حرفاش رو باور نداشتم،میدونستم ناپمشاهده کرد شدنش دقیقا بعد از اون شامگاه حتما به هرمز خان ربط داره.
اون مرد هیچ چیزی رو فراموش نمیکرد و به موقع بهش رسیدگی میکرد.
میتمایل داشتم بیشتر سوال بپرسم و ماجرا رو بفهمم ولی یهو یه چیزی یادم اومد.
به ساعت کوکی روی تاقچه نگاهی انداختم و اظهار کردم:
-وای…بدبخت شدم لادن…
لعنت به این سرماخوردگی بی موقع
لادن با مضطربی به طرف ساعت چرخید:
-چی شده قلبا؟…
مگه میتمایل داشتی چکار کنی؟
گلوم اونقدر درد میکرد که حتی آب دهنم رو به سختی قورت میدادم،با همون صوتی گحرکت کرده نالیدم :
-امروز قرار بود برم دادگاه…
خدایا حالا چکار کنم دیگه نمیتونم برم روستا
-دادگاه واسه چی؟
-واسه طلاق
بیان کرده بود امروزگار برم دادگاه که کارو تموم کنیم
من دلواپس فرصتی بودم که از کف دست دادم و شک نداشتم راضی کردنش برای بار دوم اصلا کار راحتی نیست.
لادن با لبایی که بهم چسبیده و شامگاهیه یه خط صاف بود توی نگاهام زل زد و با حالت پوکر گفت :
-هرمز خان گفت و تو هم باورت شد؟
بابا …اون آدم کون عالم و پاره کرده
صد تای مثل تو رو میبره لب نگاهه و تشنه بر میگردونه
فکر کردی به راحتی میاد طلاقت میده اونم حالا که اینقدر میخوادت؟
حرصم گراهی شده بود چراکه میدونستم حرف حق رو میزنه.
کفری یه تیکه نون توی دهنم گذاشتم و همون طورکه چپ چپ نگاهش میکردم گفتم:
-کور خونده…من طلاقم و میگیرم
تازه خوشبختم میشم
اونم نمیتونه کاری کنه
لادن با حالت خاصی لبخند زد و سرش رو به علامت باشه تکون داد:
-باشه محبتم…حرص نخور شیرت خشک میشه
-لادن…
وقتی با اعتراض اسمش رو آوا زدم به سوپ اشاره کرد و گفت:
-باشه بابا طلاقت میده،تو هم میتونی بار دیگر شوهر کنی و ننه چند تا توله سگ شی
حالا بخور سرد شد
از جاش کشیده شد و به طرف آشپزخونه قدم برداشت اما صوتی باربد باعث شد مسیر راهی شده رو برگرده:
-خانوم معلم…هستی؟
یالله …خانوم معلم…
لادن از پنجره سرک کشید و بیان کرد:
-این پسره باربده…بگم حالت بده خوابیدی ؟
بشقاب رو روی زمین گذاشتم و خزیدم زیر لحاف گرم و نرمم، حاضر نبودم با اون حال و رابطه ای که توی هوا بود باربد رو ببینم:
-آره…بگو سرما خورده خوابیده
یجوری کف دست به سرش کن حوصله حرف زدن ندارم
****
فردای شامگاه عروسی
کلبه از دور پیدا شده بود و بهمن تمام مدت ساکت همراهم میاومد.همیشگی همینقدر آروم و صبور بود برای همین هیچ وقت بهش شک نمیکردم.
حتی اگه شک هم میکردم میدونستم از سر قلبسوزی و رفاقت بسیار کارا برام میکنه.
بالاخره طاقتش تموم شد وگفت:
-توی اون کلبه خبریه ؟
هنوز بعد از اون همه مشت و لگد آروم نگرفتی؟
نگاهی به پای چشم کبودش انداختم و اظهار کردم:
-اون تازه کف دست گرمی بود
باید گردنت و میشکستم
الانم ساکت باش بذار از خاموشی لذت ببرم
وقتی رسیدیم مفصل حرف میزنیم
کلافه و عصبی نفسی گحرکت کرد و گفت:
-میخوام در مورد لادن حرف بزنم…اون…
-ساکت، اضافه کردم بعدا
اینکه بهمن بهترین رفیق منو،لادن بهترین رفیق دلارا بود شکی نداشتم.
ولی با کاری که کردن و باعث جدایی من و دلارا شدن نمیتونستم کنار بیام.
شاید اگه زودتر پیداش میکردم عروسی سر نمیگرفت و توی همچراکه دردسری نمیافتادم.
انگار توی باتلاق دست و پا میزدم.
ژیلا زن خوبی بود،حالا دیگه مثل قبل سر به هوایی نمیکرد و چسبیده بود به زیستن و ماهو.
تمام تلاشش رو میکرد که یه زن عالی برام باشه.محیط خونه رو برام امن و اروم نگه میداشت.
اما با خوبی هاش عذاب وجدان بهم میداد،اینکه دیگه دوستش ندارم و نمیتونم براش یه شوهر خوب باشم باعث میشد نتونم تویچشماش نگاه کنم.
از طرفی هم قلبارایی توی دلم جا باز کرده بود که اصلا نمتوجه شدم کی اسیرش شدم.
کلبه فقط چند متری باهامون فاصله داشت،به بچه ها سپرده بودم لادن رو همون تو نگه دارن تا ما برسیم.
تمام شامگاه پیش دلارا بودم و حالا برای اینکه دوباره بهش برسم احتیاج به کمک اوندو نفر داشتم.
میخواستم بهمن و دخترک رو جوری بترسونم که دیگه غلط اضافه نکنن.
باید هر دو شون توی زمین من بازی میکردن تا قلبارا برگرده پیشم.
اما هنوز به کلبه نرسیده بودیم که آوای جیغ دخترک لرز به تن ما دو تا مرد گنده انداخت.
بهمن که رنگ به رخ نداشت گفت:
-چه خبره هرمز؟
لادنه یا قلبارا؟
به ولای علی بلایی سرشون بیاری بیچاره ت میکنم
هیچ جوابی براش نداشتم،برای همین هر دو به تاخت جلو حرکت کردیم و به کلبه که رسیدیم بهمن زودتر از من از اسب پایین پرید.
دوباره صوتی جیغ وگریه دخترک قد بلند شد و اینبار خودمم واقعا وحشت کرده بودم.
قرار نبود بلایی سرش بیارن،فقط سپرده بودم نگهش دارن تا برسیم.
با عجله از اسب پایین پریدم و دنبال بهمن وارد کلبه شدیم.
با دیدن لادن و وضعیتی که داشت هر دو همونجا خشک مون زد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن