بی معطلی از آنجا بیرون آمدم. هوای خفقانآور داشت عذابم میداد، کف دستان لرزانم برای گحرکت کردن یک اسنپ در این حوالی اقدام کردند.
نیاز به استراحت داشتم، نیاز به بو کردن تن دخترکم و یک خواب راحت…
حداقل مجازات، یعنی نهایتا چند سال، نه؟ اجازه نمیدادم دخترکم آن زمان خاطرات بدی از پدرش داشته باشد.
حتی اگر ناچار باشم، او را به ملاقاتش نمیبرم که حس خار بودن نکند، که میان دوستانش حس بد نداشته باشد، خجالت نکشد و ازار نبیند، حرف نشنود و تنهایی که مادرش کشید را نکشد.
—-
با خسته نباشید استاد وسایلم را جمع کردم. کلاس بعد با غفاری بودیم، درواقع همان زنعموی گرامی.
مطمئناً سوال پیچ میشدم و مجدداً با من میمیل داشت تنها صحبتی داشته باشد. تا مشخص نشدن تکلیف خودم و قباد ترجیح میدادم از او دوری کنم.
برای همین پیامکی حاوی «امروز رو نمیتونم حاضر شم استاد، از سر کار تماس گراهی شدن و باید خودمو برسونم» ارسال کردم.
خود را با تاکسی به خونه رساندم.
خانهی جمتوجه شد!
هفتهی دیگه دومین جلسهی دادگاهی قباد بود و ظاهرا تکلیف مشخص میشد و حکم را میدادند.
کلیدی که عمه به من داده بود را در قفل در انداختم و بی آوا، که مبادا نیاز اگر خواب است بیدار شود داخل رفتم.
به تراس نرسیده بودم که آوای داد و بیدادی از طبقهی بالا میرسید، شوکه و مضطرب سرکی کشیدم ولی چیزی معلوم نبود، ولی خب صدای امیرعلی را میشد تشخیص داد.
گویا با کسی دعوا میکرد، یک جو عقل نداشت مردک پیر پسر، به این فکر نمیکرد یک بچهی نوزاد اینجا زندگی میکند.
وارد خونه شدم که عمه بتول را با آن صورت آویزان و دلخور متوجه شدم.
داشت با تبسمی که به زور برای حس و حال نیاز حفظ کرده بود، اسباب بازیاش را تکان میداد:
_ سلام…
سرش بالا امد:
_ سلام دخترم، خسته نباشی.
لبخندی زدم و تشکر کردم، بعد از کندن کفشهایم به سمت دخترکم حرکت کردم. خم شدم و گونهی نرم و خوشعطرش را بوسیدم:
_ آخ قربونت برم مولین، قلبم برات تنگ شده بود…
_ دختر خوش اخلاقت از صبح اروم داره بازی میکنه، مگه نه عمه قربونت بره؟
تبسمی زدم و با شعف لب زدم:
_ خدانکنه… ممنون که مواظبش هستین، نمیدونم چطوری باید ازتون تشکر کنم!
به تبعیت از من لبخندی زد و دستم را گحرکت کرد:
_ بیشتر ازینا بهت بدهکارم دخترم، نیازی به تشکر نیست…بگو ببینم خودت چطوری؟
همانجا مانتو و مقنعه را از تنم کندم و روی زمین جای گرفتم. نفس عمیقی کشیدم:
_ منم خوبم…چخبره شاه پسرتون داد و هوار میکنه، خدای نکرده که مشکلی نیست؟
موهای لطیف نیاز را نوازش میکردم که بار دیگر چهرهاش رنگ غم گراهی شد:
_ این زن کف دست از سر پسرم برنمیداره…زنگ زده باز طلب مال کرده، اونم عصبی شده!
اخمهایم در هم حرکت کرد:
_ کدوم زن؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن