رمان جمعه سی ام اسفند پارت ۶

_والا منم یکم موندم تو کار اینها. تهامی گفت برادرمه. بهروزگار میگه اینها دو تا بیشتر
نیستن. مهیار و محراب. اون روز هم که طوفان شده بود و من تو راهرو وایساده بودم، این
همسایه کناریه، زارع، بهش اظهار کرد جناب کامکاران. حالا پیدا کنید پرتقال فروش را!
_مگه اون روزگار طوفانی هم متوجه شدیش؟
سرم را تکان دادم. چانه اش را بالا برد و با قلبخوری گفت:
_نبیان کرده بودی؟ زیر ابی میری خانم راسخ!
لبخند زدم .
_نه بابا چه زیر ابی .
متفکرانه نگاهم کرد .
_بهش گفت کامکاران؟
باز هم سرم را تکان دادم .
_یکم شامگاهیه که هستن .
_اره…
همان طور که به ساعت و شماره انداز بانک خیره شده بود اضافه کرد:
_شاید ناتنی هستن…
بشکنی در هوا زدم .
_اره خودشه. احتمال این زیاده .
شماره ما را آوا زدند و ما برای انجام کارمان راهی شدیم. صدور کف دسته چک، کمی بیشتر از
زمانی که فکر می کردیم، طول کشید. شرکت گردش در حسابی نداشت و همین صدور
دسته چک را مشکل می کرد. مجبور شدیم با بهروزگار تماس گرفتیم و گفتیم که مبلغ زیادی را
به حساب شرکت واریز کند تا حساب پر، یک پشتوانه برای صدور کف دسته چک شود .
بعد از انجام کار بانکی که تقریبا یک ساعت طول کشید، برای ناهار به چلوکبابی کوچه
برلن رفتیم و جای طاهر را هم خالی کردیم و بعد از ان به شرکت رفتیم. پگاه خیلی منضبط
شده بود و حتی علاقه ایی هم به کار نشان می داد .
مقابل اسانسور، نگهبانی صوتیم کرد .
_خانم احمدی؟
این بار به‌سرعتتر واکنش نشان دادم. باید عادت می کردم. گیج شده بودم. در دانشگاه و جامعه
و بیرون، من فرین راسخ بودم و فقط در این ساختمان، فرین احمدی .
کف دستش را جلو اورد و کف کف دستش را باز کرد. عروسک چوبی کوچکی بود که به زیپ کیفم
اویزان می کردم و بعد از ان روزگار طوفانی در ذهنش گذراندم که گم شده است .
_ای وای… این کجا افتاده بود؟ در ذهنش گذراندم تو خیابون گمش کردم!
ذوق زده عروسک را گرفتم و مشغول نصب ان به زیپ کیفم شدم .
_نه تو راه پله افتاده بود انگاری. من که ندیدم. صبح اقای کامکاران اورد داد. اضافه کرد که
احتمالا مال شماست.
_بله. ممنون. حتما ازشون تشکر می کنم .
پگاه با کنجکاوی معصومانه ایی پرسید:
_اقای کامکاران؟
نگهبان اضافه کرد:
_بله. برادر اقای تهامی هستن. همسایه واحد روبه روییتون…
پگاه اهانی اظهار کرد و زحمت بقیه پرسش را به گردن من انداخت .
_چطور پس؟ ایشون کامکاران هستن؟ اقای تهامی فامیلشون فرق داره که…
نگهبان که گوش مفت پیدا کرده بود شروع کرد و تمام شجره نامه تهامی ها را روی دایره
ریخت. یا حداقل هر ان چه که میخبر داشت را.
_نه… اقا مهیار و حاج اقا محراب، تنی هستن. اقا یاری ناتنی هستن. اقا یاری در اصل این
جا کار نمی کنه. اصل کارش دانشگاه است. استاده. از این چاپخونه ها هم داره. اما خب
این جا هم یه سهمی داره که گاهی میاد سری می زنه. هم به برادرهاش، هم به کار و بار
این جا…
پگاه با تعجب گفت:
_پس در اصل ایشون این جا کاره ایی نیست؟
نگهبان آوایش را کمی پایین اورد و گفت:
_با اقا مهیار خوبه اما با اقا محراب ابش تو یه جوب نمی ره…
ناخوداگاه زمزمه کردم .
_منم بودم ابم تو یه جوی نمی حرکت کرد .
نگهبان که گوش داده بود، غش غش لبخند زد و گفت:
_ها… حاج محراب یکم گوشت تلخه…
با امدن اقای زارع و سلام و احوال پرسی او، صحبت مان نیمه کاره ماند و با هم سوار
اسانسور شدیم. پگاه و او را به هم معرفی کردم و چند لحظه ایی که درون اسانسور بودیم
را به صحبت درباره طوفان ان روز گذراندیم و با خوش رویی از هم جدا شدیم .
پگاه همانطور که در واحد را می بست و شالش را باز می کرد، اظهار کرد:
_این هم از اقای کامکاران…
_عجیبه. پس شاید اصلا در جریان کارهای برادراش نباشه. هوم؟
پگاه چرخید و یک نگاه عمیق و دقیق به من کرد. سرم را به نگاه کردن به کف دسته چک گرم
کردم و نشان دادم که متوجه نگاهش نشدم .
_اره ممکنه…
سرم را قد بلند کردم و نگاهش کردم .
_دوست داری که در جریان نباشه؟
کمی اخم کردم و بیان کردم :
_نه… چه اهمیتی داره؟
لبانش را جلو داد و باز هم تنها نگاهم کرد .
_نه… اهمیتی نداره.
دیگر حرفش را پیش نکشید. هنوز نیم ساعت نگذشته بود که زنگ واحد را زدند. از چشمی
خیره شدم. مهیار بود که یک جعبه شیرینی در دستش بود و ان چنان صورتش را به دیدهی
نزدیک کرده بود که بینی اش به اندازه یک گلابی شده بود .
_سلام خانم احمدی
_سلام جناب تهامی. حالتون چطوره؟
_شکر سرکار خانم… شکر!
جعبه را به طرفم گحرکت کرد و تعارف کرد. پر نان خامه ایی های بزرگ بود. تشکر کردم و
یکی برداشتم و گفتم:
_به چه مناسبته؟
تبسم بامزه ایی زد .
_تولد اقا ولیم رضا است .
_اوه…
پگاه سرکی کشید و سلام و احوال پرسی کرد. به او هم تعارف کرد و چند دقیقه ایی با هم
صحبت هم کردند. در ظاهر پگاه ان جا همه کاره بود و به همین خاطر من سعی کردم
معصومانه و کوچولو، یک گوشه بمانم و تنها تبسم های مودبانه بزنم و بگذارم پگاه بحث
را جلو ببرد. که الحق هم پگاه خوب از عهده کار بر امد .
_تو از کجا این همه اطلاعات درباره صادرات و واردات پیدا کردی؟
گاز بزرگی به نان خامه ایی درون کف دستم زدم و روی مبل زهوار در رفته، لم دادم .
_از اینترنت عزیزم. بالاخره نمی شد وقتیکه یکی ازم درباره کاری که این همه واسش
زحمت کشیدم، بپرسه، مثل بز نگاهش کنم! باید حداقل یه خورده اطلاعات داشته باشم .
_فکر می کنی اینها راضی بشن با ما همکاری کنن؟
او هم گازی به نان خامه ایی اش زد و گفت:
_باید راضی بشن. اگر نشن که هیچ فایده ایی نداره…
مکث کرد و مثل کسی که گفتن چیزی را سبک و سنگین می کند، اضافه کرد:
_یه فکری دارم که البته نمی دونم نظر خودت چیه؟ یا بهروزگار؟
_هوم؟
_نظرت چیه که از طریق مهیار وارد بشی؟
_وارد بشم؟
چشمانش را چرخاند و گفت:
_نه تو رو خدا، تعارف نکن. می خوای من وارد بشم؟
ریز خندیدم.
_نه اخه منظورت رو نمی فهمم
با بدجنسی بیان کرد:
_واقعا؟ یا اگر گفته بودم از طریق کامکاران وارد شو، تا حالا با سر رفته بودی؟
بلند قد بلند لبخند زدم.
_کوتاه بیا پِپِه!
مصرانه گفت:
_نه واقعا، جون پگاه جدی هستم
_نه بابا من چی کار به کار اون دارم؟
چند دقیقه و با حالتی بامزه، به من زل زد. انقدر ادامه داد، تا من از خنده خم شدم .
_خب دیگه بسه. اره قبول دارم که دلپذیره. ولی خب زیبای که اصلا قلبیل نمیشه، میشه؟
خیلی بامزه گفت:
_نمی دونم والا. میشه؟
اطرافم را نگاه کردم تا چیزی پیدا کنم که به طرفش پرت کنم. متوجه شد و خندید و بیان کرد:
_نمی خواد زیاد به خودت فشار بیاری. چیزی دور و ورت نیست. بعد هم عزیز قلبم، بیا و
با خودت صادق باش. بالاخره میخوای از طریق یاری کامکاران وارد بشی یا مهیار تهامی؟
کف دستم را زیر چانه ام زدم و نگاهش کردم.
_چه اسم بامزه ای داره، نه؟ یاری…
برخاستم و با حالتی مثل هنرپیشه های روی سن تاتر، دستانم را در هوا تکان تکان دادم و
اظهار کردم:
_ایا هست یاری دهنده ایی که یاری دهد مرا .
پگاه غش غش خندید .
_ببین چه کرده که به هل من ناصر ینصرنی رسیدی!
من هم غش غش خندیدم .
_حالا مثلا من یاری رو انتخاب کنم چی میشه؟
_هیچی! بهت میگم که انتخابت اشتباهه جون دلم! چراکه گوش دادی که نگهبان چی گفت؟ کاره
ایی نیست. پس شما اش کشک خالته که فقط و فقط از طریق تهامی وارد بشی
دوباره خودم را روی مبل پرت کردم .
_خب پس حالا که حق انتخاب ندارم، شاید اصلا بخوام از طریق حاج محراب وارد بشم
یک نگاه عاقل اندر سفیه کرد و اضافه کرد:
_اره… حاج محراب هم میگه بیا بغلم جونی! ماه عسل بریم سواحل کارائیب!
خندیدم و این بار خیز برداشتم و کف دسته چک که روی میز بود را برداشتم و به طرفش پرت
کردم. سرش را دزدید و با بدجنسی بیان کرد:
_ولی جون فرین مطمئنم اگر اون سکسی بوی بگه، با سر میری!
لبخند زدم و جیغ جیغ کنان اضافه کردم:
_خجالت بکش!
_تو قلبت رفته عزیزم. من خجالت بکشم؟
تا عصر همین شوخی ها ادامه پیدا کرد. ولی خودم هم میدانستم که در نهایت حرفی که پگاه
زد باید عملی شود و من باید از طریق نفوذ و استفاده از جاذبه زنانه ام روی مهیار تهامی،
مسیر را باز کنم. فقط از ته دلم دعا می کردم که زن و بچه نداشته باشد .
حس خوبی نسبت به این جریان نداشتم. اگر مجبور به این کار می شدم و او زن و بچه
داشت، من از لحاظ روحی کاملا به هم می ریختم و اصلا بعید نبود که همان وسط کار همه
چیز را رها کنم. حتی به خاطر فرح هم من حاضر به زیر پا گذاشتن اخلاقیات نبودم. می
خبر داشتم که باید این فکرها را همان روز اول می کردم. اما روزگار اول انقدر جوگیر شده بودم
که به این چیزها فکر نکرده بودم و حالا با قرار گرفتن در موقعیت اش، متوجه شده بودم که
اصلا ادم مناسب این کار نیستم .
پگاه مرا رساند و خودش به قرارش با طاهر رسید. بعد از اینکه لباسهایم را عوض کردم و
چیزی برای شام گذاشتم. کمی به درسهایم رسیدم و بعد از نظافت اخر وقت شامگاهانه ام، زودتر
به رختخواب حرکت کردم و خوابیدم .
صبح زود در حال حرکت کردن به دانشگاه بودم که بهروزگار امد. خوش تیپ کرده بود که برای ان
ساعت روزگار، کمی عجیب بود .
_سلام…
نگاهی به سرتاپایش کردم و بیان کردم:
_کجا بودی؟
از ماشین پیاده شد و بی حوصله به در تکیه داد و سیگاری اتش زد .
_خانم هوس خوردن صبحانه تو کافه به سرش زد. صبح کله سحر بیرون زدم .
چیزی ناظهار کردم. در حقیقت بی حوصله تر از این ها بود که بشود حرفی به او زد .
_تو چطوری؟
مثل خودش به در ماشین تکیه دادم و اضافه کردم:
_منم خوبم .
پک عمیقی زد و بیان کرد:
_راستی درباره این برادرشون که اضافه کرده بودی، تحقیق کردم. برادر ناتنی هستن. اصلا یه
میدون توپخونه از اینها سره. استاد دانشگاه و چه می دونم شاعر و نویسنده است. انتشارات
و چاپ کتاب هم داره. ادم حسابیه…
دهانم باز ماند. بهروز اطلاعاتمان را درباره او کامل کرد. به یاد حرف نگهبان افتادم که
اظهار کرد چاپخانه دارد .
_که این طور!
_اره. چیزی که من دستگیرم شد اینه که تو این شرکت یه سهم کوچیک داره که اون هم سهم
الارثش هست. همین .
همان طور که به انتهای خیابان نگاه می کردم، گفتم:
_پگاه میگه که شاید من مجبور بشم که از طریق تهامی وارد بشم. نظر تو چیه؟
نگاهم را به او دادم. عضله فکش منقبض شد ولی چیزی ناضافه کرد.
_شاید مجبور بشیم. اگر راضی به معامله با ما نشن، مجبوریم. اگر نتونیم به داخلشون نفوذ
کنیم، مجبوریم. ولی فعلا نه. این یه پروسه زمان بره فرین. باید یواش یواش جلو راهی شد. اگر
بخوایم زیاد و یه دفعه بریم تو قلب و جیگرشون، گند کار در میاد .
_اما تو که یه دفعه حرکت کردی تو قلب و جیگر طرف…
خندید و سیگارش را دور انداخت .
_خب برای اینکه من ناشناس عمل کردم. من فقط یه ستون پنجم هستم. من زدم بهش و با هم
دوست شدیم. همین .
سرم را تکان دادم و به ساعتم خیره شدم .
_من برم دیرم میشه…
_فعلا حرکتی نکن. بذار هر وقت موقع اش شد، بهت خبر میدم. فعلا یه جوری راهی شدار کنید
مثل اینکه تازه شروع کردید و هنوز نوپا هستنید. بذارید فکر کنن که اگر کاری می کنن، در
حقتون لطف می کنن. یه جوری خودتون رو دست پایین نشون بدین .
سوار ماشین شدم. امد و کنار پنجره ام از حرکت ایستاد .
_باز هم میگم، بسیار احتیاط کنید. هم تو، هم پگاه .
_تو هم مواظب خودت باش.
کف دستی تکان داد و از هم جدا شدیم و من به دانشگاه راهی شدم. بعد از کلاس به شرکت رفتم. پگاه
مشغول سروکله زدن با کسی که برای ساختن تابلو امده بود، بود .
همان بیرون از حرکت ایستادم و نظرم را گفتم. جایی که انها برای نصب تابلو انتخاب کرده بودند،
اصلا متوجه شد نداشت. کسی کنار کف دستم امد و گفت:
_به نظر منم متوجه شد نداره…
چرخیدم و به تهامی که کنارم توقف کرده بود و با جدیت به تابلو نگاه میکرد، چشم دوختم .
_بله. راهی شده پشت موتور کولر گازی طبقه اول.
پگاه را صوت زدم و گفتم:
_نظر اقای تهامی هم مثل ماست. به این اقا بگو، یکم کوتاه بیاد. بابا جان اخه چه حرف
زوریه. اصلا دید نداره دیگه…
تهامی جلو راهی شد و به تابلو ساز گفت:
_به نظرم زیر تابلوی ما بزنید. بین تابلوی ما و تابلوی اقای رازع یه فضای خالی هست.
اون جا به نظرم عالیه…
مکث کرد و به من و پگاه نگاه کرد و اظهار کرد:
_باز هم نظر خانمها شرطه. من فقط نظر خودم رو اظهار کردم.
به جای ما تابلوساز گفت:
_بله این فضایی که شما دارین میگین. به‌شدت هم عالیه. ولی مسئله این جاست که این فضا به
درد تابلویی که خانم می خوان سفارش بدن، نمی خوره. یعنی جا نمیشه تو این فضا. باید
تابلو کوچیکتر بشه. اگر مشکلی با تغییر سایز تابلو نداشته باشن، من هم مشکلی ندارم. تازه
برای من بهتر هم هست. نصب و مسیر دست نصبش، این جا به‌شدت راحت تر از هر جای
دیگه است .
نگاهی به پگاه کردم و اظهار کردم:
_چی میگی؟
پگاه اضافه کرد:
_چقدر کوچیک تر میشه؟
تابلوساز ابعاد جمتوجه شد را محاسبه کرد و گفت. پگاه کمی فکر کرد و گفت:
_به نظرم خوبه. اما…
مکث کرد و به تهامی نگاه کرد و با حالتی بامزه گفت:
_خوب تابلوی ما رو کوچیک کردین جناب تهامی…
تهامی بیچاره تا بناگوش سرخ شد .
_وای تو رو خدا خانم شاهپوری نفرمایید. به جان عزیزم من اصلا قصدم این نبود. فقط می
خواستم کمک کنم.
پگاه خندید و گفت:
_شوخی کردم جناب تهامی .
تهامی کف دستش را روی سینه چپش فشرد و بیان کرد:
_خانم نکنید این کارها رو والا من دلم ضعیفه…
به شدت به خنده افتادم. پگاه حق داشت. تابلو واقعا کوچک و نخودی ما بین دو تابلوی
بزرگ گم میشد. اما برای ما مهم این بود که نظر تهامی اعمال شود .
پگاه به تابلوساز گفت که به همان ابعاد جدید تابلو را بسازد. تابلو ساز هم اضافه کرد که برای دو
روز بعد تابلو حاضر است. به واحد خودمان حرکت کردیم و پگاه مبلغ پیش پرداخت تابلو را
پرداخت و الباقی را برای بعد از نصب گذاشت. بعد از راهی شدن تابلوساز کارمند نصب پوز
بانکی امد. یک سری فرمها و مشخصات را امضا کردیم و پوز را نصب شده تحویل
گحرکت کردیم .
بعد از ان پگاه به اداره مالیات رفت و من هم برای خرید یک کتاب و پرسیدن درباره قیمت
چاپ کارت ویزیت، به انقلاب راهی شدم. در هیچ کتابفروشی کتاب را پیدا نکردم. کف دست اخر به
کتاب فروشی که کامکاران را در ان متوجه شده بودم، رسیدم .
بدون اراده دیده انداختم، ولی ان جا نبود. عنوان کتاب را به فروشنده گفتم. اما اضافه کرد که
تمام کرده اند و ادرس مغازه ایی در انتهای پاساژ را داد که قبلا به ان جا رفته بودم. بیان کردم
که راهی شده ام و انها هم نداشته اند. تشکر کردم و بی هدف چرخی در بین کتابها زدم. مقابل
قفسه تازه های ادبیات جهان ایستادم و نگاهی سرسری انداختم .
صدای فروشنده که از کنار دستم مشغول راهنمایی یک دختر جوان برای خرید هدیه بود،
امد که به کسی اضافه کرد:
_جناب کامکاران، کتاب علویه خانم و سنگ صبور رو می خوان
سرم را چرخاندم و نگاهش کردم. همان طور که سرش پایین بود و کتابی را ورق می زد
گفت:
_تجدید چاپ نشده…
سرش را بلند کرد و به فروشنده خیره شد و بعد رو کرد به دختری که کنار کف دست فروشنده
مشغول انتخاب بود و اضافه کرد:
_احتمالا کتاب کهنه فروشی ها گیرتون میاد.
دختر گیج و سردرگم نگاهش کرد و فروشنده با انگشت اش به من اشاره کرد و اظهار کرد:
_خانوم می میل داشتن. نه ایشون.
سرش چرخید و به من نگاه کرد. نگاهش ان چنان غریب و خونسرد بود که برای لحظه ایی
فکر کردم که مرا نشناخته است. سلام ارامی کردم. کتاب درون کف دستش را بست و یک قدم
به طرف من امد و ان طرف میزی که حالا بین ما قرار داشت، ایستاد .
بعد رو به فروشنده کرد و اضافه کرد:
_یه نگاه تو انبار بکن ببین سنگ صبور رو باید داشته باشیم. ببین اگر بود بیار براشون.
حس کردم که لپهایم گل انداخت .
_ممنون !
تنها سرش را تکان مختصری داد و چرخی زد و به طرف صندوق راهی شد و پشت میز ان
روزگار جای گرفت .
فروشنده راهی شد و با یک نسخه از کتاب سنگ صبور که پر از خاک بود، برگشت. وقتی که
کتاب را به من داد، متوجه شدم که انگشتانش سیاه شده است. تشکر کردم و او هم با
خوشرویی جوابم را داد. از جیبم کف دستمال مرطوب دراوردم و به او دادم که دستانش را پاک
کند. حداقل کاری بود که می توانستم انجام دهم. با کلی تعارف کف دستمال را گحرکت کرد و تشکر
کرد. برای پرداخت پول، پای صندوق رفتم. اما کسی پای صندوق نبود و کامکاران هم
راهی شده بود. چند لحظه توقف کردم و خودش از طبقه بالا پایین امد و پشت میز راهی شد. کارت را در
اوردم و به طرفش گراهی شدم .
سرش را بلند کرد و نگاهم کرد .
_ممنون. به‌شدت لطف کرمتوجه شد .
باز هم تنها سرش را تکان داد و چند ثانیه بسیار کوتاه نگاهم کرد. بعد کارت را گرفت و
کشید. بعد هم ناشیانه به دنبال کیسه برای کتابم گشت. مشخص بود که تا به حال پشت
صندوق نبوده است. زیرا حتی رسید خرید هم به من نداد. تشکر کردم و اضافه کردم که به کیسه
نیازی نیست .
از در مغازه بیرون امدم و سعی کردم که برنگردم و نگاهش نکنم. اما در اخرین لحظه
نتوانستم و وقتی که پشت ویترین، مشغول جا دادن کتاب در کیفم بودم، زیر دیدهی نگاهش
کردم. در حالیکه با تلفن حرف می زد، سرش پایین بود و تند تند چیزی را یادداشت می
کرد .
شخصیت خشک و عجیبی داشت. شاید هم به خاطر شغلش این عادت و اخلاق را پیدا کرده
بود. خودم در دانشگاه بودم و می متوجه شدم که بعضی دخترها تا چه حد می توانند مزاحم و
اویزان باشند. شاید همین راهی شدارها باعث شده بود که این چنین خشک و جدی باشد .
به یک شرکت تبلیغاتی رفتم و سفارش کارت ویزیت دادم. نمی خواستیم یک چیز
پرطمطراق و بسیار به قول پگاه جینگولی از اب در بیاید. بنابراین ساده ترین کارت ویزیت
را در کمترین تیراژی که می شد، سفارش دادم. قرار بر این شد که فردا عصر برای متوجه شدن
طرح اولیه ان بروم .
بعد از ان کمی قدم زدم. قلبم برای قدم زدنهای دو نفره مان با فرح تنگ شده بود. برای
شامگاههایی که با فرح و پگاه می نشستیم و به قول پگاه خل بازی در می اوردیم. فرح و پگاه
سیگار می کشیدند و بحثهای فلسفی می کردند و من هم کنار شوفاژ می نشستم و گاهی
نقاشی می کردم و گاهی کتاب می خواندم .
بعد اخر شب که انها از مود فلسفه و عرفان بیرون می امدند، به در بیخیالی می زدیم و
دیوانه بازی می کردیم. قلبم برای تمام ان لحظات تنگ شده بود. گاهی فکر می کردم که همه
ما که حالا خودمان را در دردسر انداخته بودیم، به نوعی به فرح وابستگی بیمارگونه
داشتیم. من و بهروزگار عاشق فرح بودیم و پگاه هم شاید علاقه ایی واری یک دخترخاله به
فرح داشت. چیزی مثل خواهر. فرح همجاده خوبی بود. شوخ و بامزه بود. مهربان و همدل.
اگر نیاز به شانه برای گریستن بود، فرح همیشگی پیشقدم می شد. و اگر نیاز به شوخی و
خنده ی زیاد بود، فرح از هر قلبقکی قلبقک تر میشد. فرح همیشه می خبر داشت که چه چیزی
برای چه کسی مناسب است .
قدم زنان انقلاب را پایین راهی شدم و بعد سوار تاکسی شدم و به خونه برگشتم. در خونه ابتدا کتابم
را با کف دستمال نم دار خوب تمیز کردم و بعد نشستم و سر صبر ان را خواندم. نزدیک ساعت
ده شامگاه بود که بالاخره رضایت دادم و کتاب را پایین گذاشتم و چیزی برای خوردن جور
کردم و باز هم تا دیروقت مطالعه کردم و بعد خوابیدم .
دو روزگار بعد صبح زودتر از همیشگی بیدار شدم و به شرکت حرکت کردم. پگاه بیان کرده بود که امروزگار
برای نصب تابلو می ایند و باید انجا باشم. چون خودش نوبت دندان پزشکی داشت و نمی
توانست انجا باشد. کلاس صبح را پیچاندم و به شرکت راهی شدم. وقتی که من رسیدم، تابلوساز
هنوز نیامده بود و زمانی که من مشغول خوردن نان و پنیرم بودم، تابلوساز و شاگردش هم
امدند. تابلو بر خلاف ان چه که فکر می کردم، اصلا کوچک نشده بود. به نظر به‌شدت هم به
قاعده و اندازه می امد .
تابلوساز گفت که اگر همسایه مان اجازه بدهد که ما از طریق بالکن انها تابلو را نصب کنیم،
کارشان بسیار راحت تر و به‌سرعت تر و ایمن تر انجام خواهد شد .
بیان کردم که نمی دانم و باید بپرسم. خود اقای تهامی در را که نیمه باز بود، باز کرد و با خوش
رویی گفت که حتما می توانیم از بالکن شان استفاده کنیم .
وقتی که شاگرد و تابلوساز مشغول منتقل کردن وسایلشان به بالکن تهامی بودند، من و
تهامی هم مقابل واحد از حرکت ایستادیم و از کار و مسایل متفرقه صحبت کردیم .
هنوز چند دقیقه نگذشته بود که کامکاران و حاج محراب از اسانسور بیرون امدند. کاملا
مشخص بود که بر سر موضوعی بحثشان شده بود .
کامکاران چیزی را با برآشفتهت و خشم فرو خورده می گفت ولی حاج محراب خیلی
خونسرد تنها سرش را تکان می داد. با دیدن من، کامکاران حرفش را قطع کرد و حاج
محراب هم کمی اخم هایش در هم حرکت کرد. مهیار با خوش رویی دلیل بودن من در ان جا را
عنوان کرد و کمی اخم های حاج محراب باز شد. شاید فکر می کرد که من در حال دزدین
قاپ برادرش هستم .
و وقتی که قلبیل بودنم را در ان جا درک کرد، تعارف کرد که داخل بروم و یک استکان چای را
مهمانشان باشم. با رد کردن من بی ریا تر تعارف کرد که یک استکان چای مرا نمک گیر
نخواهد کرد.
به ناچار به داخل رفتم و روی مبل جای گرفتم. کامکاران هم روی مبل مقابل من جای گرفت. هم
چنان ساکت و جدی و ارام بود. یک پلیور بافت مارپیچ ابی نفتی همجاده با یک جین ابی تیره
و کفشهای اسپورت پوشیده بود و هم چنان که یک پایش را روی پای دیگرش انداخته بود،
کیف کف دستی اش را روی زانوانش گذاشت .
حاج محراب برای لحظه ایی برای جواب دادن تلفن قد بلند شد و عذرخواهانه از اتاق بیرون
راهی شد. زیر نگاهی نگاهی به کامکاران کردم. امروز بر خلاف بارهای قبل، کمی ته ریش و
سایه سیاه روی صورتش جا خوش کرده بود و او را بیشتر از پیش با جذبه کرده بود .
سرش را کمی کج کرده بود و از پنجره به کار تابلوساز نگاه می کرد. دقیق تر نگاهش
کردم. واقعا پر از جاذبه بود. برای لحظه ایی سرش را چرخاند و مرا مشاهده کرد. بسیار مسخره
بود اگر سرم را پایین می انداختم. بنابراین به نگاهم ادامه دادم و گفتم:
_ممنون برای کتاب و عروسکم.
به عروسک اویز به زیپ کیفم اشاره کردم. به عروسک نگاه کرد و بعد نگاهش را به من
داد و اظهار کرد:
_کتاب چطور بود؟
_خیلی عالی. ممنون.
چانه اش را بالا برد و گفت:
_علویه خانم رو پیدا کردی؟
سرم را به نشانه نفی تکان دادم .
_فردا بیا کتابفروشی، مال خودم رو بهت بدم. بخون برگردون.
با ذوق گفتم:
_وای مرسی. ممنون .
گوشه لبش کمی بالا حرکت کرد و اضافه کرد:
_دانشجوی ادبیاتی؟
_نه. ریاضی…
اخم بامزه ایی کرد.
_پس کتابهای صادق هدایت برای چی می خونی؟
_علاقه دارم. نه حالا به کتابهای هدایت. کلا به ادبیات و خوندن علاقه دارم .
سرش را تکان داد و سؤال کرد:
_چند سالته؟
کمی جا خوردم. اما متوجه شدم که راهی شدارش دقیقا مثل راهی شدار یک استاد با دانشجو است.
یک نوع رفتار خاص، که فقط در رابطه ی استاد و دانشجویی متوجه شده ام .
_بیست و شیش
متفکرانه پرسید:
_ارشدی؟
سرم را تکان دادم .
_بله. یه سال دیگه دارم .
چیزی نبیان کرد و تنها نگاهم کرد. من نه خجالتی هستم و نه زشت. زیبا هستم و همیشه عادت
داشته ام که در کانون توجه باشم. همانطور که فرح بود، اما فرم نگاه او مرا خجالت زده
می کرد. شاید به این دلیل که کاملا مشخص بود که شخصیت بالایی دارد و من در مقابلش
تا حدودی احساس ضعف می کردم. شاید هم واقعا به خاطر جاذبه صورتش بود. اگر این
طور بود که باید یک تجمتوجه شد نظر در راهی شدار و افکارم می کردم. من نباید این قدر سطحی فکر
می کردم. این احمقانه و بچگانه بود. من دختر نوجوان نبودم که تحت تاثیر جاذبه یک مرد
قرار بگیرم. سعی کردم بحث را به زمین او بیاندازم .
_شما استاد هستین، اره؟
تکان کوتاهی به سرش داد .
_چی تدریس می کنید؟
چند ثانیه مرا پایید و گفت:
_ادبیات…
بعد احتمالا به این نتیجه رسید که زیاد درباره خودش حرف زده و یا من ارزش حرف زدن
را ندارم که یک بار برخاست و گفت:
_فردا اگر خواستی بیای. طرف عصر بیا. قبلش نیستم.
به احترامش برخاستم. با کف دست اشاره کرد که راحت باشم .
_حتما مرسی…
باز هم تکانی به سرش داد و حرکت کرد. متوجه شدم که زیاد حراف نبود. یعنی اصلا حراف
نبود. بعد از راهی شدنش چند لحظه ی دیگر هم تنها نشستم تا اینکه حاج محراب و مهیار به اتاق
امدند. مهیار چای و شیرینی اورد و تعارف کرد و بعد هم با تعجب جویا شد:
_پس یاری کو؟
_راهی شدنشون
حاج محراب سری به نشانه تاسف تکان داد، اما چیزی نبیان کرد. چایم را با کلوچه های
لاهیجان که خیلی دلبسته شدم، خوردم .
حاج محراب در حالیکه به تابلوساز نگاه می کرد بیان کرد:
_خانم احمدی شرکت به اسم شماست یا خانم شاهپوری؟
_به اسم خانم شاهپوری و نامزدشونه .
مهیار با کنجکاوی گفت:
_نامزدشون همون اقایی که برای اساس کشی هم امده بودن؟
سرم را تکان دادم.
_بله. دانشجوی ارشد مدریت هستن. در کنارش خواستن که یه کاری هم شروع کنن .
حاج محراب با غرور گفت:
_کار ما سرمایه می خواد. داره؟
_بله پدرش یکم سرمایه در اختیارش گذاشته. تک فرزنده و پدر و مادرش هر چی دارن،
براش می ذارن
مهیار سرش را تکان تکان داد و اضافه کرد:
_شما چی؟

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان قو

مشاهده و دانلود ←