کمی که دقت کردم درک کردم شمارهی ثابت است، یعنی یا از دفتر و مطب یا خانهای تماس گراهی شدهاند، پس نمیتوانست درحال حاضر قباد باشد.
با احتیاط و کمی استرس تماس را وصل کرده به گوشم چسباندم، حرف نزدم تا او به حرف بیاید:
_ الو؟ حورا خانم؟
صدای زنی بود، من را به یاد ان شمارههای ناشناس قبل از حرکت کردنم به روستا میانداخت که هرکه بود پشت خط حرف نمیزد، ولی صوتی این یکی مسنتر و درواقع آشنا به نظر میرسید:
_ خودم هستم…
_ حورا دخترم، منم نبات…یادت اومد؟
نبات؟ نبات…
در حال در ذهنش گذراندن بودم که خودش ادامه داد:
_ مدیر پرورشگاه بچگیت، یادت اومد؟
لحظهای شوق و شعف در تنم پیچید و صاف نشستم:
_ سلام خاله نبات، ببخشید نشناختم…
_ خواهش میکنم دخترم، چطوری؟ حالت خوبه؟ وضعیتت روبهمسیره؟
تبسم عمیقی به لبم نشست، متوجه شدن صدایش پس از مدتها برایم ارامش عجیبی به ارمغان اورد:
_ خوبم، شما که زنگ زدین خیلی بهترم، شما خوب هستید؟ بچهها خوبن؟
خندهی نمکینی کرد:
_ خوبیم، ما هم خوبیم…یه خبر برات داشتم، ولی ترجیح میدم رو در رو باهات درمیون بذارم، وقتشو داری بیای؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن