نزدیکتر شدم:
_ وقتی هم تو اومدی تو حیاتم، یادت حرکت کرده دعوای اولی که سر من کردیو؟ اون روزگار من فقط مقنعهمو عقبتر زده بودم، یه مانتوی کوتاهتر پوشیده بودم قباد، اون روزگار یه پسر جلوی دیدهات تمایل داشت بهم شماره بده و اونقدر زدیش و من جیغ زدم که از حال راهی شدم!
بغضی که از خاطرات گذشته به گلویم هجوم اورده بود را کنترل کردم:
_ از اون روز، بازم شدم همون زن پوشیده که خودشو محدود کرد، که نکنه دعوا کنی، که نکنه بدت بیاد، چرااا؟ چون فقط تو رو داشتم، دیگه اون بدبخت بی کس و کار نبودم، تو رو داشتم و نمیتمایل داشتم از کف دستت بدم و حدس بزن چی!
همانطور شوکه و خیره منتظر ماند:
_ دفعهی بعد بخاطر یه رژلب پررنگ منو دعوا کردی، بدت اومد، پاکش کردی برام، بیان کردی فقط برا من بزن، گفتی مرد دیگهای نباید ببینه، اونموقع ذوق کردم، خوشم اومد گفتم روم غیرت داره، دوسم نداره…
اب دهانم را با بغضم قورت دادم و تیز در چشمانش خیره شدم:
_ ولی الان فهمیدم هیچ دلبسته شدنی در کار نبوده، تو فقط رو من مالکیت میکردی، مثل یه وسیله، همین!
چشم بست و رو گحرکت کرد:
_ چرا هیچوقت بهم نگفتی؟ چرا باهام حرف نزدی؟
عصبی به پشتی تخت تکیه دادم و پتو را تا گردنم بالا کشیدم:
_ چی میبیان کردم؟ وقتی خودم اشتباه کردم؟ الان میخوام اشتباهاتمو جبران کنم، تو هم کسی نیستی که بخوای جلومو بگیری!
از جا برخاست، چنگی به موهایش زد، بی اراده جویا شدم:
_ لاله خوب بود؟ دکتر راهی شدین…
سری تکان داد:
_ اره چیزی نبود، ظاهرا ازین چیزاس، انقباض و انبساط شکمشه، نمیدونم چیه…
پوزخندی زدم:
_ اره حتما!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن