ذوق در صدایم زیادی مشخص بود، نیاز داشت اامان قدمهایش را برمیداشت، ذوق زده بودم و هم دلواپس، داشت از کنار دیوار حرکت میکرد و همان قسمت، روی زمین فرش نداشت.
چند قدم به سمتم برداشت و من با ذوق بغضی که از سر شوق در گلویم نشسته بود را سعی کردم پس زنم.
کف دستانم را برای در آغوش کشیدنش باز کردم:
_ بیا مولین…بیا ببینم چندتا میتونی بیای؟
قدم دیگرش را که برداشت لب زد:
_ بَ بَ!
جای قباد خالی، تبسمم به آرامی غمگین شد، ولی خود را نباختم، دخترکم اگر پدرش را برای چندسال نداشت، به یک مادر قوی نیاز داشت!
_ بیا دخترم…نیاز مولین، منو نگاه کن، بیا اینجا!
با ذوق خندید و قدم بعدی را با کمی سکندری خوردن برداشت، پایش که به فرش رسید خودش را روی زمین انداخت.
خندیدم و به سمتش راهی شدم، چهار کف دست و پا شده و سعی میکرد مجدداً با صاف کردن زانوانش برخیزد.
_ بیا اینجا مولین…هنوز کوچولویی برا جاده راهی شدن!
کف دست زیر بازوهای کوچکش انداختم و در اغوش گراهی شدمش. از جا برخاستم و به سمت آشپزخانه چرخیدم که نگاهم در جفت تیلهی خشک و سردی که خیرهام بود قفل شد.
اخمهایم در هم رفت، شال نداشتم، اعتقادی هم نداشتم ولی حس معذب بودن به من کف دست داد:
_ آقا امیر…بی سر و صدا اومدین تو! عمهخانم نیستن!
_ میدونم، البته بی سر و صدا نیومدم تو، تو زیادی درگیر دخترت بودی انگار نمتوجه شدی!
لب گزیدم:
_ بار اوله کسی بهم میگه امیر!
ابروهایم بالا راهی شد:
_ عذرمیخوام نمیدونستم ممکنه بدتون بیاد، بفرمایید تو!
_ تو که هستم، و بدم نمیاد، فقط اظهار کردم بار اول بود میشنیدم…مهم نیست چی آوا بزنی!
زیادی خشک و مزخرف بود یا من اینگونه حس میکردم؟
حس میکردم از اذیت کردنم لذت میبرد، شاید نباید میدان به او میدادم که قدمهای بیشتر بردارد.
بی حرف وارد آشپزمنزل شدم، نیاز را روی میز گذاشتم تا شالی که روی دستهی صنقلبی بود را تند سر کنم.
نیاز را که میل داشت خودش را آویزان کند، زیر بغل زدم و به سمت کتری رفتم:
_ نمیخواد، چای نمیخورم…اومدم یه سری مدارک ببرم!
به سمتش برگشتم، شاید وقتش بود من جواب میدادم، نه؟
_ برای شما نیست، خودم میخوام!
ابروهایش که یکباره بالا پرید و با تعجب نگاهم کرد مثل دوپامینی بود که به وجودم تزریق شد، حس ضایع کردنش زیادی لذتبخش بود!
مردک بی عاطفهی خشک، انگار فقط او بلد بود حرفهای درشت بار دیگران کند.
_ حالا که داری زحمتشو میکشی، برا منم یه لیوان بریز!
پوزخندی زدم:
_ نه به نمیل داشتنش نه به لیوانی خواستنش!
_ گوش دادم!
اما من زمزمه کرده بودم، برای خودم!
از خجالت لب گزیدم و با صوتی در متوجه شدم وارد اتاق عمه شده.
قوری را برداشتم که نیاز کف دستش را روی سینهام کوبید:
_ می می…نم نم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن