سخت مشغول درس بودم، این روزگارها که به پاییز و زمستان هی نزدیک میشدیم و مدارس و دانشگاهها باز میشد، کیمیا را از من بیشتر دور میکرد و درس خواندن هم، استرسم را بیشتر!
گوش داده بودم بهمن یا دی ماه میبایست برای ثبت نام کنکور اقدام کنم، حتی نمیدانم من را با بیست و شش سال سن میپذیرند یا نه، هرچند…متوجه شده بودم کسانی که چندین سال پشت کنکورند و کسی مشکلی با آنان نداشته!
گاهی کیمیا هم میوارد شد و برایم امیدواری هممسیرش میآورد!
با وحید چندین بار در تلاش بودند که من را بیرون ببرند و بگردانند، لاله هم به ماه پنجم و ششم بارداریاش نزدیک بود، شکمش داشت روزگار به روز بزرگتر میشد!
قباد هم کم و بیش میمشاهده کردم، در حد سلام و نگاههای خیره و خشک و خالی، و گاهی در میان مسیرروها، اتاق و پشت درهای بسته، قلب و قلوه دادنشان را یا میگوش دادم و یا میدیدم!
کیف و موبایلم را برداشتم و از اتاق بیرون زدم، به کیمیا خبر داده بودم که بعد از کلاسش، در یکی از پاساژهای نزدیک دانشگاهش منتظرم بماند. مبخواستم کمی خرید کنم و قدم بزنم، این روزگارها زیادی در خانه ماندن هم عذابی بود برای خودش!
داشتم پلهها را پایین میراهی شدم که صوتی زمزمههایی کنجکاوم کرد، جلوتر راهی شده گوش سپردم:
_ عه، قباد، مگه یادت نیست دکتر چی بیان کرد؟
چنان با ناز حرف میزد که صورتم از چندش در هم فرو حرکت کرد:
_ خب دکتر هرچی گرفته الان من اینو چیکار کنم راست کرده؟
لاله ریز ریز خندید:
_ میدونی که حالم بد میشه وگرنه یه جور دیگه میخوابوندمش!
_ لاله اذیت نکن سر جدت، نمیکنم تو فقط یکم باهاش ور برم، باشه؟
لاله ولی با سماجت حرفش را رد کرد:
_ نه عاشقیم خب خطره، دکتر اظهار کرد ماههای اخر رابطه ممنوعه!
اخم در هم کشیدم، نیاز به معطل کردن نمیدیدم، به قدر کافی گوش داده بودم!
باقی پلهها را اینبار با کمی تق و توق و سر و صدا پایین رفتم تا وضعیتشان را درست کنند، اصلا در این ساعت قباد در منزل چه میکرد؟
پلههارا که پایین راهی شدم، در دیدشان قرار گحرکت کردم، امل بی توجه به سمت در خروج قدم برداشتم، از کوشه چشم میشد متوجه شد که قباد از جا برخاست و خطاب به من بیان کرد:
_ باز کجا سرتو انداختی پایین میری؟
نیم نگاهی به سمتش انداختم:
_ جای بدی نمیرم دلواپس نباش، با کیمیا قرار دارم!
پوزخندی زد:
_ تو و کیمیا معلپم نیست دستتون با هم تو چه ماسهای حرکت کرده حورا، اما وای بحالت ببینم خواهرمو از سر کینه و لج انداختی تو دردسر!
خم شدم و کفشهایم را از کمد کوچک مسیررو برداشتم، تا ورودی جادهرو پشت سرم وارد شده بود.
نگاهی به خشتکش انداخته بیان کردم:
_ نترس من مثل زنت خونه خراب کن نیستم، قراره باهاش برم کتاب بخرم…تو هم برو ببین راضی میشه خشتکتو بخوابونه یا نه!
بند اخر کفشم را گره زده از جا برخاستم، از اینه که کم شالم را مرتب کردم، چهرهی فشاری و سرخ از خشمش را دیدم و جایز ندیدم بیشتر انجا بمانم، وگرنه زنده ماندنم با خدا بود!
از منزل سریع بیرون زدم و در را به هم کوبیدم، تا سر کوچه با پای پیاده حرکت کردم، به اژانس زنگ زده بودم و متاسفانه ماشین نداشسریع!
سر کوچه منتظر تاکسی بودم که ماشین شاسی بلندی جلوی پایم از حرکت ایستاد، اخم کرده کمی راهم را کج کردم.
اما انگار قصد دیگری داشت که مجدداً دنده عقب گرفت و جلویم ایستاد، هیچ کشش و توان بحث دیگری با قباد را نداشتم، خدا میداند برایم به پا گذاشته باشد یا نه!
_ حوراخانم؟
با گوش دادن نامم از سمت رانندهی ماشین اخم در هم کشیدم، صدایش به قدری اشنا و اعصاب خورد کن بود که قابل شناختن باشد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن