نگاه بست و عصبی سری تکان داد، کف دستش را خشمگین به سمت شکمم کشید:
_ این، بچه، از کیه حورا؟ این؟ محمد بود اره؟
مجدداً به محمدی که نیم خیز شده بود نگاه کرد و همینکه قصد کرد به سمتش خیز بردارد عصبی جیغ کشیدم:
_ بسه بسه بسه…تمومش کن، ولش کن، داری چیکار میکنی میفهمی؟
به سمت محمد قدم برداشتم:
_ کل این ماهها همین آدم مراقبم بوده، تو چی میدونی از مردونگی؟
صوتیم هر لحظه بیشتر قد بلند میشد و او فقط با بهت نگاهم میکرد، سعی کردم کنار محمد بنشینم ولی او بهسرعت برخاست:
_ نشین سختته…من خوبم!
صورتش را خیره شدم، کمی گونهاش کبود بود و خوندماغی که دیگر خشک شده بود:
_ انقدر مضطربشی؟
صدای پر از لرزش قباد نگاهم را به خودش کشاند، عصبی لب زدم:
_ اگه تو هم اندازه محمد کتک میخوردی نگرانت میشدم، چتونه وحشی شدین؟
به سمت خانه قدم برداشتم:
_ جمع کن حورا، برمیگردیم…
عصبی چرخیدم و خیره به نگاهش غریدم:
_ چی اندیشیدی؟ برمیگردم جایی که تحقیر شدم؟ توهین و تهمت شنیدم؟ جایی که منو عروسک خیمه شامگاه بازیت کردی؟ کور خوندی قباد، بهتره به فکر طلاق باشی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن