داشتم کم کم ازش میوحشت کردم.
شایدم ترس نبود.
یه حسی از اون همه نزدیکی که بدجوری بهم اعلام خطر میکرد.
انگار کف دستش رو که روی شکمم قفل شده بود منو بین زمین و هوا نگه میداشت و نمیذاشت سقوط کنم.
از حسی که اسمش و نمیدونستم متنفر بودم،تمایل داشتم کف دستش رو کنار بزنم و فرار کنم که کنار گوشم غرید:
– برگرد سر جات…
جوری محکم گفته بود که نیم قدمی که برای فرار برداشته بودم و بار دیگر به عقب برگشتم و توی بغلش فرو حرکت کردم.
اونم منو بیشتر به خودش چسبوند.
از خودم عصبانی بودم.
از بی دست و پایی و ضعفم.
زبون بی صاحبم نچرخید که بگم نمی شه، نمی خوام.
امروزگار زیادی به حرف قلبم گوش کردم که تنم آش و لاش شده بود.
ولی مگه جرات گفتن داشتم؟
زبونم باهام یاری نمیکرد.
کف دستش رو با بدجنسی روی شکمم حرکت داد و بیان کرد:
-تو مدرسه وقتی یه دانش آموز جاسوسی میکنه باهاش چکار میکنید؟
کتکش میزنید یا…
با درموندگی نالیدم:
-هرمز خان…لطفا…
تو گلو خندید و با بدجنسی گفت:
-برام سواله …چراکه میخوام تو تنبیه منصف باشم
به کف دستش چنگ زدم تا متوقفش کنم،پوستم از زیر اون همه لباس میسوخت و قلبم پیچ میخورد:
-جواب منو بده
به سختی لب زدم:
-بچه ست دیگه…تنبیه نمیکنیم
فقط تذکر میدیم …همین
#هرمز_خان
دخترک شبیه یه آهوی زخمی توی تله گیر کرده بود و از ترس میلرزید.
توی بد موقعیتی گیر انداخته بودمش و خوب میدونست از کف دستم مسیر فراری نداره.
منم که دنبال بهانه بودم تا توی هر فرصتی بجای برادرش آزارش بدم.
قصد داشتم ببرمش توی انبار و درس عبرتی بهش بدم که دیگه فکر جاسوسی به سرش نزنه.
از ترسش لذت میبردم.
از قصد کف دستم رو روی شکمش حرکت دادم و گفتم:
-اما قانون اینجا با مدرسه فرق داره
من موش کوچولوهای جاسوس و ته انباری تنبیه میکنم
سگک کمربندم و که یادته؟
دخترک سر قد بلند کرد و برای اامان بار با اون نگاهای سبز با مظلومیت بهم خیره شد.
گلوله های اشک که از چشماش چکید به سختی لب زد:
-خواهش میکنم…هر کاری بگید میکنم
فقط با…با…اون سگک…نزنید
بخدا تنم درد میکنه
از تک تک کلماتش درد بیرون میرخت اما قرار نبود فکر کنه که میتونه با چند تا قطره اشک سر هرمز خان و شیره بماله.
نیشخندی زدم و اظهار کردم:
-تو که فکر نمیکنی اینجوری از تنبیهت میگذرم؟
بهت بیان کرده بودم هر اشتباهی تاوان داره
سرش رو پایین انداخت و در حالیکه نفسش بالا نمیومد بیان کرد:
-اگه اینجوری آروم میشید…باشه
تنبیهم کنید
کف دستام رو محکم تر دورش پیچیدم و تا خواستم به طرف انباری هدایتش کنم فرامرز از حیاط جلویی با عجله وارد باغ شد و اضافه کرد:
-ارباب…کشاورزا اومدن برای حق آب
چه کف دستوری میمتوجه شد ؟
آوای نفس آسوده دخترک و که گوش دادن نیشخندی زدم و برای ترسوندنش کنار گوشش اضافه کردم:
-این یکی رو مینویسم به حسابت تا به وقتش تسویه کنم
امروز حواست و بیشتر جمع کن تا دوباره با سگکم رو تنت نقاشی نکشم
مفهومه؟
وقتی اونجوری بین بازوهام میلرزید دلم به رفتن راضی نمیشد.
میل شدیدی پیدا کرده بودم که اون عروس خون بس و جوری عذاب بدم که مثل چند دقیقه پیش با اون دیدهای گریون بهم التماس کنه.
جوابم رو که نداد به شتابزدهی بیان کردم:
-جواب بده!
-بله هرمز خان…متوجه شدم
-خوبه…حالا میری اتاقم و مرتب میکنی
حمومم همین طور
امشامگاه یه مهمون مهم دارم
چراکه زنم در حدی نیست که بخوام ازش استفاده کنم
هق هق ریزش تبسم روی لبم آورد.
به خیال خودش برادرش رو نجات داده بود،اما نمیدونست وقتی اونجوری از خودش شجاعت نشون داد مصمم شدم باهاش کاری کنم که به غلط کردن بیفته و خودش رو بکشه.
بعد با خیال راحت میرفتم سراغ برادر ادمکشش.
هنوز توی بغلم میلرزید که ولش کردم و از باغ بیرون زدم.
اون روزگارا فقط سکس و مشروب رو کم داشت.
احتیاج بود یکم به خودم فرصت بدم و از طعمه م لذت ببرم.
آهویی که با پای خودش افتاده بود توی تله .
*******
با رفتنش.
با دور شدن عطرش که مثل اسید ریه هامو میسوزوند.
با محو شدن سایه سنگینش از روی تنم به دیوار تکیه دادم و کف دستم رو گذاشتم جلوی دهنم تا صدام در نیاد.
تا کسی صوتی هق زدنم رو نشنوه.
اون چه مصیبتی بود آخه.
دلم اینقدر تند میکوبید که میهراسیدم از قفسه سینه م بزنه بیرون.
ولی باز بهمن بود که سر بزنگاه سر رسید و با مشاهده کردنم اخمهاش تو هم حرکت کرد و اضافه کرد:
-تو اینجا چکار میکنی ؟
باز چی شده؟
نکنه باز مردک کتکت زده ؟
نمیدونم چرا بهم برخورد.
فورا خودم رو جمع و جور کردم و با لحن شتابزدهی بیان کردم:
-میشه اینقدر جلو جادهم سبز نشی؟
و بعد به طرف داخل دوییدم.
هوا سرد بود و من از درون گر گرفته بودم،همون چند لحظه که بین بازوهاش اسیر شدم منو به اون حال و روزگار انداخت.
از در پشتی وارد خونه شدم و از جادهروی انتهایی به طرف طبقه بالا راهی شدم.
دیگه نه چایی میتمایل داشتم،نه غذای گرم.
فقط یکم تنهایی برام کافی بود اما هنوز از پله ها بالا نراهی شده بودم که یه جسم کوچیک که انگار روش پتو پیچیده بودن به سرعت از بالای پله ها رد شد و توی راهرو گم شد.
با کنجکاوی به اطراف نگاه کردم،چی میتونست باشه؟
شایدم اشتباه متوجه شده بودم!
ولی نتونستم جلوی خودم و بگیرم تا فضاما نکنم.حتی از دردسری که ممکن بود توش بیفتم نترسیدم و توی جادهرو دنبالش مسیر افتادم.
اتاقا رو یکی یکی دنبالش گشتم و چیزی پیدا نکردم.
کم کم داشتم به چشمام شک میکردم.
تا به ته جادهرو و اتاق آخری رسیدم.
نگاه گذرایی بهش انداختم و مطمئن شدم توهم زدم.
احتمالا گرسنگی و خستگی و درد باعث شده بود اشتباه کنم.
شونه ای بالا انداختم و خواستم از اتاق بیرون بزنم که از توی کمد صوتیی شنیدم.
با احتیاط جلو رفتم و در رو باز کردم.
لباسا رو که کنار زدم یه موجود کوچولو مشاهده کردم که روی خودش پتو انداخته بود و میلبخند زد.
تبسمم کش اومد.
اون صحنه قلب هر کسی و آب میکرد.
وقتی کف دستای سفیدش و از بیرون پتو متوجه شدم قلبم میمیل داشت بخورمش.
همونجا روی پاهام نشستم و اضافه کردم:
-پیدات کردم خرگوشک
بیا اینجا ببینم تو کی هستی
با صوتی جیغ و خنده ش خودمم نتونستم جلوی خودم و بگیرم و بعد از چند روزگار از ته دل ریز خندیدم و پتو رو از روش برداشتم.
یه پسر بچه سه یا چهار ساله بود که کف دستاش و بالا اورد تا منو بترسونه و از خودش صوت در آورد.
منم وحشت کردم و کف دستام و روی صورتم گذاشتم:
-وای آقا گرگه منو نخور لطفا
پسر بچه با خنده کودکانه ای دستام و گرفت و با لحن بامزه ای بیان کرد:
-منکه آقا گُردِه نیسَم
من ماهو ام
کف دستام و پایین آوردم و به اون نگاهای شیطون که از پشت عینک قاب سیاهش میخندید چشم دوختم.
دستم و به طرفش دراز کردم و اضافه کردم:
-با من دوست میشی اقا ماهو؟
منم قلبارا ام
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن