#پارت_۳۰۱
#فصل_۲
سیزده بدر اون سال برام مزه زهر میداد.
یه سیزده بدر با طعم مشتاق دیداری و دلتنگی و دلتنگی.
بعد از حرکت کردن مریم و بقیه خدمتکارا که از صبح مشغول بودن کارهای باقی مونده رو انجام دادم و آشپزخونه که حسابی تمیز شده مصمم شدم به اتاقم برگردم.
یه لیوان آب برای خودم ریختم و قصد حرکت کردن کردم ولی متوجه صوتیی از توی حیاط شدم.
یواشکی از پنجره سرک کشیدم و طلا رو دیدم که به آرومی ویلچر رو هل داد و وارد حیاط پشتی شد.
بیخیال شونه ای بالا انداختم و به طرف اتاق خودم رفتم.خسته نبودم ،فقط میهراسیدم از عواقب فضاما کردن.
نباید پیگیر کار آدمای اون خونه میشدم و از اتفاقات اون چند وقت درس میگرفتم اما یه حسی توی وجودم میلاماد و بهم میبیان کرد نباید طلا رو به حال خودش رها کنم.
قلبشوره ی بدی داشتم.
وارد اتاق شدم و لیوان رو روی پاتختی گذاشتم.
چادرم رو برداشتم و قصد در آوردن لباسام رو کردم ولی حسی که مثل موریانه زیر پوستم وول میخورد نذاشت بیخیال اون دختر شم.
بار دیگر چادرم رو روی سرم انداختم و بی سرو صوت وارد مسیررو شدم.
#خانوم_معلم
#فصل_۲
همه خوابیده بودن و کسی اون ساعت از شب هوس سرک کشیدن تو حیات مردم رو نمیکرد.
برعکس من که کنجکاوی به جونم افتاده و تا سر از کار طلا در نمی آوردم آروم نمیگرفتم.
هر چند اگه آخرش برام دردسر میشد.
با احتیاط از راهرو گذشتم و روی نوک پا از پله های پشتی پایین راهی شدم.
مسیر سنگفرش حد فاصل بین باغ و عمارت بود،یه مسیر کوتاه که بعدش به درختای بزرگ سیب ختم میشد.
تو مسیر خبری از طلا نبود.
حیاط پشتی مثل همیشگی آروم و تاریک به نظر میرسید و صدایی جز صدای قورباغه و آواز پرنده به گوش نمیرسید.
با دقت به اطراف نگاه کردم.
طلا رو اون حوالی نمیمتوجه شدم،با اینکه خودم دیدم به اون سمت اومده ولی دخترک آب شده و توی زمین رفته بود.
بازم به آرومی قدم برداشتم و اطراف رو گشت زدم و وقتی صوتی پچ پچ رو از پشت انباری که روزی خونه م بود گوش دادم به اون سمت حرکت کردم.
خودمم خوب میدونستم نباید کنجکاوی کنم،اما از قدیم اظهار کرده بودن توبه گرگ مرگه.
صدای حرف زدن دو نفر مثل زمزمه باد به گوشم میرسید اما اونقدرا واضح نبود و نمیمتوجه شدم در مورد چی حرف میزنن.
دلم از دلشوره و هیجان تند میکوبید.
نمیتمایل داشتم جلب توجه کنم.
اصلا نباید کسی میفهمید من اونجامو برای خودم دردسر درست کنم ولی باید سر از کار اون دختر در میاوردم.
در حالیکه آب دهنم از استرس خشک شده بود دستی به گلوم کشیدم و خودم رو به دیوار انباری رسوندم.
نوک انگشتام یخ زده بود.
بیخ دیوار جلو رفتم و به انتهای مسیر که رسیدم چند لحظه صبر کردم و بعد سر جلو بردم.
#خانوم_معلم
#پارت_۳۰۲
#فصل_۲
از پشت دیوار سرک کشیدم و طلا رو متوجه شدم که با حالت بُق کرده ای به دسته های ویلچر چنگ زده.
نگاهم بلافاصله به طرف بالا کشیده شد.
به پسری که چند بار دور از دیده هرمز خان و بقیه متوجه شده بودمش و هیچ حس خوبی به خودش و رفتاراش نداشتم.
با خونسردی دور ویلچر قدمی زد و با نیشخند بیان کرد:
-واقعا داری واسه من ناز میکنی؟
لااقل اگه فلج نبودی به یه دردی میخوردی
تو که الان نه به درد گاییدن میخوری، نه یه معاشقه ساده!
تا بخوام ببوسمت دسته ویلچر راهی شده تو حلقم
قلبم به گمونم دیگه نمیزد.
حتی متوجه شدم اون توهین ها برای من سنگین بود،وای به حال دخترک ساده و مظلومی که چشماش لبالب پر از اشک بود.
روبروی طلا وایساد و خم شد.
رفتار منزجر کننده ش داشت کنترلم رو ازم میگراهی شد.
کف دستاش رو روی دسته های ویلچر گذاشت و مستقیم به دخترکی نگاه کرد که شونه هاش از بغض میلرزید.
با همون نیشخند گوشه لب بیان کرد:
-دِ آخه بدبختِ فلج!
تو الان باید از خدات باشه منی که صد تا دختر واسم له له میزنن یه گوشه نگاه بهت بندازم
بعد واسم تاقچه بالا میذاری؟
#خانوم_معلم
#پارت_۳۰۳
#فصل_۲
طلا بی نفس به عقب هلش داد اما حامد صورتش با چندش جمع شد.
به سر تا پای طلا نگاه تحقیر آمیزی انداخت و ادامه داد:
-هر چند حتی واسه چشم دوختن بهت هم باید کفاره بده
حالم و بهم میزنی دختر!
تنم از حرفایی که میشنیدم یخ بسته بود.
کاش طلا نمیشنید و بیشتر له نمیشد.
با آوای ضعیفی که به خاطر بغض گراهی شده تر به نظر میرسید ویلچر رو عقب کشید و بیان کرد:
-چ…چرا اذیتم …میکنی؟
برو…برو پیش همون دخترایی… که…که واست له له میزنن…چرا…اومدی پیش…یه فلج…
قطره های درشت اشک از حصار پلک هاش به پایین فرار کرد و قلبخور ادامه داد:
-خیلی…خیلی نامردی پسر عمو…
آوای پر حرصش بلند شد و دندون روی هم سابید.
انگار با همون چند جمله به جنون رسیده بود و میخواست تلافی کنه.
دستش بالا رفت و بیان کرد:
-زبونت و کوتاه میکنم تا واسه من بلبل زبونی نکنه تخم سگِ حرومی!
قبل از اینکه کف دستش توی صورت طلا فرود بیاد از پشت دیوار بیرون پریدم و جلوی حامد سینه سپر کردم.
#خانوم_معلم
#پارت_۳۰۴
#فصل_۲
با ورود نا به هنگامم کف دست حامد توی هوا خشک شد.
دو بار با کف دست ،محکم و دیوانه وار تخت سینه ش کوبیدم و به عقب هلش دادم:
-برو گمشو عقب عوضی
دست کثیفت به اون دختر بخوره…
حامد که تازه به خودش اومده با تمسخر به سر تا پام نگاهی انداخت و گفت:
-مثلا چکار میکنی؟
منو میزنی؟
چراکهه م رو با شجاعت بالا گرفتم و گفتم:
-من نه…اما هرمز خان بلده چجوری دمار از روزگارت در بیاره
حامد هیستریک خندید و بیان کرد:
-هرمز خان؟
اونکه خودش تا یه فصل کتک مفصل بهت نزنه شبش روزگار نمیشه
اون صلاحیت دخالت تو کار منو نامزدم و نداره!
از وقاحتش دهنم چند باری باز و بسته شد و صدایی نبود تا از گلوم خارج بشه.
با هر کلمه حقارت به صورتم تف میشد.
اصلا نمیدونستم باید چی بگم.
حامد که انگار از تیر خلاصی که زده بود راضی به نظر میرسید منو به راحتی کنار زد و مجدداً سراغ طلا رفت.
وحشیانه به بازوش چنگ زد و اضافه کرد:
-با خودت محافظ اوردی؟
به مغز فندقیت نرسید…
اونقدر عصبی بودم که اون روی جسورم به دخترک افسرده و وحشت کرده ی توی وجودم غلبه کرد و وحشیانه به طرفش حمله کردم.
تمام مردای جهان رو به یه چشم میمشاهده کردم.
عوضی و زورگو و روانی.
جنس مذکری که به خاطر زور و بازوش به خودش حق میداد زن ها رو آزار بده.
کتک بزنه،تحقیر کنه و ککش هم نگزه.
کف دستش رو از بازوی طلا کشیدم و به عقب هلش دادم.
بسیار راحت با حامد درگیر شدم ولی زورم به اون غول بیابونی نمیرسید.
برای اینکه از خودم و طلا دفاع کنم به صورتش چنگ زدم و همین باعث عصبانیتش شد.
مچ کف دستم رو چنگ زد و با سیلی که وحشیانه توی صورتم کوبیده شد صوتی جیغ طلا و نعره هرمز خان گوشم رو که هنوز زنگ میزد پر کرد.
#خانوم_معلم
#پارت_۳۰۵
#فصل_۲
تو کسری از ثانیه بازوم کشیده شد و توی بغل مردی افتادم که روزگارها ازش فرار میکردم.
دلم آروم گحرکت کرده بود وقتی کف دست بزرگ و مردونه ش تن لرزونم رو حبس کرد.
پشتم بهش گرم بود.
میدونستم هر چقدر وحشی باشه ولی نامرد و بی غیرت نیست.
روی ناموسش زیادی حساس بود.
کف دستش رو روی صورتم گذاشت و گونه م رو که هنوز به خاطر سیلی میسوخت رو به سینه ش فشار داد و غرید :
-چه گهی خوردی حرومزاده ؟
همه توی شوک بودیم.
حتی حامد که نگاهش مدام بین منو طلا میچرخید.
اونم وحشت زده بود.
طلا هم دستای مشت شده ش رو به لباش فشار میداد و ریز ریز هق میزد.
به خودم تکونی دادم تا از بغلش بیرون برم، تنم هیستریک میلرزید و نمیدونستم باید چه رفتاری از خودم نشون بدم.
هنوز تکون نخورده بودم که صدای فریادش تنم رو به رعشه مینداخت.
من رو کنار طلا رها کرد و قبل از اینکه حامد قدم دوم رو برای فرار برداره چنان مشتی توی صورتش کوبید که صدای خورد شدن فکش رو متوجه شدم :
-کارت به جابی رسیده که دست رو ناموس هرمز خان کشیده میکنی؟
ناظهار کردی پدرت و در میارم ؟
مشت های بعدی که توی صورت و شکمش فرود اومد حامد نعره ی بلندی کشید.
طلا که به هق هق افتاده بود رو بغل کردم ولی خودمم بدجور وحشت کرده بودم.
حامد که روی زمین افتاد هرمز خان فریاد زد:
-بهمن؟…بیا این بیپدر و بنداز تو قفس سگا تا بفهمه تاوان کسی که به ناموس هرمز خان دست درازی میکنه چیه!
حامد فورا با سر و صورت خونی قد بلند شد،حالش خوب نبود و راحت میشد فهمید هرمز خان استخوان هاش رو خورد کرده.
چند قدم نامتعادل به عقب برداشت و بریده بریده اظهار کرد:
-من…نمیمیل داشتم…خودش اومد
وقتی آوای پای نگهبانا نزدیک شد عقب گرد کرد و تو تاریکی باغ گم شد.
بهمن با دیدن وضعیت ما هاج و واج نگاهی بهمون انداخت و بیان کرد:
-چی شده؟…باز کتکش زدی؟
چرا دست از سر اون دختر بر نمیداری؟
#خانوم_معلم
#پارت_۳۰۶
#فصل_۲
هرمز خان تن لرزونم رو به طرف خودش کشید، نفسش رو پر صوت بیرون فرستاد و اظهار کرد:
-خفه شو…بیا به طلا برس
این خراب شده مگه نگهبان نداره که هر بیشرفی این موقع شامگاه پاشو خونه من میذاره؟
بهمن که تازه دخترک لرزونی که پشت ما پنهون شده بود رو دید با چند قدم قد بلند به طرفش اومد.
مردی که بین فشار بازوهاش بی نفس شده بودم بی طاقت تیغه ی بینیش رو روی موهام کشید و حتی نمیدونست اون همه حرص و عصبانیت رو کجا و چطوری خالی کنه.
بهمن هنوز گیج بود و از ماجرا چیزی نمیدونست.نه حامد رو متوجه شده بود،نه بلایی که سر منو طلا آورد.
گیج و مبهوت روبروی طلا روی زمین زانو زد.
دخترک رو بغل کرد و وقتی بدن لرزونش رو بین بازوهاش حس کرد پیشونیش رو عمیق بوسید و گفت:
-نترس بابا…من اینجام
کی اذیتت کرده؟
حواسش نبود و دخترکش رو بابا خطاب میکرد.
اما طلا تو حالی نبود که درک کنه و بفهمه مردی که اونجوری رنگش پریده یه نسبت خیلی بزرگ باهاش داره.
سرش رو روی سینه پهن پدرش گذاشت و لب زد:
-من …من…ببخشید…
همش…تقصیر منه
هرمز خان شونه هاش از خشمگینت تکون شمشاهده کردی خورد ، به تاریکی اشاره کرد و بیان کرد:
-اون پسره اینجا بود،حامد
کاویانی دقیقا داره با این بچه ها چکار میکنه؟
اگه نوه کاویانی نبود به خدا قسم که یه استخوون سالم تو تنش نمیموند تا فرار کنه
بهمن همون طورکه دندون روی هم میسابید به هرمز خان اشاره ای کرد و اظهار کرد:
-بعدا حرف میزنیم…
بچه ها ترسیدن …ببریم شون داخل
#خانوم_معلم
#پارت_۳۰۷
#فصل_۲
رازهای پشت پرده اون خونه تمومی نداشت و من خسته تر از اون بودم که معنی ایما و اشاره ها رو بفهمم.
فقط نگاهم قفل مردی بود که پدرانه برای طلا خرج میکرد.
دخترک رو روی بازوهاش بلند کرد و بهشدت زود به طرف عمارت مسیر افتاد.
کاش بهمن من رو هم با خودش میبرد،از تنها شدن با اون آدم میوحشت کردم.
اما بی توجه به ما طلا رو توی آغوش گراهی شد و با خودش برد.
تنها که شدیم تازه درک کردم با اون مرد تنهام.
بعد از دو هفته دوری و اتفاقات قبلش حالا اون همه نزدیکی ازارم میداد.
خودم رو عقب کشیدم ولی کف دستش محکم تر شونه م رو گرفت و به خودش چسبوند:
-فکر نکنم اجازه داده باشم بری!
ترس بود یا رخوتی که به جونم جای گرفته رو نمیدونستم،فقط پاهام چسبیده بود به زمین و حتی اگه اجازه هم میداد نمیتونستم جایی برم.
با انگشت اشاره ضربه ای به شقیقه م کوبید و بهمتوپید :
-اون مغز کوچولوتو چرا به کار نمیندازی؟
چرا دائم رو اعصاب من راه میری وقتی بهت میگم سرت به کار خودت باشه گوش نمیدی ؟
شونه هام از ترس بالا پریدن.
انتظار هر چیزی رو داشتم جز اینجوری شماتت شدن رو.
شاید اون مقدمه ی کتک مفصلی بود که قراره نوش جان کنم .
**بچه این پارت دیروزگار گذاشته بودم ارسال نشده بود الان درسشون کردم :))
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن