#پارت_۳۰۷
#فصل_۲
رازهای پشت پرده اون خونه تمومی نداشت و من خسته تر از اون بودم که معنی ایما و اشاره ها رو بفهمم.
فقط نگاهم قفل مردی بود که پدرانه برای طلا خرج میکرد.
دخترک رو روی بازوهاش کشیده کرد و خیلی زود به طرف عمارت جاده افتاد.
کاش بهمن من رو هم با خودش میبرد،از تنها شدن با اون آدم میهراسیدم.
اما بی توجه به ما طلا رو توی آغوش گرفت و با خودش برد.
تنها که شدیم تازه متوجه شدم با اون مرد تنهام.
بعد از دو هفته دوری و اتفاقات قبلش حالا اون همه نزدیکی ازارم میداد.
خودم رو عقب کشیدم اما کف دستش محکم تر شونه م رو گحرکت کرد و به خودش چسبوند:
-فکر نکنم اجازه داده باشم بری!
ترس بود یا رخوتی که به جونم جای گرفته رو نمیدونستم،فقط پاهام چسبیده بود به زمین و حتی اگه اجازه هم میداد نمیتونستم جایی برم.
با انگشت اشاره ضربه ای به شقیقه م کوبید و بهمتوپید :
-اون مغز کوچولوتو چرا به کار نمیندازی؟
چرا دائم رو اعصاب من جاده میری وقتی بهت میگم سرت به کار خودت باشه گوش نمیدی ؟
شونه هام از ترس بالا پریدن.
انتظار هر چیزی رو داشتم جز اینجوری شماتت شدن رو.
شاید اون مقدمه ی کتک مفصلی بود که قراره نوش جان کنم .
#خانوم_معلم
#پارت_۳۰۸
#فصل_۲
لب گزیدم و بوی خونی که روی صورتم ریخته بود حالم رو خراب تر و قلبشوره م رو بیشتر کرد.
انگشت هاش زیر چونه م جای گرفت و سرم رو بالا گراهی شد.
نمیتمایل داشتم نگاهش کنم،چیزی تو وجودم شکسته بود که هیچ جوره ترمیم نمیشد.
از همه بدتر میهراسیدم بلایی سرم بیاره برای همین ساکت و بدون هیچ واکنشی توی بغلش موندم.
انگار که مرده باشم.
ولی اون دندون روی هم سابید و اضافه کرد:
-دماغت داره خون میاد!
چشم باز کردم و لکه بزرگ خون رو روی پیمسیرن سفیدش دیدم.
نفسی گراهی شدم و بیان کردم:
-خودم…خودم …میشورمش
نیشخند آوا داری زد و با حرص گفت:
-احمق
منو محکم تر توی بغلش فشار داد و همون طورکه به طرف عمارت میحرکت کردیم زیر لب اظهار کرد:
-تو بلای جونِ منی دختر،بلای جون
قسم خوردی هر روزگار گند بزنی به اعصابم
#خانوم_معلم
#پارت_۳۰۹
#فصل_۲
ذهنم هنوز درگیر بلایِ جونی بود که چند دقیقه پیش نثارم کرد.
نه فحش بود،نه تحقیر،نه حتی حرف تندی.
فقط یه جمله ساده به نظر میرسید که عجیب به دلم نشست.
پس اون مرد هم بلد بود حرفای خوب و قشنگ بزنه،حرفایی که دل هر زنی رو بلرزونه.
خوشبحال ژیلا.
به خودم که اومدم مشاهده کردم باز دارم به هووی خودم حسادت میکنم.
وارد عمارت که شدیم اتاق من رو از بین اتاق خدمه خیلی راحت پیدا کرد.
طوری عادی راهی شدار میکرد که انگار مسیر هر روزه ش به اون اتاق بود.
فرصتی برای تعجب نداشتم.
وارد اتاق که شدیم وادارم کرد لبه ی تخت بشینم و با لحن کف دستوری اضافه کرد:
-جایی نرو تا بیام!
چه قلب خجسته ای داشت.
آخه قلبارای بخت برگشته کجا رو داشت که بره؟
اصلا با اون بدن کرخت شده دو قدم هم بدون کمک نمیتونستم بردارم.
همونجا روی تخت جای گرفتم و به آیینه نگاه کردم.
روبنده م از خون خیس شده و بوی بدی میداد و حالم از اون بو هم میخورد.
لحظه ای که حامد توی صورتم کوبید مثل یه فیلم جلوی دیدهام پخش میشد،جوری وجودش پر از خشم بود که نمیشد جلوش رو گحرکت کرد.
حالا مونده بودم هرمز خان چطوری میخواد با اون روبنده زخمم رو پانسمان کنه .
هنوز توی فکر بودم که بالاخره وارد اتاق شد.
لیوانی که داخل سینی قرار داشت رو به طرفم گراهی شد و اظهار کرد:
-آب قنده…تا آخر بخور
با روبنده جلوی اون مرد خوردن سخت بود،لیوان رو بین انگشتام گراهی شدم و سرم رو پایین انداختم.
شک نداشتم از قصد داره اینکارو میکنه.
#خانوم_معلم
#پارت_۳۱۰
#فصل_۲
به گمونم دردم رو فهمیده بود که بهم پشت کرد و سراغ صندلی رفت.
از فرصت استفاده کردم، گوشه ی روبنده م رو کنار زدم و چند قلوپ از آب قند رو خوردم.
به خاطر شیرینی قند حالم کم کم جا اومده و حالا نگاهم با دقت بیشتری مرد توی اتاق رو برانداز میکرد.
هرمز خان صنقلبی رو جلو کشید و روبروم نشست.
نگاهش عمیق و خیره روی صورتم چرخید،از توی سینی پنبه رو برداشت و گفت:
-باید دماغتو ببینم نشکسته باشه،خون زیادی ازش اومده
روبنده تو بزن کنار!
دخترک هراسونِ توی وجودم حس بدی داشت، انگار عمر ساکتشم تموم شده و جنجال جمتوجه شد در مسیر بود.
سر بالا گراهی شدم و به دیدهاش که حالا برق خاصی داشت نگاه کردم.
تازه داشتم میدرک کردم قلبیل این نرمش و حرفای قلببر چی میتونه باشه.
بهم حقه زده و بازی جدیدش برداشتن روبنده م بود.
قلبارا براش تبدیل شده بود به یه تفریح که هر وقت حوصله ش سر میرفت عروسک مورد علاقه ش رو برمیداشت و هر طور که دوست داشت باهاش بازی میکرد.
گاهی با کتک زدن،گاهی با سکس،گاهی هم با سگ های توی باغش.
نیشخندی زدم و با تمام حرص تلنبار شده ی توی وجودم سرم رو تکون دادم:
– هرمز خان باز حوصله ش سر راهی شده و هوس بازی کرده؟
اگه برندارم ایندفعه قراره چه بلایی سرم بیاد ارباب؟
شکنجه جمشاهده کردی مد نظرتونه؟
#خانوم_معلم
#پارت_۳۱۱
#فصل_۲
انگار کف دستش رو شده بود که دندون روی هم سابید و پنبه رو با حرص توی سینی انداخت.
دیدهاش حالا ۲ کاسه خون شده و با حرص غرید:
-فکر میکنی اگه میمیل داشتم بردارم ازت اجازه میگراهی شدم؟
از جاش که قد بلند شد نگاهم محو قامت بلند مردی شد که با دیدهای سیاه و اخمی که چهره ش رو جذاب تر میکرد از بالای بهم خیره بود.
بیهوا به طرفم خم شد و برای فرار از کف دستش روی تخت نیم خیز شدم.
به واسطه آرنج هام خودم رو عقب کشیدم ولی اون روم خیمه زد و کف دستاش رو دو طرف بدنم ستون کرد.
صورتش رو نزدیک آورد و حالا بهتر میتونستم فک زاویه دار و ته ریش هاش رو که عجیب صورتش رو مردونه تر میکرد رو ببینم.
نفسای داغش رو از قصد روی صورتم فوت کرد و پوزخند زد:
-زیاد بلبل زبون شدی توله سگ!
یکمم از مغزت استفاده کنی بد نیست
خنده هیستریکی کردم و بی پروا جواب دادم:
-اگه از مغزم استفاده میکردم که الان اینجا نبودم
کف دستش که بالا اومد درمونده تر از همیشگی بودم،نفهمیدم چی شد که دستم بالا راهی شد و محکم توی صورتش کوبیدم.
#خانوم_معلم
#پارت_۳۱۲
#فصل_۲
آوای سیلی که توی گوشم پیچید با حالتی شامگاهیه سکته و تشنج بهش خیره شدم.
نمتوجه شدم چی شد ولی وقتی به خودم اومدم دیدم که توی صورت هرمز خان سیلی محکمی کوبیدم.
توی صورت مردی که برای هر اشتباه نوین ترین شکنجه ها رو تو آستین داشت.
صورتش بر اثر سیلی کج شده و راحت میشد درک کرد که اونم مثل من هنوز توی شوک بود.
آب دهنم رو پر صدا قورت دادم و مثل یه بچه گربه ی کتک خورده زیر تنش خزیدم.
حتی جرات نفس کشیدن هم نداشتم.
با همون حالت مات و ناباور به طرفم سر چرخوند و با متوجه شدن نگاهای وحشت کرده م نیشخند ترسناکی کنج لبش جا خوش کرد.
تو یه حرکت مچ جفت دست هام رو توی مشت های قوی و قدرتمندش گرفت و با خشونت بالای سرم برد.
حالا ضربان دلم اوج گحرکت کرده بود.
اونقدر محکم میکوبید که انگار میخواست از سینه م بیرون بزنه.
مخصوصا وقتی که سرش رو پایین آورد و کنار گوشم زمزمه کرد:
-پس گربه کوچولوی سکسی مون پنجول کشیدنم بلده؟
به خودم تکون شمشاهده کردی دادم و بیان کردم:
-ب…برو عقب…
فکم رو از روی روبنده بین انگشت های کف دست دیگه ش گراهی شد و جوری فشار داد که استخوونم زیر فشار داشت خرد میشد.
با همون حالت حرص و عصبانیت و تفریحی که توی چهره ش مشاهده کرده میشد فشار رو بیشتر کرد و اضافه کرد:
-دِ نَ دِ…نشد
من و تو یکم حساب تسویه نشده داریم که باید همین امشامگاه حساب رسی بشه
#خانوم_معلم
#پارت_۳۱۳
#فصل_۲
حرف از حساب رسی که میشد ستون فقراتم میلرزید.
دیدهاش خباثت رو فریاد میزد،شبیه گرگی گرسنه که بره ای رو اسیر کرده و قبل از خوردنش باهاش بازی میکنه.
همونطور که خیره به مچ دست های قدرتمندش بودم،حتی اون رگ های برجسته کف دستاش رو دلربا تر میکردن.
سرم رو شتابزده تکون دادم و اضافه کردم:
-باشه…باشه
اصلا هر چی شما بگید
میشه اول کف دستام و ول کنید؟ لطفا…
تمام تلاشم رو کردم و مظلومانه ترین نگاهم رو بهش دوختم.
التماس توی آوام حتی خودم رو متعجب میکرد.
ولی به طرز لعنتی طوری تک خنده ای تحویلم داد و گفت:
-نه خوشگلم …
این حرفا بهت نمیاد
دیدم چجوری واسه حامد وحشی بازی در اوردی!
اون قلبارا رو کجا قایم کردی؟
همون طورکه مچ کف دستام رو محکم بالای سرم قفل کرده بود تا تکون نخورم با نوک انگشت روبنده رو گرفت و گفت:
-فقط میخوام ببینم یه بچه گربه زیر این پارچه ی مسخره ست یا یه سگ وحشی!
دیگه مغزم کار نمیکرد.
اگه دیر میجنبیدم روبنده م رو برمیداشت.
با یه فکر آنی و احمقانه پام رو صاف کردم و با زانو لای پاهاش کوبیدم و گفتم:
-یه سگ وحشی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن