شروع کردم به تقلا.
باید از خودم و غرورم دفاع میکردم.
اون نمیتونست منو نامشاهده کرده بگیره.
چرا باورم نمیکرد.
چرا حقیقت و از چشمام نمیخوند،تا کی باید انتقام میگرفت.
کی طوفان توی وجودش آروم میشد.
ولی وضعیت وقتی بدتر شد که کف دستای بزرگش رو که رگاش در حال ترکیدن بود رو توی یقه لباسم انداخت.
مردمک های لرزونم رو به دیدهای سیاه و بی روح مرد مقابلم دادم و اون لباسم رو وحشیانه به دو طرف کشید و پارچه مشکی رو توی تنم پاره کرد.
زار زدم و اشکام گلوله گلوله روی صورتم ریخت و لب زدم:
-اصلا دوستم نداری؟
حتی یه ذره؟
جویا شده بودم ولی جوابش رو میدونستم.
و مرد عصبی روبروم نیشخند زهرآلودی در جوابم زد.
قامت بهمن رو که از دور متوجه شدم نور امیدی توی قلبم روشن شد.
بهمن از دور بیان کرد:
-هرمز خان…نکن…اون دختر کاری نکرده
ولی هرمز خان بدون اینکه حتی نیم نگاهی بهش بندازه غرید:
-برگرد بهمن…دختره لخته
نگاهت به تنش بیفته امشامگاه جنازه شو تو همین باغ دفن میکنی
-بذار حرف بزنیم
آوای فریاد هرمز خان حتی تن درختای تنومند باغ رو لرزوند:
-بیان کردم برو!
نگاه درمونده م روی بهمن بود که محافظا از اونجا دورش کردن.
زنجیر رو از روی شاخه برداشت و طعنه زد:
-انگار تو این خونه خاطر خواه زیاد داری قلبا خانوم!
لبام از شدت بغض میلرزید،اامان بار بود اونجوری آوام میزد.
بی نفس گفتم:
-نزن…پشیمون میشی
هرمز خان حرفام رو نمتوجه شده بود و باور نداشت بی گناه باشم.
اجازه نمیداد از خودم دفاع کنم.
وقتی که بغض میکردم حتی به نگاهام هم نگاه نمیکرد.
قلب اون مرد از سنگ بود.
هق هق ریزم رو تو گلو خفه کردم و اضافه کردم:
-بخدا…من کاری نکردم…
دروغ میگه
تو یه حرکت تیشرت مشکی رنگش رو در آورد و کنار لباسام انداخت:
-دروغ میگه… ها؟
اون وقت توئه حرومزاده راست میگی؟
با سؤالش تنم لرزید.
زنجیر رو که دور دستش پیچید نگاهم روی رگای برجسته کف دستش قفل شد.
رد نگاهم رو دنبال کرد و صوتی پوزخندی تنم رو لرزوند.
بالاخره زنجیر رو توی هوا چرخوند و روی تنم کوبید.
گوشام از آوای نفیر زنجیر سوت میکشید و هنوز به خودم نیومده بودم که بعدی با ضرب بیشتری روی تنم فرود اومد.
از ته دل جیغ میکشیدم و صدام توی باغ خالی میپیچید.
اون شب ،شامگاه مرگم بود.
کاش مرحمی واسه دل شکسته م پیدا میشد.
سرمای هوا که زیر پوستم دوئید دیدهام سیاهی راهی شد و تنم ضعف کرد.
سردم بود.
درد داشتم.
بغض داشت خفه م میکرد و بی نفس لب زدم:
-اخخ…درد دارم… نامرد…نزن
بخدا بیگناهم…
چشمای لعنتیش شامگاهیه یه گرگ درنده و تشنه ی خون میدرخشید.
شاید اگه فرصتش رو هم داشت دندون های تیزش رو توی گلوم فرو میکرد و منو میکشت.
آوای خنده ی هیستریکش تنم یخ زده م رو میلرزوند و دستش رو توی هوا تکون داد و اضافه کرد:
-بیگناه؟
توئه هرزه ادعای بیگناهی میکنی؟
هرمز خان و چی فرض کردی زن؟
رفتی آویزون پسر خاله م شدی زیرا نگاییدمت؟
دوباره زنجیر رو توی هوا تکون داد و پلک هام با هر چرخش وحشت زدم میپرید و دونه های درشت اشک از زیرش فرار میکردن.
وقتی برای چندمین بار روی تنم کوبیده شد جیغم پرده های گوشم رو لرزوند.
دونه های زنجیر روی پوستم رد مینداخت و با هر ضربه مثل یه تیکه گوشت تو هوا تاب میخوردم.
صدای داد و فریادهاش.
فحش های رکیکی که به خودم و برادرم میداد.
توهین هایی که به پدرم میکرد تمام باغ رو پر کرده بود و من از شدت ضربه ها گیج و منگ بودم.
اینبار فریاد زد:
-دختره ی هرزه
تو هم مثل برادرت یه حرومزاده ای…
میزد و با کلماتش تیغ روی رگام میکشید:
-خودم نفست و میبرم پدر سگِ ولد زنا
چند بار کشیدمت زیر تنم اندیشیدی خبریه؟!
نه دختر جون
تو فقط در حد یه کلفت و فاحشه ای تو این خونه…
نه بیشتر
یادمه وقتی که بچه بودم تیغ ماهی توی گلوم گیر کرد و دیگه نمیتونستم نفس بکشم.
احساس خفگی داشتم و سینه م از حجم سرفه هام میسوخت.
نمیتونستم حرف بزنم.
جیغ بکشم.
یا حتی ناله کنم.
اون لحظه مثل همون بچگی هام حس میکردم تیغ ناهی توی گلوم گیر کرده.
تمام وجودم میلرزید.
تحقیر میشدم.
حس میکردم دارم میمیرم و مظلومانه میمیل داشتم تمومش کنه چراکه چاره ای نداشتم:
-نزن نامرد…دارم میمیرم
بخدا من… کاری نکردم…
دروغ…میگه…اون…اون…
بند بند تنم درد میکرد و سینه ی سنگین شده م اجازه نمیداد حرف بزنم.
مرد روبروم از شدت عصبانیت در حال انفجار بود.
هر لحظه دیوونه تر میشد.
با هر زنجیر تمام خشم و عصبیتش رو با نفرت بهم منتقل میکرد و آوای ناله های از سر دردم و گریه هام رو نمیشنید.
کور شده بود.
کر شده بود.
با زنجیر میزد و نمیمتوجه شد داره چه بلایی سرم میاره .
پلکام که سنگین شد.
درد که به مغز و استخوان رسید.
نفس که بند اومد دیگه چیزی نفهمیدم.
چشمام بسته شد و هیولا بالاخره به خودش اومد.
زنجیر رو کناری انداخت، با قدمای بلند به طرفم اومد و تن بی جونم رو بغل کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن