جلو حرکت کردم و از نزدیک لباسرا تماشا کردم، دکلته بود و مثل سیندرلا، دستکشهای ساتن و بلندی تا روی بازو داشت، شانه و قفسه سینه و مقداری از بازو هم برهنه میماند!
روی سینهاش هم گلدوزی شده و به دلربایی سنگهای یاسی رنگش میدرخشید، کمر تنگی داشت و دامنش، کوتاه تا روی ران، که از تکه پارچههای توری درست شده و حالت گلبرگ داشت و کمی بخاطر توری بودنش هم پف میشد!
قشنگ بود و مطمئنا با یک جفت کفش پاشنه قد بلند و بندی هم زیباتر میشد!
نگاهم را به سمت صاحب مزون چرخاندم، از انجایی که بوتیک نبود و مزون بود برای دوخت و دوز، نمیشد نامش را گذاشت فروشنده!
خانم عباسی با مشاهده کردن دستم که برایش تکان میدادم، کاتالوگها را به کیمیا سپرد و به سمتم امد، دستم را به سمت لباس دراز کردم:
_ این مقلبو میتونم امتحان کنم؟
نگاهی به اندامم انداخت و با تبسم سری تکان داد:
_ چرا که نه عزیزم، فقط اگه اندازهت نبود متاسفانه سایز بندی نداره، تک دوخته شده کار یکی از طراحامونه!
با لبخند و راضی از انتخابم سری تکان دادم:
_ باشه مشکلی نیست، امتحان میکنم…
دیده به تایید بست و لباس را از روی رگال خارج کرد، به کف دستم داد و خودش هم دوباره به سمت کیمیا راهی شد و تاکید کرد، اگر به کمکش نیاز داشتم صوتیم بزند!
وارد اتاق پرو شدم و لباس را پوشیدم، اندازهام بود…ولی کف دستکشهایش را شک داشتم بتوانم بپوشم!
انگشتان باریکی داشت ان دستکشهای ظریف!
پوشیدم و همانطور که حدس زدم برایم کوچک بودند!
احتمالا وقت داششتابزده که هممسیر با دوختن لباس کیمیا، یک جفت کف دستکش هم برای من بدوزند، نه؟
مقابل آینه توقف کردم و خیرهی خودم شدم، با غرور لبخندی زدم، حقش بود اگر با مشاهده کردنم در این لباس حرص میخورد!
چرا من انقدر خوشخیالم؟ چرا حرص بخورد؟ مگر جز هوی و هوس برای چیز دیگری نزدیکم شد ان شامگاه؟ حتی حالا هم با یادآوریاش دلم تیر میکشید!
نفس عمیقی کشیدم و برای باز کردن زیپ کیمیا را صدا زدم، عاشق شدم نظر او را هم بدانم!
_ با اون انتخابت رسما یه دعوا پیش روت داری، ولیده باش!
بی اهمیت کتاب را ورق زدم:
_ چرا؟ مگه براش مهمه؟
پوزخندی زد و مشغول زدن کرم به دستانش شد:
_ چرا نباشه؟ یادت رفته اون روز تو مراسم نامزدی من، چراکه از پلهها اومدی پایین دامنتو یکم بالا گحرکت کردی و پات معلوم شد چه اخم و تخمی کرد؟
تک خندی زدم و کلمات کتاب را سعی کردم با تمرکز همزمان با حرفهای کیمیا بخوانم:
_ اهوم، بعدشم برا اون یارو مزاحمه که به خودش گفت خواستگار کلی بحث کرد!
از گوشه چشم متوجه شدم که جلو امده لبهی تخت جای گرفت:
_ حورا واقعا جدیای؟
گیج نگاهش کردم، توقع داشت در برابر تمام بدیهایشان باز هم سکوت کنم؟ کیمیا را توانستم ببخشم زیرا توانست از قلبم دربیاورد، آنها را چه؟
انگار رنگ نگاهم را فهمید که با چشمان دلگیرش لب زد:
_ حورا تو ادم کینه و بد ذاتی نیستی… اونا هرچقدر بدی کردن بازم تو خاموشی کردی، منو ببین…با سکوت و نشون دادن مهربونیت تغییرم دادی…چرا نمیخوای برای اونا هم این روش رو پیش ببری؟
سری به طرفین تکان دادم و دوباره نگاهم را به کتاب دوختم:
_ نه کیمیا… چقدر به تو خوبی کردم، صدبرابرش رو به مادرت و قباد کردم…حق نداشت اونطوری باهام حرکت کردار کنه!
_ حق داری، قبول…ولی داداشمه، نمیخوام مشکل و ناراحتیش رو ببینم، تا قلبت بخواد پایهم که لاله رو عذاب بدیم، پایهم که کرم بریزیم، ولی اینکه بدبختی داداشمو بخوام…نمیشه!
خونسرد جواب دادم:
_ نیازی نیست تو بخوای…من میخوام، منم انجام میدم، تو کاری نمیکنی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن