هردو وارد اتاق شدند و خیرهی حورا ماندند، کیمیا موبایلش را دراورد و درحالی که دوباره خارج میشد گفت:
_ یه زنگ به مامان و وحید میزنم میام…
قباد فقط سر تکان داد، در که بسته شد جلوتر راهی شده کنار تخت حورا ایستاد، ان رنگ پریده، هیکل نحیف شده و دیدهان گود افتادهاش، چرا حالا این حالش را میمتوجه شد؟
همسرش روزها و ماههاست که بیمار است و او متوجه نشده، چرا که دائم در فکر حرفهای خالهزنک مادرش و لاله و خالهاش بوده…
مدام به او و امکان خیانت کردنش شک میکرد، دنبالش میکرد و ازارش میداد، ولی هیچگاه حال بدش را نمتوجه شد…
لجبازی و حس انتقام و غرور دیدهش را کور کرده بود، زنی دیگر از او باردار بود و حس خوب پدر شدنش، مجالی به در ذهنش گذراندن به او نمیداد و…او عاشق بود؟
میتوانست ادعای عاشقی کند؟ میتوانست بگوید که او را دوست دارد ولی حورا نمیل داشت؟ محال است، که اگر دوستش داشت، ابدا اینگونه حال بدش را نمیمشاهده کرد…
مثل قبل زودتر متوجه میشد، زودتر میدید، زودتر میفهمید، ان ریشهی موهای دو رنگ شدهای که در این سنِ جوانی، میشد چند تار موی سفید را در چشمانش فرو کند…
ولی نمتوجه شد…نفهمید، و دیر شد و حالا او را اینجا روی تخت بیمارستان میدید! بد کرده بود و مسیر جبران را هم خودش بسته بود…
لاله باردار بود، قرار بود عقد شود، و حورا جدا میشد، زنی که سه سال بدنش را در آغوشش زیر و رو کرده بود را باید به کف دست کسی دیگر میداد؟ میتوانست؟
نمیتوانست! قباد محال بود اجازه دهد جنس نر دیگری به او نزدیک شود، خودش فتحش کرده بود، خودش او را یافته بود، دل بسته بود و دل داده بود، بد کرده و عذابش داده بود ولی…نمیتوانست، نمیتوانست زنش را که تمامش را از بر بود کف دست کسی دیگر بسپارد…
تمایل داشتگار؟ خواستگار داشت، با وجود تأهل او، فقط با یک روز کندن ان حلقه، تمایل داشتگار داشت…وای به حال روزی که زنی تنها شود!
از خشم نفسش سریع شده بود، افکارش را حین خیره بودن به حورا در سرش میچرخاند و لحظه لحظه عصبیتر میشد!
حورا
کسل بودم، پلکهایم سنگین بود و درکی از حالم نداشتم، ولی نوری که محکم به صورتم میخورد، اجازهی بیشتر خوابیدن نمیداد، از کی تابحال اتاقم اینگونه پر نور شده؟
کف دستم را تکان داده تمایل داشتم روی صورتم بکشم، امل با سوزش پشت کف دستم، سریع چشم گشوده آخ اضافه کردم، و آنگاه بود که مشاهده کردن محیط من را با اوضاع آشنا کرد.
اتاق بیمارست و لباسهای صورتی و گشاد، سرمی که به پشت کف دستم وصل بود و پنجرهی بدون پردهاش!
آهی کشیده به اطراف نگاهی کردم، کسی نبود! نگاه چرخانده به دنبال ساعت گشتم، ساعت رومیزیای که کنار ان کمد سفید و خالی نگاه ریز کردم، هفت صبح را نشان میداد!
سعی کردم از جا برخیزم ولی زیرقلبم درد گحرکت کرد، ظاهرا با مسکن دردش ساکت شده بود!
باز شدن در، نگاهم را به سمت خود کشاند، کیمیا بود، با نگاهانی سرخ به سمتم امد، حتی سر کشیده نکرده بود که ببیند بیدار شدهام!
روی صنقلبی نشست و تازه سر بلند کرد و با دیدن نگاه خیره ام، دیدهانش گشاد شد.
تند بار دیگر از جا برخاست و روی صورتم خم شد:
_ حورا؟ خوبی دختر؟ تو که سکتهمون دادی، چرا هیچی نمیگی؟
لبخندی بی حال زدم، دهانم برای حرف زدن باز نمیشد! زیادی بی حال و کسل بودم، دلم میتمایل داشت باز هم بخوابم:
_ اذیت نکن خودتو، برم به بقیه بگم…وای نمیدونی از دیشب چی کشیدیم…
کشیدند؟ خودش شاید، اما دیگر چه کسی بود؟ شاید همان تمایل داشتگار را میگفت، نکه تنها کسی که به من اهمیت میداد همان بود، برای همین!
بیرون رفت و زیاد طول نکشید، که چند پرستار و یک دکتر داخل شد، چطور متوجه شدم؟ خب روپوشهایشان فرق داشت!
_ به به، قشنگ خانوم بیدار شد بالاخره…
تبسم خشکی زدم، نزدیک شد و مشغول چک کردن سرم، کف دستم و چشمانم با ان چراغ قوهی کوچکش شد.
_ خب، ظاهرا علائم حیاتیت خوبه همه چی، هرچند اینا هم لازم نیست، همش برای اطمینان بیشتره… ماشاالله چه شوهری داری، از دیشامگاه انقدر غر زده به جونمون که نگو!
بی اراده اخم در هم کشیدم.
_ درد که نداری؟
قبل از اینکه پاسخی دهم، کف دستش را روی شکمم گذاشت و با ملایمت فشار داد و معاینه کرد.
_ ظاهرا خوبی…به لطف مسکن!
بالاخره لب باز کردم و با آوای گحرکت کردهای سؤال کردم:
_ مشکل، چیه؟
دکتر لبخندی زد:
_ دیشامگاه که اوردنت، دکتر عمومی تشخیص داد مشکل از رحم باشه…برای همین من اومدم بالا سرت…چندتا سوال دارم، که میخوام در حضور خونوادهت جواب بدی، مشکلی که نداری؟
اخم کردم، حضور خانواده؟ انگار نگاه گیجم را دید که به پرستار اشارهای کرد و سریع بیرون حرکت کرد.
سپس رو به من کرده ادامه داد:
_ ببین عزیزم، یه کیست رحم داری که نیاز به جراحی فوری داره…
تبسم زد و کف دستم را گحرکت کرد، چرا طوری حرکت کردار میکرد که انگار قرار است بمیرم، اینکه چندان خبر بدی هم نیست، هست؟ فکر نکنم چیز بدی باشد!
در باز شد و صوتی دکتر هم ادامهی حرفهایش را در پی داشت:
_ امروزگار تا عصر جراحی میشی، میخوام علائمی که میگم رو بگی از کی داری و چطور هنوز متوجه چنین چیزی نشدی!
سر تکان دادم. قباد، کیمیا و مادرش داخل شدند، بی اراده سعی کردم نیم خیز شوم، کاش در حضور آنها پاسخ نمیدادم! چه اصراری بود اصلا؟
_ راحت باش حوراجونم…
کیمیا کنارم روی تخت نشست و دستم را گراهی شد، نگاهم پی وحید راهی شد که لحظهای مشاهده کردمش و فقط در جواب نگاهم سر تکان داده تبسم زد، در که به رویش بسته شد، همین چند نفر ماندیم در اتاق، حتی پرستارها را هم بیرون فرستاد:
_ حوراجان، عادت ماهانهت چند ماهه که نامنظمه؟
اخم کردم، حس خوبی به این سوالات نداشتم، به ارامی لب زدم:
_ نمیدونم…پنج، یا شش ماه؟
اخم کرد:
_ چرا پیگیرش نشدی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن