کلافه گاوصندوق را میبست و قصد داشت پاسخ وحید را دهد که موبایلش زنگ خورد.
با کمی مکث قفل را زد و به سمت موبایلش حرکت کرد، شماره ناشناس بود ولی آشنا!
نگاه کنجکاو وحید هم روی او مانده بود.
تماس را برقرار کرد و موبایل کنار گوشش جا گرفت:
_ بله بفرمایید؟
_ سلام، آقای کاشفی، درسته؟
آوای زن آنقدر آشنا بود که نیاز به فکر کردن نباشد، بی اراده اخمهایش در هم فرو حرکت کرد:
_ بفرمایید خانم، فکر کردم با شما اتمام حجت کرده بودم!
_ لطفا گوش بدین، باور کنید قصد بدی ندارم…فقط میخوام به یکی توضیح بدم که شاید درکم کنه، شاید حورا هم بتونه بعدا منو بفهمه…بخدا که پر از دردم، بذارید رو در رو یجوری باهاتون صحبت کنم، بشه حداقل خودمو توجیه کنم براتون…اگه قانع نشدین، چشم دیگه مزاحم نمیشم!
نگاهش به وحیدِ کنجکاو بود، نمیخبر داشت چه تصمیمی بگیرد، رفیقی داشت قد خرس، نمیتوانست کمی او را مسیرنمایی کند؟
_ بهتون خبر میدم!
و بی معطلی تماس را قطع کرد و موبایل را روی میز انداخت:
_ چیشد؟ کی بود؟
نفس عمیقی کشید:
_ وحید یه موضوعی هست میخوام باهات درمیون بذارم اما باید قول بدی به کسی نگی، حتی کیمیا، باشه؟
وحید سر کج کرد و با اخمی کمرنگ که رنگ و بوی قلبخوری داشت اظهار کرد:
_ واقعا که پسر، کدوم ححرکت کردو من پیش کسی بردم که این بخواد دومیش بشه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن