#فصل_۴
به آنی صورتش گر گراهی شد و پدرش رو همونجا رها کرد.
خیال خام بود اگه فکر میکردن من دلارا رو به همون راحتی ول میکردم.هر طور شده دخترک رو پیدا میکردم و بر میگردوندم عمارت.
اینبار جوری پابندش میکردم تا حتی نتونه پاش رو توی حیاط بذاره.
فرزاد با چند قدم خودش رو بهم رسوند و سینه به سینه م وایساد.
مثل خواهرش بود.
عصبی که میشد چونه بالا میگراهی شد،با خشمی که توی وجودش قُل میزد اظهار کرد:
-منو بکش
همون روزگارم به بابا بیان کردم قلبا نباید جای من توئون پس بده
حالا هم گردنم از مو نازک تره
واسه مجازات دیر نیست
منو اعدام کن و همه جا چو بنداز قاتل خواهرم اعدام شد
بذار قلبا برگرده
والا بابام…
شلاقم رو روی پوتینم کوبیدم و بی توجه به حرف نصفه مونده ی فرزاد رو به پدرش گفتم:
-برو خونه پیرمرد
من با پسرت حرف دارم
و بعد بهش اشاره کردم و گفتم:
-دنبالم بیا
باید باهاش حرف میزدم و میمتوجه شدم چرا خواهرم رو کشته؟
حالا که عصبیتم فرو کش کرده بود و میتونستم درست تصمیم بگیرم باید سر از راز قتل خواهرم در میاوردم.
به طرف انباری که جاده افتادم فرزاد پدرش رو جادهی کرد و همراهم اومد.
حرف نمیزد.
هر دو خاموشی کرده بودیم.
وارد انباری که شدیم روی صنقلبی قرار گرفتم ، صنقلبی دیگه ای رو روبروم گذاشتم و رو بهش بیان کردم:
-میشنوم
میخوام بدونم چرا خواهرم و کشتی؟
فرزاد مستاصل به وسایل توی انباری نگاهی انداخت و هر بار که آب دهنش رو قورت میداد سیبک گلوش بالا و پایین میشد.
وقتی برای بهوش اومدن قلبارا انتظار میکشیدم دقیقا همین حال رو داشتم.
چند ثانیه ای بهش فرصت دادم تا خودش و افکارش رو جمع و جور کنه،مطمئنا حرف زدن در موردش اصلا راحت نبود.
همونطور برای من حرف زدن در مورد شامگاهی که بچه خودم رو کشتم سخت بود.
قلبارا این غم رو روی دوشم گذاشت و رفت.
روی صنقلبی مقابلم که جای گرفت بالاخره از فکر بیرون اومدم.
دست توی موهاش فرو کرد و به کفش هاش خیره شد.
انگار داشت حرفاش رو ردیف میکرد و نمیدونست باید از کجا شروع کنه.
نفس عمیقی کشید و گفت:
-دوستش داشتم
عاشق هانا بودم
عاشق که نه
بهتره بگیم دیوونه ش بودم
وقتی اون نگاهای آبی اسمونیش و میدیدم انگار خدا بهم دو تا بال میداد پر میزدم تو اون دو تا تیله آبی
خوشگل بود لاکردار
ناز داشت
وقتی میخندید کیلو کیلو نمک ازش میریخت
لبخند دلگیری زد و به انگشت های کف دستش خیره شد،تا به حال ندیده بودم کسی عاشقیش رو اینقدر زیبا توصیف کنه.
انگار واقعا خواهرم رو داشت توی ذهنش میمتوجه شد که تبسمش هر لحظه پررنگ تر میشد:
-وقتی با هم آشنا شدیم اومده بود بالای دره واسه خودکشی
به اونجای حرفش که رسید سرش رو بالا گراهی شد و به دیدهام خیره شد.
حرفای جمشاهده کردی در مورد خواهرش از زبون اون پسر میمتوجه شدم:
-خب بقیه ش؟!
#فصل_۴
برای شنیدن حرفاش سر و پا گوش شده بودم،حالا داشتم فکر میکردم همچین خانواده ی بی آزاری چطور میتونه پسرش قاتل باشه.
کم کم داشتم به همه چیز شک میکردم.
شاید موضوعی بود که من نمیدونستم.
فرزاد روی لب هاش زبون کشید و جوری که انگار هوا برای تنفس نداشت گردن کشید و اظهار کرد:
-من راهی شده بودم برای کندن سبزی کوهی
اخه بهار بود
هیچ وقت یادم نمیره تو چه حالی پیداش کردم
اونقدر گریه کرده بود که آبی چشماش انگار تو یه دریای خون شنا میکرد
نیشخند پر حرصی زد و با تمام تنفری که از یه آدم سراغ داشتم ادامه داد:
-دوست پسر بی وجودش بهش تجاوز کرده بود…
یکی از همین ارباب زاده های بی وجود که شما آقازاده ها قبولش دارید
و بعد با همون حرص و نفرت خیره شد توی نگاهاش:
-هانا هم از ترس شما میخواست خودش و بکشه
میاظهار کرد داداشم یه زنجیر داره که از درختای باغ آویزون کرده و هر کی بر خلاف میلش کاری میکرد باهاش میزنیدش
متوجه شدن اون حرف زیادی ترسناک بود،روی شونه هام سنگینی میکرد.
مت حتی یبار هم روی هانا کف دست بلند نکرده بودم ولی تا اون حد ازم میهراسید.
حالا فکر میکردم چه بلایی سر قلبارا آوردم.
فرزاد دستاش رو روی ران هاش گذاشت و به جلو خم شد:
-کم کم باهاش حرف زدم و از خودکشی پشیمونش کردم
سخت بود
آخه بدجوری میترسید
میگفت اگه به گوش داداشم برسه منو میکشه
اما هر جور که بلد بودم اون روز از خودکشی منصرفش کردم
بعد از اون چند باری هم اتفاقی همدیگه رو دیدیم و وقتی به خودمون اومدیم دیدیم عاشق هم شدیم
میدونستم شما هانا رو به من نمیدید
آخه یه رعیت زاده رو چه به ارباب زاده؟
توفیر مون از زمین بود تا آسمون هفتم
هانا هم قلب به قلبم میداد تا…تا یروز…
به اونجای حرفش که رسید انگار چشماش تیره و تار شد.
حتی نفس هم عاریه ای میکشید.
وقتی توی اون قسمتای حساس که داشت جونم رو میگراهی شد سکوت میکرد قلبم میخواست دست بندازم توی گلوش و زبونش رو از حلقومش بیرون بکشم.
برای گوش دادن اصل ماجرا دیگه تحمل نداشتم.
خودم رو بی طاقت جلو کشیدم ولی اجازه دادم با خودش کنار بیاد واسه زدن حرفی که ضربان قلبم رو کند کرده بود.
بعد از گذشت یه سال هنوز برای گوش دادنش آمادگی نداشت.
آخه کی میتونه در مورد مرگ عزیزش بی تفاوت باشه.
انگشتاش رو کلافه روی نگاهاش کشید و گفت:
-یروزگار اومد اظهار کرد حامله ست
اون ذوق و شوقی نداشت…اما من…
به خداوندی خدا سر از پا نمیشناختم
اگهپول داشتم کل هیکلش رو طلا میگحرکت کردم
بغضش رو قورت داد و بی نفس لب زد:
اما هانا بچه رو نمیخواست
میتمایل داشت بچه رو سقط کنه
کف دستی به گلوش کشید تا هوا به ریه هاش برسه:
-اون شب دعوای بدی کردیم و اون راهی شد
بعد از اون دیگه نمتوجه شدمش
نه خودش اومد سراغم،نه من رفتم
میتمایل داشتم یکم که آروم شد حرف بزنیم
خودشم خوب میدونست چقدر خاطرش و میخوام
اما حدودا بیست روز بعد دوباره پیداش شد
گفت واسش خاستگار پیدا شده و میخواد قبول کنه
نیشخند تلخی زد،شاید اشتباه میکردم اما دیگه اون چشمای سبز هیچ امیدی توش دیده نمیشد.
عشقش داشت نفسای آخرش رو میکشید و من خیره بودم به اون تیله های خوشرنگ.
نگاهایی که منو یاد دلارا مینداخت.
فقط کمی روشن تر بود و مرکز دیدهش به تیرگی نمیزد.
دیدهای قلبارا تافته ی جدا بافته بود.
وقتی شروع کرد به تعریف نگاه از اون دو تا گوی سبز روشن گحرکت کردم.
باید همون شامگاه واقعیت رو میمتوجه شدم:
-میاظهار کرد منو میخواد،میاظهار کرد عاشقمه
برای همین میخواست که با هم بمونیم
بچه رو هم نگه داریم
ولی وانمود کنیم واسه اون تمایل داشتگارشه
فکر میکرد من بی ناموسم
هه،فکر میکرد میذارم بازیم بده
ولی به همون چشمای زیباش قسم نمیخواستم بکشمش
کف دستاش رو با حال بد و نزاری توی هوا تکون داد و اضافه کرد:
-عصبی شدم
آخه حرف تو کله ش نمیرفت
بهم حرفای بدی زد
اضافه کرد گداگشنه
اضافه کرد داداشم منو به رعیت جماعت نمیده
منم بهت لطف کردم این چند وقته باهات بودم
آتیشم زد
گفت داغ بچه رو به قلبم میذاره
دیوونه که شدم دیگه ندرک کردم چی شد
هلش دادم عقب
سرش گیج رفت و افتاد
مشاهده کردم تکون نمیخوره
در ذهنش گذراندم اول داره بازیم میده ولی وقتی بغلش کردم و خون و دیدم…
بقیه حرفش میون هق هق مردونه ش گم شد.
سناریو برام آشنا بود.
مینا هم دقیقا همین کار رو با بهمن کرد.
بهمنی که حالا بچه ش مرد دیگه ای رو پدر خودش می دونست و تو اتیش خواهرم یه عمر سوخت.
من اون سال ها مردن و ذره ذره آب شدن بهمن رو مشاهده کرده بودم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن