ابروهای وحید بالا پریده لب زد:
_ باشه، ولی…مطمئنی؟
کیمیا فقط سر تکان داد، وحید هم دیگر حرفی نزد و به راه افتاد، سعی داشت تا میتواند مسیر را طول دهد، اینگونه شاید بیشتر کنارش میبود! رفع دلتنگی میکرد و بیشتر میدیدش…
_ کیمیا…سر مسیر چی میخوری بگیرم؟
کیمیا که انگار حواسش پرت بود، سرش را سمت شیشه کرده، داشت به بیرون نگاه میکرد!
_ کیمیا؟
باز هم نگوش داد، به ارامی کف دستش را دراز کرد و کف دست مشت شدهی کیمیا را که روی پایش قرار داده بود گرفت که دخترک در جایش پرید، نگاه وحشت کردهاش را به وحید دوخت و دلواپس جویا شد:
_ جانم چیشده؟
اخمهای وحید بار دیگر در هم فرو راهی شد:
_ کیمیا میشه بگی چیشده؟ چرا همش تو فکری؟ چندبار صدات زدم نشنیدی!
اب دهانش را با آوا قورت داد:
_ نه…خوبم یعنی، فقط…باید حرف بزنیم با هم، برسیم، بعد!
وحید که یک چشمش به جاده بود و نگاه دیگرش به کیمیا، انگشتانش را در انگشتان کیمیا قفل کرد و کف دستش را روی دنده قرار داد:
_ باشه خانوم، صبر میکنیم…پرسیدم چیزی میخوری سر راه بگیرم؟
کیمیا که فکر خوردن چیزی ازارش میداد که مبادا حالت تهوع بگیرد، سری به طرفین تکان داده لبخندی زد:
_ نه، ممنون!
وحید باز هم نگاه مشکوکش را روانهی او کرد و در نهایت نگاه به جاده دوخت، در سکوت رانندگی کرد تا به شهربازی رسید، قصد کرد وارد محوطهی بازیهای بزرگسال شود که کیمیا اظهار کرد:
_ میشه بری اون سمت؟
وحید گیج شده بیان کرد:
_ اونجا که فقط بچهس…
کیمیا سری به تایید تکان داد:
_ میدونم…دوس دارم بچههارو ببینم!
نگاهان وحید تند ریز شد، بی حرف سری به تایید تکان داد و به همان سمت فرمان را پیچید، ماشین را پارک کرده هردو با هم پیاده شدند:
_ بیا قبلش یه قهوه بگیرم برا جفتمون…
تمایل داشت به سمت دکهی کنار شهربازی برود که کیمیا بازویش را کشید:
_ نه نمیخواد…
دیروزگار که با حورا قهوه درست کرده بودند، از بوی تلخیاش حالت تهوع گحرکت کرده بود، آزارش میداد!
_ چرا اخه؟ کیمیا خوبی؟
مضطربی دیگر داشت خودش را نشان میداد، هرچقدر سعی کرد رنگ پریده و حرکت کردارهای عجیب کیمیا را نادیده بگیرد و صبوری کند تا خودش بگوید نتوانست!
کف دست بالا کشید و صورتش را قاب کرد:
_ منو ببین…چرا اینجوریای امروزگار؟ چیزی شده؟ قباد حرفی زده؟ نکنه پشیمون شده از ازدواجمون؟ من میرم باهاش حرف میزنـ…
_ عمو، عمو…
حرفش با صدای کودکانهای بریده شد و هردو نگاهشان به ان سمت کشیده شد، پسر بچهی بوری که شاید نهایتا پنج سال داشت، از پشت فنس بازی صدایش میزد:
_ اون توپو بهمون میدی عمو؟
نگاهش رد انگشت کوچک پسرک را گحرکت کرد و با متوجه شدن توپ رنگی ای که از بالای فنس بیرون پریده بود تبسمی زد، بی حرف به سمت توپ رفت و کیمیا را همانجا رها کرد تا نظارهگرش باشد.
خم شد توپ را برداشت و کیمیا، نگاهش مابین حرکاتش و تبسمی که به قشنگیی روی لبهای وحید قرار گرفته بود میگشت، به سمت فنس حرکت کرد و توپ را از بالا داخل انداخت:
_ ممنون عمو…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن