به سمت منزل رفتم و صدای فریاد او بلند شد:
_ نمیذارم حورا، نمیذارم…این همه روزگار رو یا بدبختی سر نکردم که آخرش بسپارمت دست این مرتیکه! متوجه شدی؟ فکر طلاق و بهمانو از کلهت بنداز بیرون!
بی اهمیت وارد خونه شدم، دردم داشت بیشتر میشد، نباید میگذاشتم فشار عصبی به من غلبه میکرد، بچهام نباید چیزیش میشد، دخترم باید سالم بماند.
روی تخت قرار گرفتم و نفس عمیق کشیدم، پشت هم و منظم، میبایست حالم را بهتر میکردم، کف دست روی شکم شش ماههام گذاشتم و نوازش کردم:
_ خوبی مامان، قربونت برم من، چیزی نیست باشه؟ اروم باش، بابا اومده فقط…عصبانیه، هراسیده، میدونما…از من برآشفتهه، فکر میکنه تو رو ازش پنهون میکردم…اما غمت نباشه مولین، خودم مواظبتم، چیزی نمیشه، باید یاد بگیره عصبیتشو کنترل کنه، نه؟
نوازش را ادامه دادم، داشت ارام میگحرکت کرد، آنگار او هم با نفسهایم داشت ارام میشد، نگاه بستم تا تمرکزم بهتر باشد:
_ فردا پس فردا که به جهان اومدی، باید بدونه، یاد بگیره، واسهت صبور باشه، درکت کنه، نه؟ وگرنه چجور پدری میخواد باشه؟ باید اروم بودنو یاد بگیره دیگه…
_ محاله بچهی من باشه!
چشم باز کردم و نگاهم به او که در چهارچوب در، پشت به ان پرده که اتاق و هال را جدا میکرد از حرکت ایستاده بود افتاد:
_ من بچهدار نمیشم حورا، لاله هم خیانت کرده بود، راست گفتی…این بچه، مال من نیس…نخواه مثل لاله باشی و بندازیش گردن من!
پوزخندی زدم:
_ از خدامه نخوایش قباد، خودم بزرگش میکنم، اما متاسفانه چراکه همخون توعه مجبورم واسش با اسم تو شناسنامه بگیرم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن