خونه شیخ چسبیده به مسجد بود و اگه برای ناهار میحرکت کرد راحت پیداش میکردم.
فقط باید از میدون روستا میگذشتم که اونم مشکلی نبود.
موقع ناهار همه برمیگشتن خونه و تا نزدیکی های ساعت چهار کسی بیرون نمیاومد.
اما نمیفهمیدم چه دردی دارم.
هر چقدر به مسجد نزدیک تر میشدم استرسم بیشتر میشد.
مدام حس میکردم یکی دنبالمه،یا زیر نظرم گحرکت کرده.
هر چند قدم که به جلو برمیداشتم به عقب برمیگشتم و خوب همه جا رو زیر نظر میگحرکت کردم مبادا کسی اون اطراف باشه و خبر به گوش ارباب هرمز برسه.
به قفسه سینه م چنگ زدم تا دل بیچاره م از زور استرس نترکه.
هر لحظه منتظر بودم هیبت هرمز خان روی سرم سایه بندازه و من رو برگردونه عمارت.
سرعتم رو بیشتر کردم و از کوچه پس کوچه هایی که توی بچگی توشون بازی میکردم شتابزده تر رد شدم تا بالاخره به میدون رسیدم.
ولی برخلاف تصورم صدای فریاد های دردناک و همهمه به گوشم میرسید.
انگار جنگ بود،یا کارزار.
اون هم از شانس بدم.
هیچ وقت خدا باهام همکاری نمیکرد .
انگار براش تبدیل شده بودم به یه چالش و سرگرمی.
تا دق مرگ نمیشدم دست از سرم بر نمیداشت.
وقتی صدای نعره ها قد بلند تر شد از بیخ دیوار خودم رو جلو کشیدم،از همونجایی که وایساده بودم آروم به طرف میدون سرک کشیدم و با صحنه عجیبی مواجه شدم.
مردم روستا جمع شده بودن توی میدون و دور تا دور وایساده و تماشا میکردن.
ترس و ترحم رو میتونستم توی چهره های رنگ باخته شون ببینم.
نگاهم به سمت مرکز میدون کشیده شد.
جایی که حدودا ۵ تا خر به درخت بسته شده بود.
و بعد چند تا مرد کاملا لخت دمر روی زمین خوابیده و فقط یه شورت به تن داشتن.
چند نفر کف دست و پاهاشون رو گراهی شده بودن و یه نفر بی رحمانه با زنجیر روی کمر و پاهاشون میکوبید.
از صدای نعره و التماس هاشون راحت میشد متوجه شد چه دردی میکشن.
خودم بارها با زنجیر گوشت و پوست و استخوانم له شده بود.
دردی که زنجیر میداد با هیچ چیزی قابل مقایسه نبود.
باز هم نگاهم چرخید تا به هرمز خان رسید.
روی یه صنقلبی نشسته بود و با دقت به اون مهلکه ای که مسیر انداخته بود نگاه میکرد.
بهمن هم کنار کف دستش وایساده بود.
نگاهم خیره به اون یه جفت نگاه شیطانی و براق بود که یکی از مردا با گریه و زاری بیان کرد:
-ببخشید ارباب جان…گه خوردم
غلط اضافه کردم…دیگه بسه نمیتونم
جان عزیزت نزن
اون صدای داییم بود.
خوب میشناختمش،حتی اگه خشدار و گحرکت کرده بود.
دیدهام روی بدن داغونش زوم شد و باورم نمیشد که هرمز خان کف دست به همچراکه کاری بزنه.
ارباب نچ کلافه ای کشید و گفت:
-بزن حسن…این بی پدرا که هنوز زنده ن
هر کدوم شون از زیر زنجیر زنده در بره سوار خر میکنیش و توی کل روستا وارونه میچرخونیش
صدای داییم شامگاهیه همیشگی نبود،گحرکت کرده و تو دماغی حرف میزد و معلوم بود حسابی کتک خورده.
اگه موقعیت دیگه ای بود قلبم براش میسوخت ولی حالا دروغ چرا دلم خنک شده و حس میکردم دلم آروم گرفته.
زخمای عمیق توی وجودم با این چیزا خوب نمیشد ولی حالا راحت تر میتونستم فراموش کنم.
با صوتی مردِ خودم بهش خیره شدم.
هرمز خان مثل همیشه محکم حرف میزد و ترس به دل همه مینداخت.
مثل همون موقعا که هر وقت معرکه ای توی روستا راه میفتاد یواشکی از خونه بیرون میزدم.
یه گوشه و کنار پنهون میشدم و همه چیز رو میمشاهده کردم،از همه مهم تر مردی رو دید میزدم که همه ازش میهراسیدن.
روزگاری که ارباب روستا شد رو خوب یادم میومد.
زد و قلع و قمع کرد و قانون گذاشت.
حتی شیخ هم توان مخالفت و حرف زدن نداشت.
با آواش از فکر بیرون اومدم.
وقتی از جاش بلند شد نگاهم روی هیبت مردونه ش قفل شد.
نگاه دخترای مجرد باعث میشد حسادت کنم.
کاش میشد داد بزنم و بگم اون مرد مال منه،خیال خام نکنید:
-این بیشرفا رو قد بلند کنید تا همه خوب ببینن
با اشاره بهمن چند تا مرد سراغ دایی و بقیه مردا راهی شدن و بدن نیمه جونشون رو که بلند کردن تازه متوجه خون روی شورت و پاهاشون شدم.
ارباب هرمز واقعا کله خراب و بی رحم بود.
کف دستم رو جلوی دهنم گذاشتم و یه قدم به عقب برداشتم، به اون مردا تجاوز شده بود.
هرمز خان با شلاق بهشون اشاره کرد و اضافه کرد:
-این تخم حرومای بی پدر و مادر به ناموس خودشون تجاوز کردن و سزاش رو مشاهده کردن
هر چند دیر فهمیدم اما ماهی رو هر وقت از آب بگیری تازه ست
این شغالای پست فطرت میشن درس عبرت برای مردایی که فکر میکنن با یه جفت تخم لای پاهاشون مردن اما نامرد روزگارگارن که به یه زن تجاوز میکنن
مخصوصا به محارم خودشون
مطمئن باشید اگه کسی رو هم از قلم انداخته باشم بزودی پیداش میکنم و بلای بدتری سرش میارم
دور خودش چرخید تا همه کامل و واضح صوتش رو بشنون:
-مخلص کلام …
بعد از این بشنوم توی روستای من
یه نر تخم داشته و همچین خبط و خطایی کرده بدونه مثل الان ملاحظه شو نمیکنم
این دفعه دم و دستگاه شو میبرم و میدم خودش خام خام بخوره
شیر فهم شد؟
مردا همه هراسیده و رنگ پریده به نظر میرسیدن و زن ها انگار با چشما و تبسماشون ازش تشکر میکردن.
هرمز خان اینبار به طرف اون پنج مرد چرخید و اضافه کرد:
-با همین وضعیت سوار خر کنید شون و کل روستا بچرخونید
۳ روزگار هم توی ورودی روستا بدون آب و غذا میبندین شون به درخت تا همه بفهمن جزای متجاوز چیه!
*** رمان بعدی شاهرگ
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن