زن داداش! کیمیا کف دستم را گحرکت کرد و جلویم ایستاد، انگار بخواهد از من دفاع کند:
_ خاله بسیار برا خبر لاله مسرورم، نمیخوام شادی کسیو خراب کنم، اما اینکه حورا الان مثل دوستم میمونه قلبیل داره، چراکه وقتی کسیو نیاز داشتم و هیچکس حتی مادر یا برادر خودم محرم رازم نشدن، حورا کمکم کرد مشکلمو حل کنم…درضمن زن داداش من فعلا حوراس، هرموقع طلاق گراهی شد انشالله به لاله میگم زن داداش!
کف دستش را فشردم که چیز دیگری نگوید، نمیخواستم قلبخوری پیش بیاید، نکه بگویم از دفاعش خرسند نشدم.
فقط اینکه نمیخواستم بخاطر من، میان او و خانوادهاش شکر اب شود!
_ واه واه، نگاش کن خواهر، دخترت چرا انقدر بی پروا شده؟
مادرش با خشم خیره به من بود، کیمیا که کف دستم را کشید به حرف امد:
_ همینم بس بود تو رو هم جادو جنبل کنه، پسرم بس نبود چندسال آزگار تو پنجهی این عفریته شد؟ نگاهم روشن کیمیا خانوم…چشمم روشن!
تشر قباد گویا مادرش را ساکت کرد، البته، اینکه من و کیمیا هم از پلهها بالا رفتیم در ساکت کردنش بی تاثیر نبود.
_ چیکار میکنی کیمیا؟ چرا اینجوری حرف زدی؟
در همان راهرو به سمتم چرخید و محکم در اغوشم گحرکت کرد، صدایش را کنار گوشم گوش دادم:
_ معذرت میخوام حورا، ببخشید…طاقت متوجه شدن حالتو نداشتم، چقدر تو خوبی دختر، چقدر خوبی که جای متلک انداختن، جای بدخلقی کردن رفتی داداشمو بغل کردی، چقدر تو مهربونی…قدرتو نمیدونستم، ببخشید…
بهسرعت از تنم جدایش کردم و صورتش را قاب گحرکت کردم:
_ نشنوم دیگه کیمیا…متوجه شدن بچهی قباد، آرزوی من بود…اینکه خوشحال ببینمش، اینکه حس پدر بودتو بچشه…
بغض گلویم اجازهی حرف بیشتری نداد، محکمتر که در اغوشم گراهی شد، اشکهایم بی آوا ریخت. نمیتوانستم بی تفاوت باشم، سخت بود، سخت بود دیدن مادر شدن زنی که زیستنام را خراب کرد!
به اتاق راهی شدم، روی تخت دراز کشیدم و اشکهایم باز هم روان شد، گریه تنها چیزی بود که نصیبم میشد.
دلم سنگین بود، میتمایل داشت بخوابد. انگار برایش سخت باشد که اینگونه کار میکند، دلگرمی میمیل داشت برای تپیدن.
که ان هم نبود، دلگرمیای وجود نداشت! همه چیز خراب شده بود و مسیر برگشتی نبود، لاله ان کودک را به جهان میاورد و قباد من را به فراموشی میسپرد.
قطعا طلاقم میداد، انگ بی ارزش بودن را هم به صورتم میکوبید، لاله را عقد میکرد و خانواده میشدند.
و من تنهاتر از همواره، میماندم و کسی را نداشتم برای همجادهی کردن، برای عاشقی ورزیدن و زیستن کردن.
البته چه معلوم، شاید پس از قباد هم کسی به من رو کند و…نه، نمیشود، حتی تصورش هم سخت است، وقتی میخواهم مرد دیگری را کمارم تصور کنم، تصویر قباد پیش دیدهانم میامد.
شدنی نبود، دل کندن از قلبی که در جیب قباد مانده و خاک میخورد راحت نبود، نمیشد ادمیزاد بدون قلبش زیستن کند.
دلی که کف دست دیگری به ولینت دادهای ولی او حتی یادش نمیاید قلبت را کجا گذاشته است!
شاید هم طلاقم ندهد، شاید تا عمر دارم در این اتاق بمانم، تنها، با متلکهایی که میشنوم، با آوای خنده و بازی بچههای قباد، شاید طلاقم ندهد و بارها بمیرم و زنده شوم…
طلاقم ندهد که خوشامگاهختی او را ببینم، خوشامگاهختیای که برای من مرحلهاش قفل بود، سخت بود باز کردنش.
شاید برای باز کردن ان قفل، نیازی به رد کردن مرحلهای به نام مرد بودن باشد، چیزی که از عهدهی من زن خارج بود.
چیزی که در این جامعه از عهدهی زنها خارج بود!
به جرم زن بودن زنانگی کردم، همسری کردم، محبت و مهربانی خرج کردم و تنها چیزی که از پسم برنیامد همان مادری کردن بود…مادری برای فرزندش…
همان چیزی که از پسم برنیامد شد بزرگترین ننگ و عیب بر من، همان چیزی که شد قلبیلی برای همسر دوم گراهی شدن همسرم! شد دلیل هوو داشتنم…
شد دلیل مشاهده کردن بچههای همسرم، درحالی که فرزند خودم نیستند…
این چند روز هرچقدر که نمیتوانستم با انها روبهرو شوم، تمام تلاشم را کردم که خوب حرکت کردار کنم، لبخند بزنم و حال بچه را بپرسم.
نمیمیل داشتم حسادت کنم، نمیخواستم ادم بدی باشم، حس اینکه شاید تا ان زمان زنده نمانم عجیب از ان شب در مغزم پیچیده بود.
شاید واقعا عمری برایم نمانده که خدا اینگونه ازارم میدهد، شاید واقعا قرار است بمیرم که از حالا به فکر جانشینی برای همسرم بوده.
انگار همه چیز کف دست به کف دست هم داد تا من تاوان گناهانی که نمیدانم چیست را در همین جهان بدهم، سپس سر بر بالشی بگذارم و دیگر بیدار نشوم.
تنها چیزی که این روزها سر پا نگهم میداشت همین بود، اینکه قرار است بمیرم و حکمتی درش وجود دارد!
همین اجازه بد حرکت کرداری نمیداد، حداقل این اخر عمری را ادم بدی نباشم، شاید پس از مرگم خوبیهایم را به یاد اوردند!
همین افکار در سرم میپیچید و هموقت برا اب خوردن از اتاق بیرون امدم. پلهها را که پایین میحرکت کردم صداهای ریزی از اشپزمنزل میامد.
نمیاطلاع داشتم چه کسی خونه است و چه کسی نیست، این چند روزگار زیاد تمرکزی برایم نمانده بود. آهسته به سمت اشپزخانه حرکت کردم که آواها واضحتر شد.
همان صوتهایی بود که از شنیدنشان فراری بودم، قربان صدقههای قباد، برای کسی غیر از من…
_ بابا قربون بشه، فندوق من…لاله کی جنسیتش مشخص میشه؟
صدای خندهی لاله قد بلند شد و پشت بندش با صوتیی نازک شده و بچگانه اظهار کرد:
_ بابایی چقده عجله داری، هنوز یه ماه و نیمَمهها!
آوای خندهی قباد را که شنیدم چیزی دلم را فشرد، چقدر بیقرار این صدا بودم، اما نه اینگونه!
_ آخ، بیا بغلم…بیا بذار بچه باباشو بغل کنم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن