میمی و نم نم دو معنای کاملا مجزا، ولی هم خانواده را داشتند، میمی همان میمی معروف و شیر بود، نم نم اما به غذا میگفت.
حالا دخترکم هوس شیر مادرش را کرده بود و گویا گرسنه هم بود!
_ نگاه مامان، دو دیقه دووم بیار آقا علی برن بعد!
با عاجز شدنش سر به گردنم چسباند و شروع کرد غر زدن، نالههای ریز و نامفهوم.
کتری که از قبل هم داغ بود، با کمی روشن ماندن به جوش وارد شد.
قوری ولیده از چای را با کتری مشغول پر کردن شدم که صدای قدمهایش را شنیدم.
نیم نگاهی به سمتش انداختم، تعداد زیادی برگه دستش بود و داشت همانطور در هوا بررسی میکرد.
اخمی هم چاشنی صورتش بود که گویا نشان از دقت زیادش میداد.
بی آنکه به جایی نگاه دیگری بیاندازد، صنقلبی من را که پشتش مشغول پاک کردن سیب برای کمپوت بودم قرار گرفت.
قوری را بهسرعت روی کتری گذاشتم و چرخیدم، همانکه خواست کاغذها را بی هواس روی سینی سیبها بگذارد، سینی را از زیر دستش کشیدم.
انگار متوجه شد که کاغذها را از مقابل صورتش برداشت و نگاهی به سینی، سپس نگاهی به من انداخت:
_ این چیه؟
یک تای ابرو بالا انداختم:
_ سیب؟
چشم ریز کرد:
_ چرا اینجاس؟
اینبار جفت ابرو را بالا دادم:
_ چراکه اشپزخونهس؟
کمی خیره نگاهم کرد، سپس نگاه به کاغذهایش داد و به ارامی با خودش لب زد:
_ تعجبی نداره که شوهرش قاتل شده!
_ متوجه شدم!
نگاهش لحظهای به روبهرو خیره شد، سپس نفس عمیقی کشید:
_ اضافه کردم که بشنوی!
_ خطاب به من نبود اما!
_ همینکه فهمیدی با خودتم کفایت میکنه!
_ شایدم چون دیگه کسی اینجا نیست که بخواید منظور دیگهای داشته باشید!
_ ناراحتی از قاتل شدن شوهرت؟
سوال یکبارهاش خلع سلاحم کرد، کمی عقب رسیدم و نیاز که داشت برای گراهی شدن سینهام تلاش میکرد را از تنم فاصله دادم:
_ بچهتو سیر کن لاقل، چای نمیل داشتیم!
به سمت یخچال راهی شدم، شیر و گلاب را برداشتم، از کابینت کناری هم آرد برنج و شکر را برداشته و روی کانتر گذاشتم.
_ موبایلت داره زنگ میخوره!
با صدایش به سمت میز برگشتم، صفحهی موبایلم روشن بود، دیشامگاه بخاطر نیاز سایلنت کرده بودم و بعد از آن فراموش کردم صدایش را باز کنم.
از روی میز برداشتم، شمارهی محمد بود، آن روز بعد از دادگاه تماس گحرکت کردم و کمی صحبت کردیم، انتظار نداشتم دوباره زنگ بزند.
_ الو؟ جانم محمد؟
نگاه تیز امیرعلی را شکار کردم، یک تای ابرو بالا دادم که مجدداً سر به کاغذهایش گرم کرد.
_ سلام حورا…چطوری؟ چخبر؟ جوجهت خوبه؟
با لبخند به نیاز نگاه کردم، کنجکاو بود:
_ منم خوبم عمو…تازه امروزگار شروع کردم مسیر راهی شدن، باید میدیدی چقد بانمک بودم!
_ اوهوع، بچه تو هنوز سنت یه رقمی نشه شروع کردی مسیر رفتن؟
به ارامی ریز خندیدم:
_ فکر کنم زود راه افتاده، از دکترش میپرسم…تو چخبر؟ چطوری؟ چیشد زنگ زدی؟
_ والا زنگ زدم واسه امر خیر…من بی کس و کار و بی خانواده رو گردن میگیری؟
ابروهایم بالا حرکت کرد، بهانه گیری نیاز دوباره شروع شد، غذا میخواست و باید فرنی را برایش آماده میکردم. با پا گرفتنش اطمینان نداشتم که بار دیگر به بالشها پناهش بدهم، پس به امیرعلی غرق در کاغذهایش نگاهی کردم، به جبران حرف بی موردش میتوانست کاری کند!
_ امر خیر؟ چه امر خیری؟
نگاهش نامحسوس بالا امد و با دیدن نگاه خیرهام اخم کرده سر جنباند.
به سمتش رفتم و بی مهابا نیاز را در اغوشش گذاشتم،
چهره پر از تعجبش برایم لذتبخش بود، یکم اذیت میشد که به جایی برنمیخورد، چای میخواست و کف دستور میداد، حداقل کمکی میداد!
_ همون همسایه قشنگمون، خانم معمار…یادته؟
خندیدم:
_ بعد این همه مدت تازه یادت افتاده بری خاستگاری؟
در نگاه پر از غضب امیرعلی تبسمی زدم و به سمت وسایل فرنی راهی شدم، با یک کف دست و گاها، با دو کف دستی که موبایلم میان شانه و گوشم جا خورد میکرد مشغول شدم:
_ نه دیگه، ببین…این روند باید طی میشد که مخزنی اجرا شه یا نه؟ حالا که میدونم مخش زده شده، باید بیام شهر، با شما آبجی خانوم…پاشی بریم میل داشتگاری!
با حال خوش ریز خندیدم، حداقل میان این همه فکر و خیال منفی، یک خبر خوش رسیده بود، محمد پس از مرگ همسرش فکر نمیکرد که دیگر ازدواج کند، ولی اینکه بار دیگر دلش سریده بود و داشت بار دیگر عشق و تازگی را تجربه میکرد برایم عزیز بود.
_ مسرورم محمد، حتما هرموقع تونستی و خواستی، من درخدمتم، فقط بد نباشه؟ فقط من بیام؟
_ امیر خیره؟ منم میام!
نگاهم را به امیرعلی دوختم، جدی بود؟ چشم ریز کردم:
_ بخت من و تو خیلی دلنشین بوده که پاشیم بریم میل داشتگاری این بنده خدا؟
_ حورا؟ چی میگی؟ کی اونجاس؟
در جواب محمد بهسرعت اظهار کردم:
_ نظرت چیه کیمیا و وحید رو هم ببریم؟ اونا انرژی خوبی دارن برای اینجور مسائل؟
_ راستش زنگ زدم…فکر نمیکردم تو بعد قضیه قباد بتونی برای همین اول به اونا زنگ زدم، نگو اونا از تو بدتره اوضاعشون…کیمیا که شر شر همش گریه میکنه، با اون قیافهش بردارم ببرمش خواستگاری؟
لب گزیدم، حق داشت:
_ خب اخه…منم تنها با یه بچه، نمیگن چه نسبتی باهات دارم؟ پدر بچهم کجاس؟ چمیدونم…این آدما همشون که قضاوت میکنن ادمو، میترسم برات بد بشه!
_ بگو من میام، پدر بچهتم بگو که منم!
با تعجب به امیرعلی دیده دوختم، داشت الکی میگفت دیگر…نه؟
_ نمیشه!… گوش کن محمد، تو حالا بیا اینجا، یه مدت بمون، یه فکری براش میکنیم، انقد اذیت نکن خودتو!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن