نگران بودم که مبادا مریض شده و سرما خورده باشد، ولی هیچ علائمی برای سرماخوردگی هم نداشت!
فقط کمی رنگش پریده بود و دست و بدنش سرد بود. سعی کردم به او قوت قلب بدهم و از نگرانی درش بیاورم، ولی انگار نمیشد!
حالش را جویا شدم و هربار هم اظهار کرد که خوب است و فقط استرس دارد، استرس چه؟ نمیدانم…
لباس است دیگر، میپوشید و تمام میشد!
یک اندازه گیری داشت نهایتا و چند دوخت و دوز و مدل زدن، تا چند هفتهی دیگر هم آماده میشد، نگرانیاش مشکوکم میکرد، خصوصا بعد از حرفهای دیشامگاه قباد!
اضافه کرده بود کیمیا با وحید خوب است یا نه؟ و من اظهار کردم خوب است…شاید واقعا مشکلی دارند که اینگونه مضطرب است!
نمیمیل داشتم مستقیم بپرسم، ترجیح میدادم طوری راهی شدار کنم که خودش برایم بگوید!
برای همین هم تا مزون خاموشی کردم.
در انجا با مسیرنمایی صاحب مزون، که زنی خوش برخورد و مهربانی بود، میان رگالها و کاتالوگها میگشتیم تا نمونهی دلخواه کیمیا را بیابیم!
هر چه میگفت را مزون سریع طرحی مشابه پیدا میکرد و نشانش میداد، اواسط این انتخابها بودیم که کف دستش را به دلش گحرکت کرد و کمی خم شد، متعجب سؤال کردم:
_ کیمیا؟ خوبی؟
سری به تایید تکان داد:
_ اره، یه لحظه معدهم یجوری شد!
دیدهانم مشکوک، ریز شد! چیزی ناظهار کردم و مجدداً مشغول مشاهده کردن مقلبها شدیم، که به ناگهان کیمیا از جا پرید و به سمت دفتر مزون، که سرویس بهداشتی هم داشت دوید!
نگران به دنبالش حرکت کردم، وقتی پیدایش کردم روی توالت خم شده و عق میزد! کنارش قرار گرفته کمرش را ماساژ دادم و شال و موهایش را جمع کردم:
_ اروم دختر، چته؟ اروم…
«این جا مونده بود بیان کردم تا چهارشنبه دیره الان گذاشتمش👻»
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن