خندید و لقمهی دیگری گراهی شد کنار بشقابم گذاشت:
_ ببخشید تمایل داشتم شوخی کنم خستگی امروزت در بره…متوجه شدم با کیمیا بازارو متر کردین!
چندبار پلک زدم تا بتوانم به خود مسلط باشم. بی تعارف اینبار لقمههای گوشهی ظرف را برداشتم و به دهان بردم:
_ اهوم…خریدا سنگین بود، دست وحید درد نکنه برام آوردشون داخل.
_ کیمیا که کارت نکشید؟ هرچقد اون خرج کرد بگو تا براش بزنم، خودتم چقدر خرید کردی؟ اصلا چرا من شماره کارت تو رو ندارم؟
اخمهایم در هم راهی شد:
_ نیازی نیست قباد، سر کار میرم که خرج خودمو خودم دربیارم!
لقمهای گحرکت کرد و من که منتظر بودم به من بدهد، در دهان خودش گذاشت، دوتای قبلی زیادی مزه داد. نامرد!
_ تو چیکار داری؟ مادر دخترمه دلم میخواد بریزم به پاش، شماره کارتتو برام بذار حتما، وگرنه خودم به کیفت دستبرد میزنم!
چپ چپ نگاهش کردم و آخرین لقمه هم از ظرفم گحرکت کردم:
_ اضافه کردم نمیخواد…اصرار نکن!
از جا برخاستم و ظرف را به سمت ظرفشویی بردم، او هم سهم خودش را آورد. بدون نان و خالی خالی، با قاشق همهی املت را بلعیده بود.
_ پس به کیفت دستبرد بزنم!
نفس عمیقی کشیدم و با چشمان بسته، برای حفظ آهستهشم لب زدم:
_ قباد اگه میخوای آدم خوبی باشی، پدر خوبی باشی، یا هر غلطی که قبلا کردیو جبران کنی…این جادهش نیست، نمیخوام ازت پول بگیرم، هرچی هم خرج کردم با رضایت خودم بوده…ولی چراکه اصرار میکنی اونایی که کیمیا کارت کشید رو حساب میکنم بهت میدم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن