_ حورا؟ حاضر شد؟
از فکر بیرون پریدم. موبایلش را در جیب گذاشت و با همان لبخند نگاهم کرد. سر به تایید تکان دادم و به آشپزخانه برگشتم.
صدای قدمهایش میاضافه کرد که چندان برای آمدن طولش نداده.
سر جایم جای گرفتم و او به جای روبهرویم، کنارم قرار گرفت. نان را برداشتم و خواستم لقمه بگیرم:
_ چرا سهم من کمتره؟ جابجا گذاشتی؟
پلک روی هم گذاشتم و برای حفظ ملایمشم تبسمی زدم:
_ عوض کنیم!
و قبل از اینکه بتواند حرفی بزند، جای طرفها را تغییر دادم.
مشغول لقمه گرفتن شدم و اصلا به اینکه چرا او شروع به خوردن نمیکند اهمیت ندادم. ولی راهی شده رفته با هر لقمه که به دهان میبردم، نگاه خیرهاش عجیب میشد.
اظهار کرده بود کارم داشته که وارد شده، نه؟
_ چرا غذاتو نمیخوری؟
نگاه خیرهاش را برای ثانیهای به ظرف سوق داد و مشغول لقمه پیچیدن شد. اما برخلاف تصورم لقمهی کوچکش را روی لبهی ظرف من نشاند.
_ قباد خودم دارم میخورم، غذاتو بخور اذیت نکن!
_ منم دارم میخورم دیگه…
کلافه نگاهش کردم:
_ چیزی نخوردی که!
تبسمش عمیق شد:
_ از کجا میدونی؟
نگاهش چنان فریاد میزد که بی مکث فهمیدم منظورش از خوردن، من است، با نگاهش!
چرا که با نگاهش من را میخورد، همین برای تا بناگوش سرخ شدنم کفایت میکرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن