لب بر هم می فشارم و آرام سر تکان می دهم!
کی و چه زمانی حورا جان آوایم زده بود ، نمیدانم! خیره به گچ پای قباد، اشک ریختم ….
صوتی مادرش که به سمت در اتاق می حرکت کرد آمد:
-میرم یه آب قند بگیرم از دست رفتین شما ها! مادر دورت بگرده قبادم!
صوتی کوبیدن در کشیده شد، سر کشیده کردم و به چشمان سبز رنگش خیره شدم….
باورم نمی شد! قباد تصادف کرده و من این گونه بی خیال به او خیره شدم!
یک لحظه ، فقط یک لحظه به نبودش اندیشیدم که اشک از دیدهانم سرازیر شد.
– الان چرا گریه میکنی قربونت برم؟ نگاهای دلبرت قرمز میشه!
ببین سُر و مُر و گنده جلوتم!
تا آخر عمرت بیخ ریشتم، نترس نمی میرم!
تند سر بالا می برم و با زبان سریعی لب میزنم:
-خدانکنه قباد ! این چه حرفیه میزنی ؟
مجدداً خیره اش شدم و به گریه افتادم…
– باز شروع شد! پاشم جاده برم بفهمی خوبم یا نه؟
تکانی به خودش که می دهد از درد به هم میپیچد! با حول دست روی سینه اش می گذارم و روی تخت درازش میکنم.
– وقتی میدونی وضعت خوب نیست چرا کشیده میشی ؟!
اخم می کنم
-حرفای مامان ملوک و به دل نگیر قربون اون نگاهات بشم من ! ببین الان زندم! الکی چرا گریه میکنی شما!
دهان باز کردم که بگویم…. در اتاق باز شد و بلای زندگی ام بر روی سرم آوار شد….
-خاله دورت بگرده! عزیز قلبم! بمیرم برات اینطوری افتادی روی تخت….
آرام سلام می دهم که بی جواب می ماند.
-سلام خاله! چیزی نشده که…. اینقدر بزرگش میکنید!
پشت سرش لاله جلو تر رسید:
-سرت سلامت پسر خاله! خوبی؟ چرا مراقب نبودی به این روز بیوفتی ! میدونی چقدر مضطربت شدیم؟
دهانم از فرت تعجب باز می ماند…. دلواپسی من کم بود؟! یا آن ها زیادی پیاز داغش را زیاد کردند…
ریشه های شالم را از حرص گره می زنم!
مادرش کجاست؟ یک آب قند آنقدر تاخیر ندارد!
-ممنون لاله خانم! اما چه میشه کرد؟ بی حواسی راننده جلویی بود….
یادم رفته بود، بپرسم که آن منزل خراب کن کجاست!؟
– قباد جان، اون کسی که باهاش برخورد داشتی زده و راهی شده ؟!
سرش را به طرف من بر می گرداند و با لبخند. می گوید:
-نه بابا بنده خدا دم در منتظر مونده با مامور…
اخم می کنم. بنده خدا؟! بروم کف دست و پایش را ببوسم که شوهرم را نیمه جان کرده که این گونه می گوید؟!
بی حرف به سمت در اتاق می روم! در را که باز می کنم ،مادر قباد را آب قند به کف دست می بینم! طعنه ای به بدنم می زند و به کنار خواهرش و قباد می رود…
سر بر می گردانم و از اتاق بیرون می روم!
روبه روی اتاق، یک مردِ میانسال با قد و قامت متوسط، کنار یک مامور نیروی انتظامی از حرکت ایستاده بود…
کف دسته کیفم را میان می فشارم!
قدم بر می دارم و رو به رویشان می ایستم!
-سلام همسر آقای قباد تهرانی هستم!
حرفم کامل نشده مرد به حرف می آید:
-خانم به خدا، به پیر به پیغمبر! به اون خدایی که میپرستی من بی حواس زدم! دو شبه تو جاده ام نخوابیدم! یکه هفته منتظرم که برسم به تهران! از جنوب اومدم….
آن قدر التماس وار سخن می اظهار کرد که دلم برایش سوخت…
مامور کنارش به حرف در وارد شد:
-خانم تهرانی ! اگر شکایتی چیزی دارین بیاید یک اداره نزدیک به بیمارستان ثبت کنید! این آقا امشامگاه بازداشتگاه بمونن…
– خانم به خدا زن و بچم منتظرن! چیزی جز اون ماشین ندارم ،مسافر
میبرم!
دستم را آرام به معنای خاموشی بالا می برم…
-اقای محترم، شما باید مسئامات کاری رو که کردین بپذیرین یا نه؟! اگر جای همسر من به یک بچه ناتوان خورده بودین چی؟
حرفی برای گفتن نداشت! پدرم اگر الان در قید حیات بود، به احتمال هم سن و سال او بود…
-شکایتی نداریم! همسرم کجارو باید امضا کنه؟
با متوجه شدن حرفم، صورت نالانش به خنده باز شد…
_خانم خدا خیرتون بده! سایه بالا سر بچه هاتون باشید…
هر جا که قدم می گذاشتم حرف از بچه بود ….
سر تکان می دهم و به اتاق قباد بر می گردم….
لاله، روی سر قباد خم شده بود و با آن تبسم بزرگش خیره ی او شده بود….
از شدت حرص دندان هایم را چفت هم می کنم.
-قباد جان! بیان برای امضای رضایت؟
تا تمایل داشت پاسخ بدهد، آوای مادرش بلند شد…
-رضایت چی؟! برا خودت بریدی و دوختی و تموم؟
بچم و رده آش و لاش کرده! بمونه تا رضایت بدیم!
پشت بندش خواهرش به حرف می آید:
-ملوک اصلا رضایت نده! یه نصف دیه رو شاخشه!
میان حرفشان می پرم:
-مادر جان! این پیرمرد گناه داره! اینجا کسیو نداره غریبه!
نمیدانم چطور ، زبان به دفاع از آن مرد بی دفاع گشودم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن