اخم کرده دستم را به سمت همان مغازه کشید:
_ چیه؟ نکنه میخوای تا اخر عمر خودتو ببندی تو اون اتاق و به خودت نرسی؟ اندیشیدی میذارم؟ بالفرض حتی اگه داداشم بعد به جهان اومدن بچهش بخواد تو رو طلاقت بده، بنظرم از الان مشغول پیدا کردن شوهر آینده شو!
متعجب ریز خندیدم و کف دستش را قبل از وارد شدن به مغازه گحرکت کردم و کشیدم:
_ حواست هست چی میگی حورا؟ رسما داری بهم میگی به داداشت خیانت کنم!
چشمانم از برآشفتهت داشت قرمز میشد، با لبهای بهم فشرده، خشمگین جواب داد:
_ اون اول خیانت کرد حورا، درضمن…لاله دو ماهشه، هفت ماه دیگه له دنیا میاد و دیگه هیچکس تو روت نگاه نمیکنه، همینم که موندی اونجا بخاطر اینه که لاله هنوز بچه نزاییده، اندیشیدی بزاد داداشم تف تو روت میندازه؟ پرتت میکنه بیرون بدبخت!
حرفهایش درد داشت، اشک به چشمانم نیش زد و انگار، تازه متوجه شد میان عصبیت چه حرفها که نزده! لحظهای شوکه دهانش از تعجب باز ماند، رو گرفتم و با لبخند لب زدم:
_ اگه به اون روزگار برسه مطمئن باش خودم میرم کیمیا، نیازی نیست کسی پرتم کنه بیرون!
قدمی به سمت مغازه برداشتم که محکم شانهام را گرفت و به سمت خودش کشید:
_ حورااا، معذرت میخوام…
سپس محکم در آغوشم گحرکت کرد و فشارم داد:
_ ببخشید ببخشید، عصبی شدم، از اینکه انقد مهربون و ساده راهی شدار میکنی و کارای داداشم و لالهرو نادیده میگیری عصبی شدم، ندرک کردم اصلا چی اضافه کردم…دلم نمیخواد اذیت شی، لطفا قلبخور نشو…
تبسم زدم، این کیمیا واقعا عوض شده بود، شاید لطف خوبی همین بود نه؟ اینکه به کسی خوبی کنی، قطعا یک روز نتیجهاش را میبینی…این هم از این، توانستم در ان منزل که کسی من را نمیتمایل داشت، کسی را بیابم که برایم ارزش قائل شود و بخواهد از من دفاع کند!
از اغوشش جدا شدم و با تبسم اظهار کردم:
_ به دل نگرفتم، حق داری…حرفاتو قبول دارم، اما دست خودم نیست، نمیتونم باهاشون بد باشم…
تبسم عمیقی زد و به مغازه اشاره کرد:
_ قبول، ولی میتونیم که یکم حرصشون بدیم، نه؟
بلند خندیدم و داخل رفتیم، کیمیا همین بود، بالاخره کار خودش را میکرد!
ان لباس قرمز را پوشیدم، رنگش مثل خون بود، براق و قرمزی تیره اما زیبا…زیادی دلربا!
ان قسمت نقش و نگار دارش هم که تکهای از همان جنس ابریشم، ولی طرحدار و حالتی گلدار ریز داشت، با پس زمینهی سرخ و گلهای ریز رز سیاه و صورتی که برگهای سبز هم در گوشه کنارشان خودنمایی میکرد.
دوستش داشتم، اما گران قیمت بود، دو میلیون تومان فقط پولش شد! اما راضی بودم…دوستش داشتم و همین کافی بود!
بعد از خرید باقی وسایل، مثل کفش و پرو کردن لباس کیمیا و مابقی چیزها، به وحید زنگ زد که به دنبالمان بیاید، دلم میتمایل داشت کمی قدم بزنم…تنهایی!
رو کردم به کیمیا و گفتم:
_ میشه من همراهتون نیام؟ میخوام برم یکم قدم بزنم!
کمی خیره نگاهم کرد، سپس به پیادهرو خیره شد و بیان کرد:
_ شدنو که میشه، ولی میترسم من زودتر برم خونه داداش تو رو نبینه عصبی شه که کجا ولت کردم!
پوزخندی زدم:
_ اون که فکرش پیش لاله و بچهشه…فکر نکنم اصلا بفهمه من نیستم!
با غم نگاهم کرد، ولی سپس به ارامی گونهام را بوسید:
_ خیله خب، مواظب خودت باش…اگه چیزی شد بهم زنگ بزن!
سری تکان دادم و او هم به سمت ماشین وحید، که سمت دیگر خیابان پارک شده بود رفت. نفس عمیقی کشیدم، وحید برایم دستی تکان داد و حرکت کرد.
به پیادهرو خیره شدم، حس میکردم کمی نیاز به خلوت دارم، البته…خلوتی بیرون از خانه، وگرنه که هر روز و هر شامگاهم با خلوت خودم میگذشت!
فکر کردن به روزها، چیزی بود که ان وقت بیشترین وقت را به ان اختصاص میدادم، در ذهنش گذراندن به همه چیز…اینکه بچهی قباد دختر است یا پسر، اصلا شاید دو قلو باشه، میشود؟
یا مثلا خودم، بعد ازینکه قباد رهایم کرد باید چه میکردم؟ پس اندازهایم را میگراهی شد؟ فکر نکنم…البته که اگر او طلاقم دهد باید مهریه را هم بدهد!
هرچند که چندان چیز دهان پر کنی نیست، اما میشد کاریش کرد، مثلا برای یک شغل کوچک سرمایهگذاریاش کرد، سپس منزلای کوچک اجاره کرد و حیات را گذراند، بهرحال که…خدا بزرگ است!
یا میشد با پول مهریه خانهای اجاره کرد که در منطقهای باشد، که امنیت ان تامین شدهاست…
پایین شهر قطعا امن و راحت نبود، برای یک زن تنها!
و با پس انداز هم میشد کاری را شروع کرد، یا همان را نگهدارن برای مبادا، و دنبال یک کار دولتی و کم درامد باشم، تا پس اندازم بیشتر شده و روی یک چیز بهتر سرمایهاش کنم! به گمانم فکر بدی نباشد!
بعدش چه؟ تنها میماندم؟ یا که کسی به زیستنام پا میگذاشت و میتوانستم قباد را فراموش کنم؟ چرا سخت است…
چرا انقدر سخت است، تصور کسی دیگر در کنارم، هرچه میخواهم به مرد دیگری فکر کنم، باز هم قباد در ذهنم مینشیند، با تمام رفتارهای بدش، باز هم دوست نداشتنش کار من نبود!
هرچقد که در خیابان قدم زدم، با غروب خورشید بود که با دربست گحرکت کردن، به خونه برگشتم، کرایه را حساب کرده پیاده شدم، کلید در قفل در انداخته و داخل راهی شدم که با سکوت و تاریکی خونه روبهرو شدم!
پوزخندی کنج لبم جای گرفت، احتمالا قباد و لاله پی دکتر یا خوش گذرانی باشند، و مادرجان هم یا اتاقش استراحت میکند و یا شاید هم به خونه یکی از همین همسایهها حرکت کرده باشد، کیمیا هم احتمالا هنوز با وحید باشد!
تصورشان با هم تبسمی به لبم نشاند، با همان تبسم مشغول کندن کفش شدم و سپس برخاستم که خریدها را بردارم ولی با متوجه شدن یک جفت پا مقابلم لحظهای از ترس هین بلندی کشیدم.
عقب راهی شده کف دست روی قلبم گذاشتم، سر که بالا کشیدم با متوجه شدن قباد و سردی نگاهش، تنم یخ کرد، اما خود را نباختم!
خریدهارا از زمین برداشت با سلام آرامی از کنارش گذشتم، پلهها را بالا راهی شدم و حس میکردم هنوز به دنبالم است!
اب دهانم را قورت دادم و جلوی درب اتاقم از حرکت ایستادم، به سمتش برگشتم:
_ مشکلی پیش اومده؟
نگاهی به سر تا پایم انداخت و سپس در حرکتی به داخل هلم داد. متعجب نگاهش کردم، حرکاتش عجیب بود!
نگاه سرد و خشکش با حرکات تند و محکم کف دستاتش تضاد داشت!
در را محکم پشت سرش بست و لب زد:
_ کسی خونه نیست!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن