سپس صوتی خندهی ریز لاله و بوسهها…
نرفتم، داخل نراهی شدم که خلوتشان را بهم نزنم، بی صدا به سمت اتاق برگشتم و ترجیح دادم، با دهان خشک و تشنه بخوابم.
این روزگارها خواب تنها رفیقم بود گویا، البته خالی از لطف نماند، کیمیا روزانه میامد، از اضافه کردوگوهایش با وحید برایم میگفت.
با اینکه برایش خرسند بودم، ولی حتی مثل قبل نمیتوانستم خرسندیام را ابراز کنم. حتی در دل کمی به او غبطه میخوردم، زیستن بدی نشدهاست؟
زیادی بی انصاف، شاید هم شانس من بد بوده؟ نه نبوده…قباد بد نیست، قباد خوب است، زیادی خوب…اون سالها از من دفاع کرد.
سالها مثابل خانوادهاش برای من توقف کرد و کمتر از گل به من نگفت، نمیتوانم بگویم بد بود، نمیتوانم این اتفاقات چند ماه اخیر را مقصر کنم برای بد بودن قباد.
خودم هم سهل انگاری کردم، اعتماد نکردم، گول خوردم و قبادم را دستی دستی فروختم…
نگاهانم گرم خواب شد و مابقی افکارم ماند برای روز بعد. چشم که باز کردم افتاب روی پنجره افتاده بود و مثل هر روز سر و صوتهایی از قبیل آماده شدن قباد برای سرکار رفتن گوش داده میشد.
بدنم حسی نداشت، توانایی تکان خوردن نداشتم، حسی میگفت باز هم بخواب، خواب زیادی لذتبخش بود، همه چیز را فراموش میکردی و عجیب خوب بود!
همان هم شد، نگاهانم دوباره گرم خواب شد و دفعهی بعد که چشم گشودم بخاطر تقههایی بود که به در میخورد. تقههای بلند و سریع و پشت سر هم.
_ حورا، حورااا…بیداری؟ باز کن درو…
دلواپسم کرد، از جا پریده به سمت در رفتم. صدای پچ پچها میان صوتی کیمیایی که داشت برای باز کردن در التماسم میکرد در را باز کنم:
_ حوراجون، تو رو خدا، اگه بیداری باز کن…یا حداقل جواب بده…
در را گشوده متعجب خیرهیشان شدم. کیمیا جلوی در بود و قباد پشت سرش…مادرش و لاله هم آنطرفتر…
شوکه سؤال کردم:
_ چیشده؟
کیمیا با نگاهان خیس بغلم کرده و قباد با خشم غرید:
_ چرا درو قفل کردی؟ چه غلطی داشتی میکردی؟ هااان؟
گیج بودم، خواب بودن من مگر چقدر سنگین بود؟ کیمیا با همان حال بدش به سمت برادرش چرخید و با گریه نالید:
_ ولش کن داداش، نمیبینیش…بسه دیگه چقدر ازارش میدین!
بغضی که به گلویم چنگ زد را نامشاهده کرده گراهی شدم و رو به قباد گفتم:
_ خواب بودم، نمتوجه شدم چیشده، معذرت میخوام…اگه، اگه مضطربتون کردم…
قباد با خشم میل داشت حرف دیگری بزند که لاله بازویش را گرفته با ملایمت اظهار کرد:
_ عشقم، بیان کرد که خواب بوده، چرا انقدر سختش کردین…
سپس نگاهی به من کرده بیان کرد:
_ عزیزم خب درو نبند مگه تو این خونه غریبه هست؟ همه به هم محرمیم دیگه، مگه نه؟
هیچ نبیان کردم، بغض اجازه نداد، برای اتفاقی که خودم در ان دخیل نبودم هم باید مواخذه میشدم!
کیمیا من را داخل کشید و در را بست، روی تخت نشاندم و به ارامی لب زد:
_ واقعا خواب بودی؟ ساعت دو ظهره حورا، چقدر مگه ادم میخوابه؟
حرفی نزدم، فقط مجدداً دراز کشیدم. کنارم لبهی تخت قرار گرفت و کف دستم را گراهی شد:
_ چرا داری اینکارو با خودت میکنی؟ جای اینکه نشون بدی چقدر قویای و نیازی به کسی نداری، اینجوری خودتو ازار میدی؟
نگاه بسته به ارامی لب زدم:
_ برام مهم نیست، خوابو هم دوسدارم، صبح تا شامگاه که بیکارم…فقط خواب برام میمونه!
بازویم را گراهی شده تکانم داد، ناچارا دیده گشودم، نگاهش سرشار از مضطربی بود:
_ چیزی شده کیمیا؟
حرصی نفسی کشید و بیان کرد:
_ دیوونهای یا چی؟ چرا اینطوری میکنی کیمیا؟ چطوری میتونی این همه بخوابی؟ بخدا خوب نیست برات قربونت بشم…
کلافه رو گراهی شدم و میل داشتم باز هم بخوابم که دستم را کشید:
_ حورا، اینکه از دیشامگاه به اون زودی خوابیده باشی، تا الان که از ظهر هم گذشته، طبیعی نیست…نظرت چیه بریم پیش روانشنـ…
کف دستش را پس زده غریدم:
_ مگه دیوونهم؟ چیزیم نیست کیمیا، فقط خستهم، دلم از دنیا گراهی شده، همین…وقتی میخوابم اروم میشم!
کف دستانش را به نشانه تسلیم بالا اورد:
_ خیله خب، ببخشید…هرجور راحتی!
کلافه نفس عمیقی کشیدم، پاهایم را روی تخت جمع کردم، او هم بیشتر نزدیک شد و با تبسم بیان کرد:
_ حورا…وحید به داداشم اضافه کرده!
تبسمی روی لبم قرار گرفت، بالاخره بعد از این چند روزگار یک خبر خوب شنیدم:
_ خب؟ چی اضافه کرده؟
با همان ذوقی که سعی داشت پنهانش کند اضافه کرد:
_ قرار خاستگاری رو گذاشتن،فرداشب میان، بهشدت ذوق دارم، ولی جلو داداشم خجالت میکشم!
با لبخند کف دستانش را گرفتم:
_ شادم برات کیمیا، سعی کن خوشامگاهخت باشی، نذار چیزی بینتون قرار بگیره…مطمئنم وحید لیاقتشو داره…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن