_ نمیگم حرف پیش کسی بردی وحید، فقط میگم اونقدری حیاتی هست که میخوام دقت کنی حتی سوتی ندی پیش کسی!
وحید جدی شد و خود را روی میز خم کرد:
_ حله داداش بگو.
دستانش را روی میز در هم قفل کرد و با زبان روی لبهایش کشیدن شروع کرد:
_ خونواده حورا پیدا شدن، بعد این همه سال…نمیدونم زنه عمهشه، خالهشه، چیکارشه…گیر داده میخواد با حورا حرف بزنه اما اونم نمیخواد، میگه با آدمایی که نزدیک سی سال به حال خودم ولم کردن حرفی ندارم و این داستانا…الان به من زنگ زدن برا میانجیگری کردن…تو چی میگی؟ کار درست چیه؟
وحید گویا هنوز در همان جملهی اول قفل شده بود و متعجب لب زد:
_ خونوادهی حورا؟
با سکوت و جدیت قباد فهمید حرفهایش شوخی نیست، با همان شوک عجیبش که در چهرهاش فراوان فریاد میزد، در جایش سیخ جای گرفت:
_ راستش…نمیدونم، خیلی یهویی شد…ولی خب، از طرفی آدم کنجکاو میشه که بدونه طرف چرا این همه سال دوری کرده، نه؟
سری به تایید در جوابش تکان داد:
_ یعنی اگه من بودم جای تو یا حورا…دوست داشنم حداقل بشنوم ببینم دردش چی بوده و چرا اصلا برگشته، خدایی تو کنجکاو نیستی؟
انگشتانش پوست لبش را به بازی گراهی شدند:
_ نمیدونم… کنجکاو که هستم ولی…میترسم حورا دلخور شه!
نگاه وحید توبیخگرانه شد:
_ اولا نه تو بچهای نه حورا، دوما زنته، چه بخواد، چه نخواد…هنوز زنته، غیر از اینه؟ این به کنار…مادر بچهته! بخاطر نیاز هم که شده نمیخوای بفهمی جریان این همه داستان چیه؟ نمیخوای بدونی بچهت در آینده با چه چیزایی ممکنه سر و کله بزنه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن