[حورا]
جلوی آینه نگاهی به خودم انداختم.
اینباز استثناً برای آماده شدنم وسواس زیادی به خرج داده بودم.
نمیمیل داشتم بار دیگر مادر قباد جذابییِ لاله را بهانهای برای سرکوب زدن به من کند!
رژ لبی که روی میز بود را به ساکتی برداشته و لبهایم را به رنگ سرخ اغشته کردم و سپس برای بار سوم شمارهی قباد را گحرکت کردم.
این سومین باری بود که زنگ میزدم و هر بار تنها یک آوا در گوشم پخش میشد:
– مشترک مورد نظر در حال حاضر قادر به پاسخگویی نمیباشد، لطفا بعدا شماره گیری بفرمایید!
کلافه گوشی را روی تخت انداخته و با استرس انگشتهایم را در هم پیچاندم و لب زدم:
– کجایی قباد؟!
استرس میهمانی امشامگاه از یک سمت و استرس جواب ندادن قباد از سمتی دیگر باعث سر دردم شده بود.
روی تخت جای گرفته و سرم را میان کف دستهایم گحرکت کردم که تقهای به در کوبیده شد و قبل از اینکه من فرصتی برای پاسخ دادن پیدا کنم در باز شد و مادر قباد در استانهی در از حرکت ایستاد:
– قباد بچم جواب نمیده چرا؟
سرم را به دو طرف تکان دادم و گفتم:
– نمیدونم مادر جون خودمم سومین باره که دارم بهش زنگ میزنم و جواب نمیده.
ابرو در هم کشاند و کامل وارد اتاق شد و گفت:
– کجا رفته این بچه؟ دلواپسشم!
قبل از اینکه فرصت پاسخ دادن پیدا کنم صوتی زنگ گوشی ام کشیده شد و با مشاهده کردن اسم قباد شاد اضافه کردم:
– خودش زنگ زد مادرجون.
تماس را وصل کرده و هنوز سلام نکرده بودم که صدایی زنانه در گوشم پیچیده شد:
– حورا خانم؟
گوشی را از کنار گوشم پایین اورده و متعجب نگاهی به صفحهاش انداختم..
زمانی که مطمئن شدم شماره، شمارهی قباد است بیان کردم:
– ببخشید شما؟
همان لحظه صوتیی در گوشم پیچید و باعث سست شدن زانوهایم شد:
– آقا دکتر فروزان فر به بخش اورژانس!
دیدههایم در کاسه گرد شد و اب گلویم را به سختی پایین فرستادم:
– بیمارستانه؟
– ببین عزیزم خونسردیتو حفظ کن، متاسفانه بیمار شما تصادف کردن، الان بستری شدن، شمارهی شما تو لیست تماس های اضطراریشون بود، همسرشونین؟
کف دستهایم سست شد و مادر قباد با مشاهده کردن حالتم ترسیده دست روی شانهام فشرد:
– چیشده؟
اب گلویم را به سختی پایین فرستادم و با کف دستهایی که به شدت میلرزید گوشی را کنار گوشم ثابت نگه داشتم:
– کد….کدو….کدوم بیما….رستانه؟
ادرس بیمارستان را داد و همان لحظه گوشی از کف دستم روی زمین سر خورد.
رنگ از روی مادر قباد پرید و چنگی محکم به گونهاش کوبید و با ترس گفت:
– قباد طوریش شده؟
تنها کاری که توانستم کنم این بود که با بغض سرم را به نشانهی تایید تکان دادم:
– باید….باید بریم بیمارستان!
جان کندم تا این جمله را اظهار کردم!
کف دست و پاهایم به شدت میلرزید و نمیخبر داشتم با چه جانی خودم را به بیمارستان رساندم.
مادر قباد مدام کنار گوشم گریه میکرد و همین گریه کردن و داد زدنش عصابم را متشنج میکرد.
با پاهایی که به شدت لرزش داشت خودم را به پذیرش رسانده و اسم و فامیل قباد را گفتم و پرستار اضافه کرد:
– بسترین اما می تونین ببینینشون! اتاق دویست و چهارده، همین کناره.
با کف دست به اتاقی که نزدیکمان بود اشاره زد.
همجاده با مادر قباد به سمت اتاق حرکت کردیم و مادرش زودتر از من درب اتاق را باز کرده و از همان لحظهی ورودش زجه زدن را در پیش گرفت:
– پسرم! قبادم، الهی دورت بگردم، چرا افتادی اینجا مولین جان؟ قربون بدن تیکه و پارت بشم!
مردِ بیچارهام که تا ان لحظه چشم بسته بود با آوای جیغ مادرش پلک گشود و گیج خیرهاش شد:
– چخبره اینجا؟
صدایش موقع بیان کردن این جمله بم شده بود و معلوم بود درد دارد!
هیکل اوار شده ام را به تخت رساندم و گوشهای از حرکت ایستادم تا زجه و مویهی مادرش تمام شود.
هر چند که تمام تنم در لمس اغوشش به اتش کشیده شده بود!
بغض کرده به پای زخمیاش خیره شدم و صدای ناله ی مادر قباد در گوشم پیچید و اتشم زد:
– قربونت برم مادر، سه ساله هر چی بد بیاره میاد سر تو عزیزدردونهی مادر! چشمت زدن، خدا باعث و بانیشو لعنت کنه انشالله!
کنایهاش هیزم روی آتش وجودم انداخت.
تمام تنم گر گرفت و ناباور نگاه از پای شکستهی قباد گرفته و خیرهی نیم رخ مادرش شدم!
من قباد را نگاه زده بودم؟
من قباد را، همسرم را، تنها مردی که در زیستنام او را پرستش می کردم، نگاه زده بودم؟
تا به حال نمیخبر داشتم تصور مادر قباد از من اینگونه است!
تلخ خندی روی لب نشاندم و تن لرزانم را کمی از تخت دور کردم که صوتی غریدن قباد به گوشم رسید:
– مادر!
با قلبی خون شده عقب ایستادم.
زبانم برای حرف زدن بند امده بود انگار!
تنها نگاهم به پای شکستهی قباد بود و دز عجب بودم که چرا قباد صدایم نمیزند؟
نکند تصور قباد هم از من همینگونه باشد؟
این افکار انقدر مغزم را متشنج کرده بود که به ناگاه، تنم لرزی شمتوجه شد کرد و برای راست ایستادنم مجبور به چنگ زدن دیوار شدم!
– خوبی حورام؟
هر مدت دیگری که بود بخاطر آن میم مالکیت لعنتی قلبم غنج میراهی شد ولی الان نه!
از سکوت قباد، از حرف مادرش، از تصور پای شکستهاش، از دردی که در جانم پیچیده شده بود، قلبم خون بود!
نگاه مادرش به سمتم چرخید و نمیدانم حالت نگاهم چطوری بود که ترسیده خودش را به من رساند و اینبار محبت آمیز اظهار کرد:
– خوبی حورا جان؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن