_ باید برم ندا…
پیش رویش توقف کرد و راهش را سد کرد: نمی تونی انقدر خونسرد چهار تا کلمه ی مسخره بگی و منو بذاری بری…
دست هایش را به طرفین باز کرد و با نگاههای خون افتاده به ندا خیره شد: من خونسردم؟! تو توی من خونسردی میبینی الان؟!
_ شایان…
دست هایش را بالا آورد و صورت ملتهب ندا را قاب گراهی شد…
ندا لب گزید… سد مقاومتش شکست و بالاخره اشک هایش سرازیر شد: نه شایان…
_ نکن با خودت اینطوری… به خدا من ارزش این شک ها رو ندارم…
_ چرا با من این کارو می کنی؟! من دوسِت دارم…
فشار خفیفی به گونه های خوش فرمش وارد کرد: آره منم دوست دارم… به عنوان یه دوست… هم دوسِت دارم و هم احترام زیادی برات قائلم…
کف کف دست هایش را به دست های شایان چسباند و هق زد: نه…
سرش را بالا و پایین کرد: این به نفع همه مونه…
_ نیست… به نفع من نیست…
پلک زد و سرش را جلو برد… لب های داغش به پیشانی ندا چسبید…
ندا به مچ کف دست هایش چنگ زد: نه شایان..
شایان سرش را عقب کشید و به آهستگی لب زد: کیوان… اون دوسِت داره ندا…
از روی بیچارگی جیغ کشید: کیوان خر کیه؟!
عقب کشید و در همان حال زمزمه کرد: نگاهش داد میزنه چقدر خاطرتو میخواد… بهش فکر کن…
و پای چپش را پشت پای راستش گذاشت و باز هم عقب رفت… مچش کف دست هایش از میان انگشت های سست شده ی ندا سر خورد…
_ برو تو خاله خیس شدی…
نگاهش را از نگاه خیس و ناباور ندا کَند و سر چرخاند… پروا جلوتر از پرستارش داخل آمد… ندا اضافه کرده بود پروا را به همراه پرستارش به پارک همان نزدیکی ها فرستاده…
آه از نهادش قد بلند شد… اینطوری قلب کندن سخت می شد…
پروا هم انگار با همه ی کودکی اش، سنگینیِ فضای حاکم را درک کرده بود که همانجا توقف کرده بود و جلو نمی آمد…
مادرش بی مهابا اشک می ریخت و شایانی پیش رویش توقف کرده بود که برخلاف همیشه بغل نگرفته بودش و قپ قپ سفیدش را قلقلک نداده بود…
پرستارش با دلواپسی سؤال کرد: خانم طوری شده؟!
ندا بی توجه به سوالش، ملتمسانه صوت زد: شایان…؟!
پروا به سرعت بغض کرد: ماما…
شایان نگاه از پروا گحرکت کرد و به ندا نزدیک شد…
ندا امیدوارانه تبسم زد…
شایان کف دستش را نوازش گونه روی بازوی بی پوشش ندا کشید و زمزمه کرد: استعفانامه م رو می فرستم شرکت… هر چی کمتر جلوی دیدهت باشم بهتره…
نه خفه ای از ته حلقش بیرون جهید و میان لب های بی رنگش محو شد…
شایان دو انگشت اشاره و وسطش را به گیجگاهش کوبید و تبسمِ آغشته به بغضی، به لب آورد: خدافظ خانوم زمانی…
ندا مات و ناباور میان سالن خونه اش ایستاده بود و حرکت کردن شایان را نظاره می کرد… واقعا داشت می راهی شد…؟!
نزدیک در ورودی که رسید مکث کرد… پروا به زانویش چسبیده بود… محکم پلک زد و سرش را خم کرد…
پروا کودکانه و در آستانه ی گریه کردن پرسید: میری؟!
کم مانده بود اشک خودش هم سرازیر شود…
لب گزید و موهای پروا را نوازش کرد: آره… میرم…
و نبیان کرد برمیگردم… ناظهار کرد باز هم می آیم… نمی میل داشت تا ابد به عنوان یک دروغگو توی ذهن پروا بماند…
تمایل داشت قدمی بردارد و پروا رهایش نکرد: نرو…
لب هایش را به هم فشرد…
پرستار پروا تا حدودی متوجه اوضاع غیر عادی شده بود… جلو آمد برای در آغوش گرفتن دخترک: بیا بریم لباس عوض کنیم کارتون ببینیم… الان بره های ناقلا داره… بیا خاله… بیا زیبام…
پروا از شایان جدا نمی شد…
پرستار مستاصل نگاهی بین ندای خشکیده برجا و شایان رد و بدل کرد و ناچارا با کمی زور پروا را عقب کشید…
جیغ پروا به هوا رفت: ولم کــــن…
شایان بی درنگ به سمت در پا شتابزده کرد…
پروا میان دست های پرستارش با گریه جیغ می کشید: میخوام برم با شایان… ولـم کـــن… مولی… شایــــان…
کف دستش روی کف دستگیره ی فلزی طلایی خشک شده بود…
برای ثانیه ای سرش را چرخاند… پروا دست هایش را به طرفین باز کرده بود تا به آغوش شایان برود و با صورتی سرخ از گریه، به شدت دست و پا میزد…
معطل نکرد و به سرعت بیرون رفت…
آن سوی در ندا روی زانوهایش فرود آمد…
پروا هنوز جیغ می کشید…
نفهمید چطور ساختمان را ترک کرد و تن روی صنقلبی ماشین کشید…
نگاه ناباور ندا جلوی دیدهش می رقصید…
سرش را روی فرمان گذاشت…
صدای جیغ های تواَم با گریه ی پروا هنوز توی گوشش زنگ می زد…
فرمان را میان انگشت هایش فشرد و …
… شانه هایش لرزید!
***
با حس رخوت و سنگینی وارد خونه شد…
ترلان از آشپزخونه سرک کشید: اِ… اومد مولین…
سودی آشپزخانه را ترک کرد… شایان حین آویزان کردن سویچش به جاکلیدی، سلام زیر لبی زمزمه کرد و به طرف پله ها راهی شد…
نگاههایش دو کاسه ی خون بود و پاهایش را روی زمین می کشید…
سودی نگران سؤال کرد: علیک سلام… این چه وضعیه؟ کجا رفتی بی خبر؟
شایان جواب نداد… اصلا صدای سودی را نگوش داده بود…
_ شایان با تواَم… نمی شنوی؟!
انگشت هایش را دور نرده ی جاده پله چفت کرد و سر چرخاند: با من بودی؟!
سودی موشکافانه نگاهش کرد: خوبی تو؟!
بی معنی، سری جنباند و باقی پله ها را طی کرد…
ترلان کنار سودی توقف کرد: باز چشه این؟!
سرش را به طرفین تکان داد و آه کشید: نمی دونم.
و با خودش زمزمه کرد: اصلا تو حال خودش نبود.
باز نگاهش را بالا کشید… شایان توی پیچ جاده پله گم شده بود…
کشان کشان خودش را به اتاقش رساند و حتی سارانازی را هم که از اتاقش خارج شد نمتوجه شد…
دستش را روی کف دستگیره ی فلزی فشرد و سارا آهسته بیان کرد: سلام…
آنقدری توی سرش صدا بود که صوتی سلام بهآرامی ی سارا بینشان گم شد…
داخل راهی شد و در را با پشت پا هل داد… در نیمه باز ماند…
دکمه ی بالای تی شرتش را باز کرد و به شکم روی تخت افتاد..
در روی پاشنه چرخید و سارا به داخل کله کشید: میتونم بیام تو؟!
شایان سر کشیده کرد و برای چند ثانیه خیره نگاهش کرد… سارا کف دستپاچه، دسته مویی که از توی گیره سرش آزاد شده بود، پشت گوش زد: اممم… فک کنم میخوای بخوابی…
کمی چرخید و روی تخت نشست.. نفسش را یکباره بیرون داد: نه بیا تو…
سارا با په اتاق گذاشت و در لحظه ی اول ورود، محو دکوراسیون مشکی _ طوسی اتاق شد… با خودش زمزمه کرد: چه اتاق قلبگیری…
در را تا نیمه باز گذاشت و جلو راهی شد… اامان باری بود پا به این اتاق می گذاشت…
شایان با صورتی درهم، با دو انگشت اشاره و وسط شقیقه هایش را می فشرد.
سارا به خود جرئتی داد و جلو راهی شد… چرخی زد و صنقلبی گرد و کوتاه با رویه ی چرم مشکی را جلوی تخت کشید و نشست: اتفاقی افتاده؟!
زیر دیدهی نگاهش کرد.
سارا کنجکاو بود… خودش هم نمی خبر داشت چرا بی دلیل سر از این اتاق در آورده…
_ اتفاق؟!
نفسش را با شتاب بیرون داد و زمزمه وار ادامه داد: آره… یه اتفاقی افتاده…
ساراناز از بوی تند سیگار بینی اش را چین داد.
کف دست هایش را روی شکم بررسیده اش قفل کرد… با آن بلوز لیمویی آستین کوتاه که از زیر سینه چین میخورد و ساپورت سفیدش، هیبت مضحکی پیدا کرده بود…
سرش را کمی خم کرد و چشم در چشم شایان گفت: میخوای حرف بزنیم؟!
شایان چهار زانو روی تختش نشسته بود و هنوز سرش را میان کف دست هایش می فشرد…
موهایش را کشید و بی مقدمه بیان کرد: با ندا تموم کردم…
ساراناز جا خورد… چشمهایش را گرد کرد و پلک زد: چی؟!
کف دست بلند کرد برای باز کردن دکمه ی دوم تی شرت سه دکمه اش: با… ندا… تموم کردم…
کف کف دستش را روی دهانش فشرد: وای… جدی؟! من واقعا متاسفم…
کمی جابجا شد و پاهایش را از تخت پایین گذاشت… حالا به ساراناز نزدیک تر شده بود: خودمم متاسفم…
باز به جان موهایش افتاد: بسیار بی مقدمه بود… باید به ندا فرصت میدادم تا با خودش و این موضوع کنار بیاد… اینطوری یهویی… ندا… اون… وااای من چیکار کردم؟!
ساراناز در خاموشی گوش میداد…
شایان با پنجه ی پا روی زمین ضرب گرفته بود: ندا توی سخت ترین شرایط کنارم بود… تنهام نذاشت… من نباید این کارو باهاش می کردم… من خیلی بد شدم… خیلی خودخواه شدم… من… چرا اینکارو باهاش کردم؟!
و مات به ساراناز خیره شد… سفیدی دیدههایش به رنگ خون در وارد شده بود.
پیشانی اش را فشرد و ننو وار تکان خورد: پروا… اون بهشدت ضجه زد… کبود شده بود… اما من بغلش نکردم… پشت سر من داشت گریه می کرد… به خاطر من… به خاطر…
_ هیس… شایان…
با ترمتوجه شد کف دستش را جلو برد و روی مشت شایان گذاشت… رگ های ساعدش، سبز و برجسته، بیرون زده بود.
_نباید انقدر یهویی همه چیزو تموم می کردم… من بهشون بد کردم… نمک نشناسی کردم… ندا همیشگی بود… همیشه… همه جا… ولی من نبودم… هیچ وقت… بهش ملایمش ندادم… مرحم زخمش نشدم… حالا هم به بدترین نحو ممکن کنار گذاشتمش… اما به خدا همه ی اینا به خاطر خودش بود… به خاطر پروا…
مردمک هایش گشاد شد: وای پروا… یعنی هنوز داره گریه میکنه؟! ندا چی؟! الان چه حالی داره؟! اونم مثل من داره عذاب می کشه؟!
ساراناز مستأصل مانده بود چه کند… لب گزید و فشاری به مچ شایان آورد: خب… نه… شاید با این کارت بهش لطف کردی…
پلک زد و بعد از تر کردن لبش، ادامه داد: من نمی دونم چی بگم، اما… فک میکنم عذابی که اون می کشه… یعنی… ممم… خب حدس میزنم ندا به اندازه ی تو عذاب نمی کشه… تو…
پیشانی شایان بی مقدمه روی شانه اش فرود وارد شد: من دارم مـــی مــــیـــرم….
کف دستش از روی مچ شایان سر خورد… جا خورده بود… انتظار همچین حرکتی از جانب شایان را اصلاً نداشت…
کف دست هایش بی حرکت، دو طرف بدنش قرار گحرکت کردند…
شایان پیشانی اش را به شانه ی ساراناز فشرد: دارم زجـــر می کشم…
باورش نمی شد لرزش شانه های شایان را.. هق هق مردانه که نه… کودکانه اش را…
سارا تکان خفیفی خورد… آستین کوتاه و چین دار پیمسیرنش میان مشت شایان فشرده می شد…
کم کم داغی و حرارتی غیر عادی را روی شانه اش حس می کرد… شایان تب داشت…؟؟!!
با ترمتوجه شد کف دستش را بالا اورد و کمی بعد، روی تختی کمر شایان نشاند… شایان عکس العملی نشان نداد… شاید اصلا متوجه نشده بود… فقط دیوانه وار، میان هق هقش تکرار می کرد: من بد کردم… بد کردم… بد کردم… ندا منو نمی بخشه…
و چندین پشت سر هم نام پروا را زیر لب خواند…
سارا لب هایش را بهم فشرد و انگشت هایش را نوازش گرانه روی کمر شایان حرکت داد: خب… من اینطوری فکر نمی کنم…
سعی کرد جمله ای برای قلبداری پیدا کند: ببین شایان… خب اونم فراموش میکنه بالاخره… شاید الان عذاب بکشه…
ناراحت باشه.. قلبش بشکنه… اما…
آستین پیجادهنش بیشتر چنگ شد و لب زیرینش را محکم میان دندان هایش فشرد: خاک عالم تو سرت با این قلبداری دادنت سارا… کودن…
و باز فکر کرد برای پیدا کردن جمله ی بهتر و مناسب تری… انگار ذهنش از همه ی کلمات خالی شده بود…
آوای تقّی آمد و متعاقبش آوای سودی: شایان جـ…
سارا بلافاصله نگاهش را تا در امتداد داد.
سودی جا خورده بود… دهانش را باز و بسته کرد… نمی اطلاع داشت چی بگوید… سر شایان روی شانه ی سارا بود و سارا هم کمرش را نوازش میداد…
سارا هول شده بود… با این حال نفسی گراهی شد و سعی کرد خودش را نبازد…
انگشت اشاره اش را روی بینی گذاشت و سپس به شایان اشاره کرد و با تکان لب هایش بی آوا گفت: حالش خیلـــی بده…
سودی با دلواپسی وارد اتاق شد و یک راست به طرفشان رفت…
کف دست روی شانه ی لرزان شایان گذاشت: شایان؟!
شایان با سستی سر قد بلند کرد… سودی متحیر از صورت ملتهب و خیسش، جویا شد: چی شده؟!
و پرسشگرانه به سارا نگاه کرد…
سارا سخت از جا کشیده شد و سری به طرفین تکان داد… در ذهنش گذراند شاید شایان دوست نداشته باشد کس دیگری از ماجرا با خبر شود…
کمی عقب ایستاد و سودی پای تخت زانو زد: شایان چی شده مولین؟!
صورت عرق کرده اش را میان کف دست هایش گحرکت کرد و از داغی بیش از حد صورت شایان، بهتش زد و اینبار با مضطربی بیشتری پرسید: چی شده شایان؟!
شایان با درد پلک زد… شقیقه هایش قلب میزد و چیزی توی سرش، درست وسط مغزش می جوشید و قل قل میکرد…
سودی موهای خیسش را از پیشانی عرق کرده اش کنار زد: نمی خوای به من بگی چی شده؟! شایان؟!
و باز به ساراناز چشم دوخت: تو نمیدونی چی شده؟!
سارا باز دست و پایش را گم کرد: نه خب… یه چیزایی گفت من درست نمتوجه شدم…
به سرعت دروغی توی ذهنش ردیف کرد: من تو تراس بودم صوتشو متوجه شدم اومدم ببینم چی شده که…
و کف دستش را به طرف شایان تکان داد..
سودی نگاهش را گراهی شد و زیر لب زمزمه کرد: از وقتی اومد حالش خوب نبود…
کف دستش را روی سرشانه و کتف شایان فشرد تا وادارش کند به دراز کشیدن: یه کم بخواب… بعدا حرف میزنیم… به من میگی چی شده دیگه؟!
شایان بی مقاومت و به پهلو دراز کشید و پلک بست… احساس سستی می کرد…
سودی کف دست روی گونه اش کشید و نچ گفت: چرا انقدر داغه؟!
سارا خیره به چهره ی شایان اندیشید با موهایی که به پیشانی اش چسبیده و گونه های گل انداخته اش چقـــدرررر شامگاهیه پسر بچه ها شده…
لبخندی که می راهی شد روی لب هایش بنشیند را با نگاه سودی جمع و جور کرد: باید به دکترش زنگ بزنم…
متعجب تکرار کرد: دکترش؟؟!!
کف دست روی بازوی سارا گذاشت و اینگونه تشویقش کرد برای ترک اتاق: آره… از بعد فوت پدرش تا همین دو سال پیش زیر نظر پزشک بود… گاهی عصبی می شد و بی قلبیل تب می کرد و بعدش هم تشنج… فوت جاوید دقیقا توی حال و هوا و استرس کنکورش، بدجوری شایانو از پا انداخت…
در اتاق را پشت سرشان بست و سارا بهآرامی اظهار کرد: کیان یه چیزایی بهم گفته بود، اما نمی دونستم تا این حد، بیماریش حاد بوده…
سودی با آزردهی سر تکان داد: بسیار وقت بود اینطوری تب نمی کرد… نمی دونم باز چی شده… اوووف… نمی دونم اون دکتره هنوز مطبش اونجا هست، نیست… ای خدا…
و با خودش نجوا کرد: پرنیان باید بدونه… اون پزشک رو محمد معرفی کرد…
و به دنبال حرفش، از پله ها سرازیر شد تا با پرنیان تماس بگیرد…
ساراناز سرش را چرخاند و نگاهش روی در بسته ی اتاق شایان ماند…
* * *
سودی با دلخوری موهای شایان را نوازش می کرد…
پرنیان نگاهی با همسرش رد و بقلب کرد و بهآرامی پرسید: مامان نمی خوای بخوابی؟! ساعت سه صبحه…
نگاهی به لب های بی رنگ شایان انداخت و زمزمه کرد: خوابم نمیاد…
محمد مشغول در آوردن سرم بود… جای تزریق، روی ساعد شایان را کمی فشرد و سپس از پای تخت بلند شد: حالش خوبه مولین… بیاین بریم شما هم یخرده استراحت کنید…
_ دکتر خودشو پیدا نکردی؟!
رو به سودی، آهسته اضافه کرد: نه مامان… مثل اینکه یک سالی میشه از ایران حرکت کرده… این پزشکی هم که اوردم بالا سرش رو من میشناسم… پزشک مجرّبیه… یکی از همکارام معرفیش کرد…
سودی با انگشت اشاره، موهای شقیقه ی شایان را لمس کرد… به پهلو خوابیده بود و آهسته و منظم نفس می کشید…
_صبح خوب بود… حتی ظهر هم که با ساراناز برگشتن هیچ اثری از ناراحتی توی وجودش نمتوجه شدم…
پرنیان شانه هایش را گحرکت کرد و وادارش کرد به از حرکت ایستادن: الانم خوبه مولین… بیا بریم یکم استراحت کن… خب؟!
سودی از شایان قلب نمی کند: آخه…
پرنیان به سمت در هدایتش کرد: با اون ملایمبخش، حالا حالاها بیدار نمیشه… بیا یه چیزی بخور و چند ساعتی بخواب…
و به محمد اشاره کرد در را پشت سرشان ببندد…
پرنیان و سودی از پله ها پایین حرکت کردند و محمد برای استراحت، به اتاق سابق پرنیان…
با متوجه شدن ترلان که با میلادِ توی آغوشش، روی کوسن های بزرگ جلوی تلویزیون به خواب رفته بود، آخی گفت و به همان سمت حرکت کرد…
ماهان هم روی کاناپه ی پشت سر ترلان خوابیده بود…
خم شد و با ملایمت سعی کرد میلاد را از روی دست های ترلان بردارد…
پلک هایش لرزید و از خواب پرید: هیع… چی شده؟!
پرنیان عقب کشید: منم عزیزم… ببخش بیدارت کردم… میمیل داشتم میلادو بغل کنم…
خمیازی کشید و میلاد را به پرنیان سپرد…
بهآرامی پرسید: چیزی هم خوردن و خوابیدن؟!
ترلان با پشت دست به گونه و دهانش کشید و خواب آلود سر تکان داد: آره… هر دو شون خوردن…
زیر لب تشکر کرد، میلاد را روی مبلی خواباند و کوسنی کنارش گذاشت…
ترلان از پله ها بالا راهی شد…
پرنیان جلو رفت و کف دست روی شانه ی سودی گذاشت: بیا مولین…
با هم به آشپزمنزل حرکت کردند… پرنیان زیر قابلمه های غذا را روشن کرد…
سودی صنقلبی را برای نشستن عقب کشید: من گرسنه نیستم پری… توی همون کابینت رو بروت چای سبز هست… از همون برام دم کن….
کمی به مادرش خیره شد و ناچارا زیر قابلمه را خاموش کرد و کاری را که سودی اضافه کرده بود انجام داد…
چند دقیقه ی بعد، با دو فنجان چای سبز، رو به روی سودی قرار گرفت و کف دستش را فشرد: مامان چیزی نشده که اینطوری خودخوری میکنی… متوجه شدی که دکتر بیان کرد حالش خوبه… تازه دفعه ی اولش هم نیست که اینطوری میشه…
سودی فنجان را روی میز به طرف خودش کشید: آخه نباید قلبیلی داشته باشه؟! چرا باید عصبی بشه اونم تا این حد؟!
_ نمی دونم به خدا…
با پشت انگشت اشاره به بدنه ی فنجان ضربه زد: امروز… ساراناز و شایانو توی یه حالتی دیدم که…
قبل از تمام کردن جمله اش، پرنیان توی حرفش پرید و شتابزده اضافه کرد: چه حالتی؟!
سودی نگاه غره راهی شد: هیـــس… صداتو بیار پایین دختر…
پرنیان هیجانزده بود…
_ سارا… بغلش کرده بود…
هینی کشید: سارا شایانو بغل کرده بود؟! خدایا توبه…
نگاهش را به محتویات فنجان و بخاری که از سطح مایع سبز رنگ بلند می شد دوخت: نه به اون صورت… شایان سرشو گذاشته بود رو شونه ی سارا… تو حال خودش نبود اصلا…
پرنیان به پشتی صنقلبی تکیه داد: اووو… فک کردم چی دیدی مولین… داشته قلبداریش میداده خب طفلی… طوری نیس که…
و سرش را خم کرد و پچ پچ وار سؤال کرد: اما خدایی اینا کی وقت کردن انقدر با هم صمیمی بشن؟! قبلنا سایه ی همو با تیر می زدن…
سودی نگاهی به چهره ی پرنیان انداخت و یک تای ابرویش را بالا برد…
پرنیان کمی خیره نگاهش کرد و بعد سرش را عقب برد… معنی نگاه سودی را خوب مب فهمید: نـــــه مامان… نـه… نچ… امکان نداره…
و سرش را به طرفین تکان داد و باز تکرار کرد: نـــه… شایان اون زنه… ندا رو داره…
سودی فنجان چایش رو به لب برد و آهسته به محتویاتش فوت کرد: نمیدونم به خدا… آخه صمیمیت یهویی اینا عجیبه…
کمی مکث کرد و با بغض ادامه داد: حتما باید داداشش می مرد تا شایان به این بچه روی خوش نشون بده؟!
پشت کف دست سودی را نوازش کرد: شششش… مامان؟! اِ… این چه حرفیه آخه؟!
با پشت شست زیر پلکش کشید: گاهی با خودم فکر میکنم خدا با گحرکت کردن یکی از عزیزام حیاتم رو زیر و رو کرد و با بردن یکی دیگه هم همه چی رو سر جاش برگردوند… خدا شاهده من به همون شرایط راضی بودم، ولی کیانم، پاره ی تنم کنارم بود… اینهمه مال و ثروت به چه دردم میخوره وقتی پسرم، پاره ی جیگرم دیگه پیشم نیست… هنوز باورم نمیشه اون همه نبوغ… اون همه اراده… اون قد و بالا زیر یه خروار خاک خوابیده باشه…
و با چشمهایی پر اشک رو به پرنیان پرسید: پری؟! به نظرت الان دیگه چیزی از کیان باقی مونده؟!
بغض پرنیان ترکید: مامان این حرفا چیه که میگی؟!
سودی دستش را از زیر کف دست پرنیان بیرون کشید. آرنج هایش را به میز تکیه داد و کف کف دستش تکیه گاه پیشانی اش شد: نمی دونم… گاهی انقدر به این چیزا فکر میکنم که سر درد میگیرم…
پرنیان دماغش را بالا کشید: مامان تو رو خدا فکر نکن به این موضوعا… خدایی نکرده باز مشکلی برات پیش میاد…
هق هق کرد: به قرآن من ظرفیت یه داغ تازه رو ندارم… با این فکرا خودتو آزار میدی که چی؟!
با ملایمت پشت کف دست پرنیان زد: خیله خب… باشه… پاک کن اشکات رو… الان شوهرت میبینه فکر میکنه چـــی شده…
و خودش فیی فینی کرد و چایش را که حالا سرد شده بود، با یک مویز سر کشید…
پرنیان با چهار انگشت دستش روی گونه و زیر پلکش کشید و در ذهنش گذراند سودی چه دردی را تحمل میکند…
درد از دست دادن فرزند واقعا آدم را از پا در می اورد… سودی باز هم خوب خودش را کنترل می کرد و جلوی بچه ها تا جایی که می شد چیزی از غمگینی هایش نشان نمیداد…
کمی بعد، از جا بلند شد و فنجانش را به همراه فنجان خالی پرنیان برداشت…
پرنیان مچ کف دستش را گحرکت کرد: بذار مولین من میشورم…
_چیزی نیس که دو تا لیوانه… تو هم کم خسته نشدی… برو بچه ها تو ببر بالا… ماهان غلت میزنه خدایی نکرده می افته از روی کاناپه…
پرنیان سر تکان داد و آشپزمنزل را ترک کرد…
سودی فنجان ها را آب کشید و باز مسیر اتاق شایان را پیش گرفت… قلبش طاقت نمی آورد…
در نیمه باز را به جلو هل داد و داخل رفت…
با دیدن دیدههای باز شایان که به نقطه ی نامعلومی روی دیوار دوخته شده بود، با مسروری جلو راهی شد: شایان؟! بیدار شدی مولین؟! خوبی؟!
شایان با فشردن آرنجش به تخت نیم خیز شد و سودی فورا کف دست روی شانه اش گذاشت: راحت باش…
و باز تکرار کرد: خوبی؟!
آره ی زیر لبی زمزمه کرد و به تاج تخت تکیه زد…
سودی لبه ی تخت جای گرفت…
زیر نگاه خیره و پرسشگر سودی معذب بود… کمی جابجا شد… سودی هنوز نگاهش می کرد…
تک سرفه ای زد و پرسید: چیزی شده؟!
_ من باید این سوالو از تو بپرسم… چی شده که باز به این حال افتادی؟!
بی حوصله نچی اضافه کرد و سودی صوت زد: شایان؟؟!!
اخم کرد و بی مقدمه اضافه کرد: با ندا تموم کردم…
_چـــــی؟؟؟!!!
صدای سودی شامگاهیه به جیغ بود…
شایان با حفظ اخمش جمله اش را تکرارکرد و بهت زده اضافه کرد: کِی؟! داری جدی میگی؟!
و بلافاصله اخم کرد: تو تموم کردی یا اون؟!
من را زیر لب زمزمه کرد و سودی پشت بندش تند جویا شد: اگه تو تموم کردی پس چرا خودت به این روزگار افتادی؟!
با ناله بیان کرد: چراکه عذاب وجدان داره خفه م میکنه… اون زن رو من حساب کرده بود و من به بدترین نحو بهش نارو زدم و از زندگیم حذفش کردم…
_ چرا؟!
شایان پوزخند زد و سودی جویا شد: به خاطر مخالفت من؟!
متعجب از لرزش صدای سودی نگاهش کرد…
سودی باز جویا شد: به خاطر مخالفت من؟! آره؟! من اگه حرفی زدم و تلخی کردم چراکه صلاح پسرمو میخوام… زیرا میدونم الان تبت سریعه، یک سال دیگه، دو سال دیگه، ده سال دیگه خودت به حرف من می رسی و اون موقع دیگه پشیمونی سودی نداره…
_ نه مولین… ببین…
دست شایان را توی کف دست گرفت: من حاضر نیستم به عذاب کشیدن بچه م… نمی تونم تو رو تو این حال ببینم… اگه با اون زن حال تو خوبه، من حرفی ندارم… هر چی تو بخوای…
و با خودش اضافه کرد: اگه بدونی از عصر تا حالا چی به من گذشته…
شایان دست روی شانه اش گذاشت و سودی را وادار کرد تا نگاهش کند: نه مامان… به خاطر شما نیس… به نظر منم این رابطه سرانجامی نداشت… ولی اینجوری یهویی تموم کردنش…
سرش را به طرفین تکان داد: نمی دونم… فکر میکنم بهشدت خیلی به ندا ضربه میزنه…
سودی دلداری اش داد: به نظر من تو بهترین کارو کردی… اینطوری به نفع هر دوتونه… با اون شناختی که من ازش پیدا کردم هم زن محکمی به نظر میومد.
_ از نظر احساسی نه مولین… ندا همواره دنبال یه تکیه گاه بوده… من هیچ وقت براش تکیه گاه نبودم، اما ندا این موضوع رو به خودش قبولونده بود که تکیه گاه زندگیش رو پیدا کرده و حالا من احمق..
_ شایان…
سرش را میان دست هایش گحرکت کرد: من بد کردم مامان… به ندا بد کردم… من…
سودی هیچ جمله ای برای قلبداری پیدا نمی کرد…
عذاب وجدانی که گریبان شایان را گراهی شده بود قابل درک و تا حدودی منطقی بود…
نفس عمیقی کشید و تنها کاری که توانست انجام بدهد، این بود که مادرانه شایان را در اغوش بگیرد…
شایان همچون بچه ها صورتش را به شانه ی سودی فشرد و آستین لباسش را مشت کرد…
خسته شده بود بس که توی این مدت تظاهر به قوی بودن کرده بود و همه چیز را توی خودش ریخته بود…
دیگر کم آورده بود…
***
صورتِ رنگ پریده… هاله ی تیره ی دور نگاه ها… لب های خشک و پوسته پوسته… دیدههای خون افتاده…
نگاهش را از آینه گحرکت کرد.
این دیگر چه وضعی بود؟!
با انگشت زیر چانه اش کشید و ته ریش دو روزگاره اش را لمس کرد و باز به چهره اش درآینه خیره شد…
شانه هایش خم شده بود…. انگار تمام خستگی این چهار ماه و نیم، یکجا به سمتش هجوم آورده بود.
پوفی کرد و پیراهن سرمه ای رنگی از کمد بیرون کشید. الان وقت منزل نشینی نبود. باید به کارهای کارخونه و شرکت رسیدگی می کرد… پیشانی اش را فشرد و در ذهنش گذراند از وقت چکاپ سودی گذشته است… یکشنبه ی دو هفته قبل وقت دکتر داشت…
لعنتی ای نثار خودش و حواس پرتش کرد و شلوار کتانی همرنگ پیراهنش پوشید… سگک کمربندش را جا انداخت و برای پیدا کردن گوشی موبایلش یک دور دور خودش چرخید…
ذهنش یاری نمی کرد… روی زمین زانو زد و زیر تخت را نگاه کرد… آنجا هم نبود…
باز دور خودش چرخید و بی هدف کشوی پاتختی را بیرون کشید و محتویاتش را با کف دست بهم ریخت…
با مشاهده کردن کف دسته ای کاغذ و مقواهای تا شده ی صورتی رنگ، مکث کرد و همانجا روی زمین قرار گرفت و باز به حواس پرتش لعنت فرستاد…
از کـِی بود این ها را توی کشو گذاشته بود؟!
مقواهای صورتی را که حکم دفترچه ی حساب پس انداز داشت بیرون کشید. سه دفترچه برای سودی و پرنیان و ساراناز و برای هر کدام یک کارت بانک که بسته اش هنوز پلمپ بود…
همه را کف دسته کرد و برداشت. چند دقیقه ی دیگر هم برای یافتن موبایلش جستجو کرد و نهایتا، پیچیده شده لای ملحفه ی پای تخت پیدایش کرد و از اتاق بیرون زد.
منزل غرق در سکوت بود و تنها صوتی پچ پچ آهسته ای از آشپزخونه به گوش می رسید.
به همان سمت راهی شد.
ماهان و ساراناز پشت میز آشپزخونه نشسته بودند.
ماهان با متوجه شدنش، با دهان پر اظهار کرد: سلام دایی…
سرسری کف دستی به موهای لخت و مشکی پسرک کشید و جواب صبح بخیرِ ملایم ساراناز را به آهستگی خودش داد.
_ بقیه کجان؟!
سارا آهسته و با چهره ای درهم، کوتاه پاسخ داد: خوابن هنوز…
آهانی گفت و کاغذهای توی دستش را روی میز گذاشت. وقتی همه تا نزدیک صبح بیدار بودند، طبیعی بود که تا این ساعت خواب باشند.
لیوانی چای ریخت و توجهش به چهره ی درهم و اخم ساراناز جلب شد: چیزی شده؟!
دستش را به گونه اش چسباند و نالید: دندونم…
صندلی کنار ماهان را عقب کشید و جای گرفت: درد میکنه؟!
با غمگینی سر تکان داد: اوهوم… هر چند وقت یکبار اینطوری درد میگیره… فک کنم دیگه پوسیده…
و به چهره ی شایان دقیق شد: تو بهتری؟!
نفس عمیقی کشید: تا خوب بودن رو چی معنی کنی… فعلا که سرپام…
قلبش نمیتمایل داشت راجع به آن موضوع صحبت کند.
سارا هم آهانی اظهار کرد و پِی ماجرا را نگحرکت کرد و نگاهش متوجه کاغذهای کنار کف دست شایان شد و با کنجکاوی ذاتی اش جویا شد: اینا چیه؟!
تست توی کف دستش را کناری گذاشت: آهان… اینا…
و کارت بانک و دفترچه ای جدا کرد و روی میز به طرف سارا سُر داد: این برای توئه…
_برای من؟!
چند حبه قند توی فنجانش انداخت… عادت به شیرین کردن چایش با شکر نداشت: اینو بسیار وقت پیش میخواستم بهت بدم… به تو و مولین و پرنیان… پول های حساب های مسدود شده ی خسرو تو بانک های خصوصیه… برای حساب های خارج از کشورش فعلا دستمون به جایی بند نیست… اما خب…
دفترچه را توی هوا تکان داد: چرا اینو به من میدی؟!
حین چرخاندن قاشق توی فنجانش گفت: این سهم کیانه… وبه تو می رسه… یه ترتیبی میدم که سهم کیان از سود کارخونه هم هر ماه به حسابت واریز بشه…
سارا با بد بینی به صفرهای حک شده روی کاغذ خیره شد: مطمئنی همه ش مال منه؟!
_ آره خب… سهم منم همینقدر بود…
کاغذ را روی میز گذاشت: اما من نمیتونم اینو قبول کنم…
شایان دستش را روی دست سارا و دفترچه گذاشت: این حق توئه سارا… و حق بچه ت… بچه ی تو و کیان…
مستاصل زمزمه کرد: آخه.. این بهشدته…
متوجه نگاه خیره و بازیگوش ماهان شد و بلافاصله کف دستش را پس کشید: خب سهمته…
و دفترچه ی پرنیان را نشانش داد: ببین اینجا رو…
به اعداد و ارقام چشم دوخت: چرا همه اندازه ی هم؟!
پیشانی اش را فشرد… بی حوصله تر از آنی بود که همه چیز را مو به مو برای ساراناز توضیح بدهد… با این حال زمزمه کرد: خب ما توافق کردیم همه مثل هم سهم ببرن… حالا اگه تو ناراضی هستی…
_ نهههه… منظورم این نبود…
خجول لب زد: میمیل داشتم یه کف دستی بزنم ببینم این واقعا سهممه یا جریان چیز دیگه ایه؟
محکم پلک زد: احساسی فکر نکنسارا… باید به فکر آینده ت باشی…
کمی به شایان چشم دوخت که خودش را مشغول مالیدن کره روی نان نشان میداد و مشخص بود حوصله ی توضیح بیشتر ندارد.
به آرامی تشکر کرد.
شایان تنها سر تکان داد…
ساراناز نفس عمیقی کشید و با دردی که توی دندانش پیچید آخ اظهار کرد…
ماهان نگاهش کرد و شایان اظهار کرد: باید بری دکتر…
چانه بالا داد: خودش خوب میشه… بدبختی می ترسم مسکن هم بخورم…
_ چرا؟!
_ خب… آخه می ترسم برای بچه ضرر داشته باشه…
_ پس باید بری دکتر…
_ نه…
نگاههایش را گرد کرد: یعنی چی نه؟!
لب گزید و نگاهش را دزمتوجه شد: خب آخه…
_ آخه می ترسه…
شایان به ماهان چشم دوخت: چی؟!
ماهان با طمانینه لقمه اش را جوید: زندایی می ترسه. منم می ترسم. دکتره بهم آمپول زد…
و با انگشت اشاره جایی روی لثه هایش را نشان داد: اینجا…
سارا شانه هایش را جمع کرد: وویی…
دو سال پیش یکبار دندانش را عصب کشی کرده بود و حین عصب کشی که هیچی، حتی تا چند روزگار بعد از آن هم درد داشت.
_ برات وقت میگیرم.
_ نه… ببین…
_ سارا… دندونت عفونت میکنه و چرکش میره توی خونِت… اونوقت میفهمی چی میشه؟!
ساراناز دنبال بهانه ای بود. با تته پته بیان کرد: خب خودم بعدا میـ…
آوای محکم و جدی شایان دهانش را بست: سعی میکنم تا عصر برات وقت بگیرم.
* * *
_دهانتون رو باز کنید… بیشتر… خوبه…
با حالتی عصبی، مجله ی روی پایش را شتابزده تند ورق زد در حالیکه زیر چشمی ساراناز را می پایید.
پزشک جوان، کاملا روی نیم تنه اش خم شده بود و فقط به اندازه ی چند میلیمتر فاصله داشت تا لمس برجستگی های تن ساراناز…
پوفی کرد و مجله را با یک حرکت روی عسلی پیش رویش پرت کرد.
مرد کمر راست کرد و از یونیت فاصله گراهی شد: میتونید کشیده شید…
و کف دستکش های لاتکسش را درآورد و توی سطل انداخت و پشت میزش قرار گحرکت کرد…
شایان از جا بلند شد و به طرف ساراناز حرکت کرد تا توی قد بلند شدن کمکش کند…
زیر بازویش را گراهی شد..
ساراناز پاهایش را روی زمین گذاشت و گره روسرش اش را محکم کرد: خودم میتونم… مرسی…
شایان با بیان کردن بهشدت خب فاصله گراهی شد و همان موقع آوای ملودی زنگ موبایلش فضا را پر کرد… با متوجه شدن شماره ی منزل، فاصله گحرکت کرد: الو؟!
_ شایان؟!
_ سلام مامان…
با نگاه ساراناز را دنبال کرد که روی مبل چرمی جلوی میز دکتر قرار گرفت…
سودی نفس نفس میزد: شایان؟! تو هنوز نیومدی خونه؟! سارا… سارا نیس… خبری ازش نداری؟!
_ ما اومدیم دندونپزشکی مولین…
_ کجا؟!
انگشت هایش را دور دهانه ی گوشی چفت کرد و پچ پچ وار گفت: مولین من توی مطب دکترم… کارم تموم شد باهات تماس میگیرم عزیزم… فعلا…
و تماس را قطع کرد…
ساراناز کف کف دستش را روی شکمش گذاشته بود وقتی با دلواپسی سؤال کرد: مگه برای بچه م ضرری داره؟!
پزشک جوان خندید و دندان های یک دستش را به نمایش گذاشت: نه…
صوتی شایان توی کلامش وقفه ایجاد کرد: مشکلی پیش اومده؟!
و مبل تک نفره ی روبروی سارا را اشغال کرد: داشتم خدمت همسرتون عرض می کردم باید از پزشک زنان معالجشون یه نامه ی مکتوب برای من بیارن…
نگاه ساراناز و شایان هموقت بهم گره خورد… همسر؟؟!!
شایان بود که به خودش آمد و نگاهش را گرفت: چرا؟! مگه مشکلی هست؟!
سر تکان داد: ابداً… منتها برای خانوم های باردار این جزو قانون کاره… فقط برای اینکه مطلع بشیم آیا مورد خاصی توی پرونده ی بیمار درج شده که باید رعایت بشه یا خیر؟ وگرنه برای جنین هیچ مشکلی ایجاد نمی کنه… حتی اشعه ی ایکس دندانپزشکی که خیلی ها گمان میکنن خطرناکه، نسبت به نور آفتاب هم قدرت جهش زایی کمتری داره…
شایان سر تکان داد و برای تایید نهایی به ساراناز خیره شد…
سارا با ترمتوجه شد سر خم کرد به نشانه ی موافقت…
پزشک حینی که تند شتابزده روی کاغذ جلوی کف دستش خودکار می کشید، اضافه کرد: کار عصب کشی دندان شما فکر میکنم توی سه جلسه ی چهل تا پنجاه دقیقه ای تموم بشه…
مهرش را پای نسخه کوبید: به منشی میگم براتون وقت تنظیم کنه… فعلا این داروها مصرف کنید تا دردتون تسکین پیدا کنه…
شایان تشکری کرد و برای گرفتن نسخه دست دراز کرد و دقایقی بعد به همراه ساراناز کلینیک را ترک کردند…
بلافاصله پس از خروج، با سودی تماس گرفت. سودی با گله اظهار کرد: چرا صبر نکردی من برگردم تا همجادهتون بیام؟!
شایان آستین مانتوی سارا را که با بی حواسی به اطرافش نگاه میکرد کشید تا از سر جاده ماشینی که از پارک در وارد شده بود و میخواست حرکت کند، کنار برود.
در مقابل نگاه گنگش چشم غره ای حرکت کرد و کف دستش را پس کشید و توی گوشی بیان کرد: اتفاقا منم میمیل داشتم همجادهش باشی… منتها سارا اظهار کرد با پری بچه ها رو بردین پارک، منم خارج از نوبت وقت گحرکت کرده بودم نمی شد منتظر بمونم.
_ آره سارا گفت دندون درد داره همجادهمون نیومد پارک … حالا دکتر چی بیان کرد؟!
دندونش عصب کشی میخواد…
_ جدی؟! خطر که نداره؟!
_ پزشکش که گفت نداره…
سودی آهانی اضافه کرد و پس از سوالی در رابطه با زمان برگشتشان، شایان تماس را به پایان رساند و رو به سارا توپید: حواست کجاست؟!
دیدههایش را گرد کرد: مگه چیکار کردم؟!
شایان با ملایمت گفت: خب وسط خیابون توقف کردی ماشینا با سرعت رد می شن…
_ من الان وسط خیابونم؟!
_ نیستی؟!
زیر لب ایشی بیان کرد و بهیکبارهی اخم کرد: آیی… باز درد گرفت دندونم…
شایان نُچی کرد و گفت: بمون برم داروهاتو بگیرم…
مثل بچه ها اضافه کرد: منم میام…
عصبی غرید: لازم نکرده با این وضعت هی این طرف و اون طرف بری…
و کمرش را جلو داد: مثل پنگوئن…
ساراناز دیدههایش را گرد کرد و قبل از اینکه چیزی بگوید شایان به طرف داروخونه رفت…
انگشت هایش را مشت کرد با خودش غر زد: بی شعور… به من میگه پنگوئن؟! بی تربیت بی نزاکت… اعصابش از جای دیگه خرده سر من خالی میکنه… پرروی بی ادب… پنگوئن هفت جدته… میمون…
و بلافاصله لب گزید… جَد شایان جَد کیان هم می شد دیگر… یک جورایی به کیان هم فحش داده بود!
دقایقی بعد که شایان برگشت، سارا با چهره ای دمغ به در ماشین تکیه زده بود…
شایان ریموت را فشرد و اظهار کرد: بشین بریم…
جلو حرکت کرد و کیسه ی سفیدی که آرم قرمز دارومنزل داشت از میان انگشتان شایان بیرون کشید: من خودم میرم… شما تشریف ببرید…
شایان ماتش برد… چرا ضمیر و شناسه ی دوم شخص جمع به کار برده بود؟!
_ کجا میخوای بری؟!
لحنش هیچ حسی نداشت… سارا با خودش فکر کرد پسرک آلزایمر هم گرفته گویا… پنگوئن اضافه کردن چند دقیقه پیشش را یادش راهی شده بود؟!
دیده در چشم شایان غرید: هر جا که برم به خودم مربوطه… شما بفرمایید تشریف ببرید که هم جواری با پنگوئن ها موجب کسر شأنتون نشه…
کف دست هایش را به نشانه ی تسلیم بالا برد: الان به خاطر اون قهر کردی؟! خیله خب… من معذرت میخوام… حالا بشین بریم…
با قلبخوری و بی چشم و رویی بی توجه به اینکه شایان چندین ساعت علاف و در خدمتش بوده بیان کرد: اضافه کردم که خودم میرم… جایی کار دارم…
شایان حوصله اش سر رفته بود: خب کجا میری؟! بیا بریم من می برمت.
نگاهش نمی کرد: میخوام برم برای آبان یخرده لباس و وسیله بخرم… کارم طول می کشه…
نام آبان توی سرش تکرار شد… حس ناشناخته ای داشت که درکش نمی کرد…
با تأخیر اظهار کرد: خب… خب… باشه… با هم بریم برای آ… آبان…
نفسش را فوت کرد بیرون و بی توجه به جمله ی قبلی اش که فعل و پایان درستی نداشت اضافه کرد، با جدیت اظهار کرد: هر جا میری خودم می برمت… بشین بریم…
و خودش سوار شد و مسیر هر گونه اعتراضی را بر ساراناز بست…
* * *
سارا با ذوق و شوق سیسمونی ها را از نظر می گذراند و آنقدر چهره اش هیجانزده نشان میداد که شایان را وادار به تبسم زدن می کرد.
با نوک انگشت کلاه نخی سفید را لمس کرد. اندازه اش نصف کف کف دستش بود.
سارا با هیجان آوایش زد: شایان بیا…
نگاهش را تا چهره ی شاد سارا بالا کشید و به همان سمت حرکت کرد.
سرهمی کتان سرمه ای رنگی از رگال بیرون کشید و نشانِ شایان داد: ببین اینو… وویی… چقده کوشوروئه…
خرس برجسته ی جلوی سینه ی لباس را لمس کرد و به لحن بامزه ی سارا تبسم زد: دلنشینه…
بلوز و شلوار بافتنی پسته ای رنگی هم برداشت: اینم خوبه… پسریم که دنیا بیاد هوا سرد میشه… وای خدا ببین شلوارش اندازه کف کف دستمه…
شایان روی بلوز و شلوار آبی تیره با طرح گوسفندهای کوچک قهوه ای کف دست گذاشت: اینم لباس خوابش…
ذوق زده، پارچه ی نرم لباس را لمس کرد و هیجانزده سرتکان داد.
با کیسه های خرید فروشگاه را ترک کردند.
پستونک و شیشه شیرهایی با طرح ها و سایزهای متفاوت و لثه گیرهای رنگی رنگی را قبلا خریداری کرده بودند.
ست تخت و کمد آبی روشنی را هم سارا برای خرید بعدیشان نشان کرده بود.
دل سارا روی کالسکه ی مشکی-نارنجی مانده بود.
نفس عمیقی کشید و سرش را رو به آسمان گراهی شد: فردا طبقه ی بالای کمد دیواری رو خالی میکنم برای اون کالسکه هه…
شایان تمام خرید ها را به یک کف دستش داد و کف دست دیگرش را با فاصله پشت کمر ساراناز نگه داشت: دوسش داشتی؟!
از عرض خیابان رد شدند: اوهوم!
سرش را تکان داد: باشه برای دفعه بعد…
سارا چیزی ناضافه کرد… ریموت را فشرد و در را برای سوار شدن باز کرد.
سارا با تشکر کوتاهی تنش را روی صندلی ماشین کشید.
شایان در را بست، خریدها را روی صنقلبی عقب گذاشت و ماشین را برای سوار شدن دور زد.
موبایلش را روی فروحرکت کردگی پشت فرمان جا گذاشته بود. نگاهی به صفحه انداخت.
بیش از ده تماس بی پاسخ از منزل و یک پیام از ترلان: کجایین شما؟ مولین دق کرد. زودتر بیاین خانواده ی سارا اومدن.
موبایل را سرجای اولش انداخت و استارت زد: گوشیت همراهت نیست؟!
سارا آرنجش را لبه ی پنجره گذاشت: گوشیم خیلی وقته خاموشه و توی کشوی اتاق…
آهانی گفت و برای بیرون امدن از پارکینگ مسیرنما زد: مولینت اینا خونه ی مان!
با کمی تاخیر گفت: جدی؟!
شایان سر تکان داد و صدای اوف گفتن کلافه ی سارا را شنید.
اگر یک بار دیگر پدر و مادرش بحث مسخره ی ازدواج مجددش را پیش می کشیدند، روی خیره شدن در نگاه های سودی را نداشت.
یاد حرف های مادرش راجع به شایان افتاد و تا بناگوش سرخ شد.
فکر کرد خواب های عجیب و غریب و شرم آور آن شبش هم نتیجه ی حرف های ثریا بود دیگر…
دزدکی به نیمرخ جدی شایان خیره شد…
انگشت های کف دست راستش دور فرمان حلقه شده و آرنج کف دست چپش لبه ی پنجره بود.
تای نامنظم آستین پیراهنش توجه سارا را جلب کرد.
کیان همیشگی دکمه های سر آستینش را می بست، برعکسِ شایان که یا تی شرت به تن داشت و یا آستین پیجادهنش را تا آرنج بالا میزد.
با آن دست های پر مو و کف دستبند چرمی که چند دور، دور مچش می پیچید و تا حالا ندیده بود از کف دستش در بیاورد.
نگاهش را گحرکت کرد… سکوت لذت بخشی برقرار بود و هیچکدام قصد شکستنش را نداششتابزده.
کمی روی صنقلبی نرم ماشین به پایین سر خورد.
کفش های طبی پاشنه تختش را آهسته و با فشار پایش به بغل پای دیگر در آورد و انگشت هایش را توی جوراب مچی سفید صورتی اش کمی تکان داد. کف پاهایش درد گراهی شده بود.
قلبش میتمایل داشت پاهایش را روی صندلی ماشین بالا بکشد و چهارزانو بنشیند، ولی نه موقعیتش بود و نه می توانست.
تا رسیدن به مقصد خاموشی بود و خاموشی…
روبه روی درب آهنی کف دستی را کشید و رو به سارا که پلک بسته بود زمزمه کرد: رسیدیم…
ساراناز با تاخیر پلک گشود… نگاهش را از در تا صورت شایان سر داد و آرام اظهار کرد: میشه… اممم…
شایان یک تای ابرویش را بالا برد و پرسشگرانه خیره اش شد.
سارا انگشت شستش را میان مشتش فشرد: میشه… میشه من برم بعد تو یه ده دقیقه ی دیگه بیای؟
_ چی؟ چرا؟!
_ خب… چون…
پوفی کرد و نگاهش را به جایی غیر از صورت شایان دوخت: به حرفم گوش بده شایان… لطفا…
شایان با گنگی سر تکان داد: خب… باشه…
ساراناز با خوشحالی گفت: خوبه… این خریدا رو بذار بمونه توی ماشین… من مثلا خودم تنها حرکت کردم دندونپزشکی… بعد تو هم یه ده دقیقه، یه ربع دیگه بیا مثلا از سر کار اومدی، خب؟!
شایان هومی کشید و پوزخند زد. تازه متوجه شد قضیه از کجا آب می خورد. پس نگاه های خصمانه ی ثریا خانم بی قلبیل نبود.
کامل رو به ساراناز چرخید و آرنجش را روی فرمان گذاشت: مگه مولین ناضافه کرده با همیم؟!
_ خب… نمیدونم… شاید نگفته باشه.
لب هایش به طرفین کش رسید و نیشخند زد: هه… باشه، برو.
با خجالت لب گزید: مرسی…
و به آرامی از ماشین پیاده شد.
شایان روی فرمان ضرب گحرکت کرد. واقعا سطح فکر دو خانواده چقدر میتوانست با هم تفاوت داشته باشد؟!
پوفی کرد و استارت زد و ماشین را برای خارج شدن از کوچه سر و ته کرد.
به فروشگاه همان نزدیکی حرکت کرد و کمی برای خانه خرید کرد و نیم ساعت بعد، باز روبروی درب منزل بود.
ماشین را داخل پارکینگ برد و با کف دسته های پر از کیسه های خرید وارد منزل شد.
از همانجا به سالن پذیرایی سرک کشید. همگی آنجا بودند. خرید ها را به آشپزخونه برد و بی سر وصدا جادهی اتاقش شد.
ترجیح میداد توی تنهایی بماند ولی به حرف های خاله زنکی پوچ گوش ندهد.
لباس هایش را با شلوارک نخی خنکی عوض کرد و روی تخت ولو شد.
موبایلش را برداشت و به تصویر روی صفحه دیده دوخت… هنوز تصویر خندان پروا روی اسکرین خودنمایی می کرد.
پشت پلک هایش را با دو انگشت فشرد و فکر کرد ندا و پروا الان چه حالی دارند؟!
به خودش قلبداری داد که حال ندا خوب است و اگر تا به حال تماس نگراهی شده، به خاطر حفظ غرورش است.
و دعا کرد کاش واقعا همینطور باشد… کاش ندا تماس نگیرد . کاش هیچ اقدامی برای برگشتنش انجام ندهد.
به ندا بیشتر از هر چیزی مدیون بود و همین دین ممکن بود کار دستش بدهد.
یادش وارد شد به ندا قول ازدواج داده بود… اظهار کرده بود کمی صبر کن تا مشکلات و ماجرای خسرو حل و فصل شود آن موقع عقدت میکنم… ولی چند روز بعد با فوت کیان همه چیز بهم ریخت… مسئامات های کیان بعلاوه کارهای کف دستگیری خسرو همه و همه روی دوشش افتاد و کلا ندا و قول هایی که داده بود را از یاد برد…
و وقتی به خودش رسید و درک کرد که زیستن یعنی همکاری، یعنی خانواده، یعنی از خودگذشتگی… فهمید نباید تنها برای خوشامد خودش زیستن ندا و پروا را بازیچه کند که این رابطه به هیچ کجا نمی رسید…
وارد گالری موبایلش شد و همه ی عکس هایی که حتی یادگار ی کوچکی از ندا یا پروا را زنده می کرد پاک کرد و تازه آن موقع متوجه شد چقدر دلش برای پروا و شیرین زبانی هایش تنگ شده…
پوفی کرد، موبایلش را روی شکمش گذاشت و کف دست هایش را زیر سرش برد…
کارهایی که باید انجام میداد را توی ذهنش مرور کرد و به یاد آورد باز هم فراموش کرده دفترچه حساب پس انداز های سودی و پرنیان را به کف دستشان برساند.
آهی کشید و پلک بست… مشکلات یکی دو تا نبود که…
هنوز نگاههایش گرم نشده بود که آوای زنگ موبایل، چرتش را پاره کرد.
پلکش را مالید و به شماره ی ناشناس چشم دوخت و اامان چیزی که توجهش را جلب کرد، رُند بودن شماره بود.
با تردید تماس را برقرار کرد و به محض الو گفتن، صدای هواری گوشش را پر کرد: خدا لعنتت کنه… تو مردی؟! شرافت داری؟ وجدان داری؟! تو چی هستی آخه؟!
بهت زده گوشی را از گوشش فاصله داد و روی تخت قرار گرفت: شما؟!
_ چیکار داری من کیم؟! تو کی هستی هان؟! نامرد عوضی…
پیشانی اش را فشرد… صوتی خش برداشته ی مرد بی نهایت آشنا بود.
_ چی میگی تو؟! اشتباه گرفتی… اصلا کی هستی؟!
_من کیوانم… کیوان مجد… تو هم خوب میفهمی من چی میگم… اخه بی شرف تو که عرضه نداشتی گه اضافه خوردی این زنِ بیچاره رو بازیچه ی خودت کردی…
زیر لب زمزمه کرد: ندا…
و کیوان قد بلند هوار کشید: تو میدونی چی به سر این زن آوردی؟!
هول و کف دستپاچه پرسید: ندا چی شده؟!
_ هه… چی شده؟! مگه برای تو مهمه؟! آشغال فرصت طلب پول پرست…
از تخت پایین راهی شد: معلوم هست چی داری میگی؟! احترام خودتو نگه دار جناب مجــــد…
صوتی کیوان خش برداشته بود: تو مگه احترام سرت میشه؟! لیاقت نداشتی بدبخت… لیاقت ندا رو نداشتی… از این به بعدم اگه دور و ورش آفتابی بشی خودم دخلتو میارم مرتیکه… حق نداری دیگه طرفش بیای… نمیذارم دیگه بازیچه ش کنی… نمیذارم اذیتش کنی… درک کردی؟!
نچی کرد و سؤال کرد: ندا چشه؟!
کیوان برو بابایی اظهار کرد و به عنوان حسن ختام کلامش فحش رکیکی هم نثار شایان کرد و تماس را به پایان رساند.
مات و مبهوت موبایل را پایین آورد و به صفحه ی خاموشش نگاه دوخت.
بیش از حد نگران بود… صوتی خش برداشته ی کیوان می ترساندش.
موهایش را چنگ زد و به طرف کمد حرکت کرد… تی شرت و شلواری بیرون کشید و دستش بی حرکت روی هوا ماند.
مشاهده کردن ندا حرکت کردن کار درستی بود؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن