#فصل_۴
قلبم توی اتیش میسوخت.
تلاطمی افتاده بود به جونم که فقط مشاهده کردن نگاهاش ارومم میکرد.
عجیب اینجا بود که توی شرایطی که باید عصبی و درنده میشدم آروم بودم.
قاتل خواهرم بالاخره اعتراف کرده و حالا میتونستم اعدامش کنم.
میتونستم انتقام بگیرم.
اما از چه انتقامی حرف میزدم؟
منی که بچه خودم رو کشته بودم،پدری که توی اوج برآشفتهت طفل خودش رو…
سرم تیر میکشید وقتی اون شامگاه کذایی رو یادم میاومد.
شبی که دخترک رو جوری زیر مشت و لگد انداخته بودم که خودمم صوتی شکستن دلش رو گوش دادم.
خاموشی بین مون رو شکست و گفت:
-بعد از اون اتفاق، هر شب کابوس دیدم
هر شب یکی توی خواب مثل بختک میفته روم
گلوم و میگیره و میگه چرا زن و بچمو کشتم…
ارباب
من نمیخواستم قلبارا بیاد خون بس
همون روز به بابام بیان کردم و خواستم بیام تا خواهرم و برگردونم
اما بابام نذاشت
آخه این زیستن به چه دردی میخوره؟
منکه همون شب با هانا مردم
اه قد بلندی کشید و اظهار کرد:
-حالا که چو افتاده دلارا فرار کرده تنها مسیری که به ذهنم میرسه تا خواهرم و برگردونم همینه
من با پای خودم اومدم
اعتراف کردم که قاتلم
منو خلاص کنید و خواهرم و برگردونید
از جام که قد بلند شدم سرش رو بالا گرفت و با اون نگاهای به خون قرار گرفته بهم خیره شد.
منتظر تصمیمم بود و من خوب میدونستم چی میخوام.
#خانوم_معلم
#پارت_۴۶۱
#فصل_۴
از وقتی که قلبارا حرکت کرده بود فرصت نداشتم تا به امور روستا رسیدگی کنم ولی اگه شل میگراهی شدم و خبر به گوش جماعت دزد و راهزن میرسید به خیال شون میتونستن دور از نگاه هرمز خان هر غلطی کنن.
چند تا کیسه گندمی که از انبار گم شده رو بالاخره پیدا کرده و دزد رو به درخت بسته بودن.
اسماعیل وحشت زده بهم نگاه میکرد و میدونست دمار از روزگارش در میارم.
چاقوی پوست کنی معروفم رو توی کنده ی درخت فرو کردم و با همون خونسردی همیشگی شلاق رو دور دستم پیچیدم.
کیسه های گندم رو شمردم و گفتم:
-۲۰ تا کیسه گندم فرد اعلا از زمین مش صمد…
حرفم تموم نشده با گریه و زاری اظهار کرد:
-ارباب غلط کردم
به گور پدرم خندیدم،رحم کنید
پام رو روی کیسه ها گذاشتم و همون طورکه به طرف جلو خم میشدم اظهار کردم:
-هنوز زوده واسه گریه و زاری
پدری ازت در بیارم که مرده و زنده ت از گور در بیان و شفا خواهیت و کنن
از کیسه ها فاصله گرفتم و دندون روی هم سابیدم:
-تو روستای من،بیخ گوش خودم دزدی شده!
اونم دزد قدیمی به انبار زده
توئه ولد زنا چندمین بارته؟
پوزخندی زدم و دور درخت چرخیدم،خوب میدونستم این جماعت مفت خور و دزد رو چطور میشه ترسوند:
-ولی خودتم خوب میدونی من آدم بخشنده ای هستم
میدونی که میبخشم
اسماعیل به خودش لرزید و با آوایی که از ته چاه به گوش میرسید نالید:
-ارباب…رحم کنید
عائله وارم…گرفتارم
شلاق رو توی هوا چرخوندم و اولین ضربه رو جوری توی صورت و گردنش کوبیدم کهخ صوتی فریادش توی روستا پیچید :
-این پولا اگه به زن و بچت میرسید مشکلی نداشتم
اما توئه حرومزاده…
با آوای حسن، شلاق توی دستم خشک شد:
-ارباب …مشتلق بدید
خبر خوش آوردم
گمشده تون و پیدا کردیم!
#خانوم_معلم
#پارت_۴۶۲
#فصل_۴
صدای سرخوش و شنگول حسن من رو از اون همه خشم و خشمگینتی که قرار بود روی اسماعیل خالی کنم دور میکرد.
حسن کمربندش رو زیر شکم بزرگش سفت کرد و به طرفم اومد.
با تبسم پت و پهنی که داشت قلبم گواه خبر خوب میداد:
-ارباب …خبر خوش دادم مشتلق چی میمتوجه شد؟
-تو خبرت درست باشه
مشتلقت محفوظ
-اقا …مزاح کردم از شما به ما زیاد رسیده
قرض از مزاحمت…
پسر عموم تو علی آباد حیات میکنه
دیشب با عهد و عیال مهمون خونه ما بودن
داشت از این ور و اون ور تعریف میکرد و بین صحبتاش اضافه کرد که یه خانومی جمشاهده کردا به روستاشون اومده که روبنده داره
ارباب…غلط نکنم دلارا خانومه
سرش رو جلو آورد و با همون سرخوشی ادامه داد:
-فقط …یه چیزی ارباب جان
میگه خانومه بارداره
آقا…فکر کنم بچه و قلبارا خانوم سالمن
حالا چه کف دستوری میفرمایید ؟
هیجان زده شده بودم،مثل دوره جوونی که با مشاهده کردن یه دختر دلم سریع تر میکوبید.
کف دستی به شونه ش کوبیدم و گفتم:
-یه مشتلق حسابی پیشم داری حسن
ماشینا رو آماده کن راه میفتیم
و بعد چاقوی پوست کنی رو برداشتم و سراغ اسماعیل راهی شدم.
لاله گوشش رو بین انگشتام گحرکت کردم و خیره شدم به چشمای هراسیده ش:
-برو خدا رو شکر کن خبر خوش رسید والا …
لاله گوشش رو محکم فشار دادم و تو یه حرکت نرمی گوش رو بریدم.
صوتی فریادش حتی ستون های عمارت رو میلرزوند.
خون که فواره زد گوشت بریده شده رو کف کف دستش گذاشتم و ادامه دادم:
-چراکه خوشحالم بخشیدمت
والا امروزگار زنده از زیر کف دستم بیرون نمیرفتی
یکبار دیگه همچین غلطی کنی میدم ادمام بندازنت جلوی سگام
تعریف شون و که متوجه شدی؟
#خانوم_معلم
#پارت_۴۶۵
#فصل_۴
با دستورم اسماعیلی رو که ناله میکرد و لباساش غرق خون بود رو از جلوی نگاهام دور کردن.
هیچگاه آدم بخشنده ای نبودم،ولی اون روزگار فرق داشت.
بهمن لباس های جمتوجه شدم رو که به طرفم گحرکت کرد بی توجه به تبسم موذیانه ش وارد انباری شدم والا لبخندش رو با یه مشت جانانه پاک میکردم.
قلبم نمیتمایل داشت دلارا من رو با اون لباسای خونی و کثیف ببینه.
اینبار میراهی شدم دنبالش.
برش میگردوندم و زنجیر کوچیکی به پاش میبستم تا دیگه هوس رفتن و فرار کردن به سرش نزنه.
اون دختر هنوز هرمز خان رو نشناخته بود.
با نیشخند یقه لباسم رو مرتب کردم.
قیافه ش متوجه شدنی میشد وقتی من رو میمشاهده کرد.
به خیال خودش میتونه از چنگم فرار کنه.
شامگاهونه بره و فقط یه نامه از خودش به جا بذاره.
شلاقم رو که برداشتم از انبار بیرون زدم، اون لحظه فقط دیدن چشماش که از مشاهده کردنم درشت شده میتونست آتیش توی وجودم رو خاموش کنه.
تیله های سبزش که یه لحظه هم از جلوی چشمام کنار نمیراهی شد،حتی توی خواب هم میمشاهده کردمش.
چند دقیقه بعد همگی سوار ماشین شدیم و راه افتادیم به طرف روستایی که پسر عموی حسن زیستن میکرد.
دلارا هنوز حامله بود.
این یعنی اینکه بچه سقط نشده و امید مجدداً ای داشتم به برگردوندنش.
عذاب وجدانم تمام این مدت الکی بود.
بعدا به حساب رفیقش هم میرسیدم.
دخترکی که با سرتقی جلوم وایساد و دروغ بیان کرد که بچه م از بین حرکت کرده.
اینبار بهمن هم نمیتونست نجاتش بده.
#خانوم_معلم
#پارت_۴۶۶
#فصل_۴
توی مغزم هزار و یک فکر جولان میداد.
گاهی به فکر تنبیهش میافتادم و بدترین بلاها رو سرش میآوردم و گاهی هم فقط یه بغل محکم ارومم میکرد.
یه لحظه عصبی میشدم از اینکه ترک مون کرده و لحظه ی بعد برداشتن روبنده ش هیجان زده م میکرد.
انگار با خودم درگیر بود.
مسیر طولانی هم قلبیل عصبانیت بیشترم بود.ادمی مثل من که سخت احساساتی میشد حالا مثل پسر بچه ها بهونه میگرفت.
سیگاری روشن کردم و دودش رو از پنجره بیرون فرستادم. تنها همدم اون روزگار هام همون سیگاری بود که نخ به نخ کنج لبم دود میشد.
وقتی دود رو پر آوا از ریه هام بیرون فرستادم بهمن تک خنده ای کرد و اضافه کرد:
-تا حالا اینجوری نمشاهده کرده بودمت هرمز خان !
به خودت بیا مرد
میدونستم سر به سرم میذاره برای همین با اوقات تلخی گفتم:
-بجای حرف زدن سرعت و زیاد کن
فکر نکن ندرک کردم از قصد بازی در میاری دیر تر برسیم
حساب تو هم به وقتش تسویه میشه بهمن خان
بهمن قهقهه ای زد و با تاسف سری تکون داد:
-از کف دست حرکت کردی ارباب
نگاه غره بدی بهش راهی شدم.
بهمن نمیدونست برای خودش و اون زنی که شفاعتش رو کرده بود چه برنامه هایی چیدم.
فقط باید قلبارا رو برمیگردوندم عمارت، بعدش کلی حساب تسویه نشده داشتم.
از پیچ آخر که گذشتیم به ورودی روستا اشاره کرد و گفت:
-بفرمایید…رسیدیم
از هیجان دلم لرزید،تا چند دقیقه دیگه آهوی فراری برمیگشت به قفس طلاییش.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن