رمان حورا پارت ۴۶۴

از ضعف روی تخت دراز کشیده بودم و قباد با لیوان آب قند بالای سرم.

دیدهان بازم را که دید با قدمی فاصله را طی کرد و لبه‌ی تخت جای گرفت.

لیوان را جلو آورد و روی لبم گذاشت:

_ بخور…خوبی تو؟ ترسوندیم یهو از حال رفتی!

قلوپی از آب شیرین شده را نوشیدم و رو اطراف را برای دیدن نیاز گشتم:

_ نیاز…

_ نگران نباش، خوابیده تو تخت خودشه!

گیج بودم، اخرین چیزی که به یاد داشتم همان لحظه دم ماشین بود که خبری داد که…

لاله، انگار ترس از یادآوری حرف‌هایش که دوباره به تنم هجوم اورد را از چهره‌ام فهمید که لیوان را کنار گذشت و دست‌هایم را محکم گراهی شد:

_ حورا…ببین منو، نمیذارم خب؟ نمیذارم چیزی بشه…نیاز جون منه، تو زیستن منی…گردنم بره نمیذارم چیزیتون شه…

فقط خیره نگاهش کردم، می‌توانست چه کند دقیقا؟

اصلا چه کاره بود مگر که بتواند مانع یک دیوانه شود:

_ هیچوقت نبیان کردی لاله چیشد و چجوری بستری شد!

اخم‌هایش در هم حرکت کرد، میخبر داشتم چیزی فراتر از تیمارستان راهی شدنش است.

قطعا مشکلی داشت، دردی داشت، داستانی داشت که به اینجا رسیده!

رو گرفت و لب زد:

_ حالا بخواب فلا، وقت زیاده برا این حرفا…

خواست برخیزد که مچش را سفت گراهی شدم:

_ قباد یا خودت میگی یا خودم میفهمم، اون یارو…همدانی، که الکی خاستگاری کرده بود کی بود؟