رمان جمعه سی ام اسفند پارت ۵

در باز شد و مرد جوانی بیرون امد. قد قد بلند و چهار شانه بود. یک کف دست کت و شلوار سه
تکه مدادی رنگ، همراه با پیمسیرن سفید پوشیده بود .
یک نوع جاذبه کلاسیک مردانه داشت. مقلب جاذبه کری گرانت یا راک هادسن. و در نسل
جدید، چیزی مثل جرج کلونی یا پیرس برازنان. فک زاویه دار و محکم. چانه درشت و
شکاف دار و بینی که به‌شدت شیک و شسته و حرکت کرده نبود، اما به صورتش می امد و به جا
بود. لبان درشت و هوس انگیز و موهایی که کمی بلند تر از حد معمول بود. مشکی پر
کلاغی و خوش حالت. تقریبا تا یقه کتش می رسید و به‌شدت عالی و تمیز سشوار کشیده و
مرتب بود .
برای لحظه ایی مجبور شدم که دهانم را ببندم. به در تکیه داد و نشان داد که منتظر حرف
من است. من من کنان اضافه کردم:
_سلام من واحد روبه روتون رو اجاره کردم…
با کف دستم به پشت سرم اشاره کردم و ادامه دادم .
_این شیراب ما مشکل پیدا کرده. اگر یه اچاری چیزی به ما قرض بدین، ممنون میشم .
همان طور کف دست به سینه، چند لحظه نگاهم کرد. برای لحظه ایی حس حماقت به من دست
داد و تا بناگوش سرخ شدم. او هم بدون هیچ حرفی به داخل حرکت کرد و در را بست. ان قدر
تعجب کرده بودم که به معنی واقعی کلمه خشکم زده بود. چند لحظه ایی همان طور خیس و
متحیر پشت در از حرکت ایستادم. در ذهنش گذراندم که شاید رفته تا اچار بیاورد ولی مثل اینکه خبری نبود.
پگاه لای در را باز کرد و مرا صوت کرد .
_چی شد پس؟
با بیچارگی شانه ام را بالا بردم و تمایل داشتم که به واحد خودمان برگردم که در اسانسور باز
شد و کسی از اسانسور بیرون امد. شامگاهاهت خیلی کمی به کسی را در را به روی من بسته
بود، داشت. شاید فقط نگاهان درشت و مشکی اش. اما از نظر سنی از او بزرگتر بود و ته
ریش کمی روی صورتش جا خوش کرده بود. انکارد شده و منظم، مثل نظامی ها. با دیدن
من مقابل واحدشان، با تعجب ایستاد و بر خلاف ان دیگری با خوش رویی سلام و احوال
پرسی کرد .
کیف کف دستی اش را کف دست به دست کرد و زنگ واحدشان را زد. قلبیل ان جا بودن را اظهار کردم و
توضیح دادم که به تازگی همسایه شان شده ایم و شیر مشکل پیدا کرده و نیاز به اچار
داریم .
خوش تیپ بد عنق در را باز کرد و نگاهش برای لحظه ایی بین من و برادر احتمالی اش
چرخید و بعد کنار کشید تا برادرش به داخل برود .
_چرا برای خانم اچار نیاوردی؟
بدون انکه جوابی بدهد از کنار دست من رد شد و سوار اسانسور شد و راهی شد. مرد که هم
چنان فکر می کرد او بیرون است، داشت درباره جای جعبه ابزار می سؤال کرد. برای لحظه
ایی صوتی پیس پیس شنیدم. چرخیدم و به پگاه که از شدت خنده خم شده بود، چشم دوختم.
خودم هم به شدت خنده ام گحرکت کرده بود. مرد هنوز داشت با برادرش صحبت می کرد. و من
در حالیکه دستم را جلو دهانم گراهی شده بودم و پگاه هم در حالیکه از شدت خنده در را گحرکت کرده
بود و تا کمر خم شده بود، می لبخند زدیم .
مرد با اچار بیرون امد و به اطرافش خیره شد. خنده ام را جمع کردم و بیان کردم:
_برادرتون بودن؟ راهی شدن…
اخم های مرد در هم راهی شد. ولی سریع خودش را جمع و جور کرد و با خوش رویی اچار را
به طرفم گرفت .
_والا ما دو تا خانم هستیم که اصلا هم نمی دونیم اچار رو باید از چه سمتی دستمون
بگیریم. اگر لطف کنید کمک کنید، ممنون میشم .
_بله، بله… نگاه حتما. هیچی بهتر از کمک کردن به همسایه نیست. همسایه از فامیل هم
نزدیک تره .
تبسمی در تایید حرف هایش زدم. در واحد خودشان را بست و با هم به واحد ما حرکت کردیم. پگاه
حرکت کرده و در اشپزخانه که هم چنان اب از شیرش جاری بود، توقف کرده بود .
_مرسی اقای…
_تهامی هستم سرکار خانم…
اامان نام فامیلی که به ذهنم رسید را بیان کردم .
_احمدی
تبسم مودبانه ایی زد و کتش را در اورد و به اشپزمنزل راهی شد. دنبالش حرکت کردم و او و پگاه را
به هم معرفی کردم. با پگاه هم خوش بشی کرد و تمایل داشت تا شیر را باز کند که پگاه اخطار
داد که همه جا خیس می شود. گوشی اش را در اورد و با نگهبانی تماس گراهی شد و اظهار کرد که
شیر فلکه واحد ما را ببندد. وقتی که مطمئن شد که شیر فلکه بسته شده است، شیر را باز
کرد .
_به سلامتی چه کاری قراره مسیر بندازید؟
کنار کف دست پگاه ایستادم و گفتم:
_می خوایم رقیب شما بشیم .
برای لحظه ایی حواسش پرت شد و اچار محکم و با زاویه در رفت و چیزی نمانده بود که
به دستش کوبیده شود. ولی خودش را جمع و جور کرد و گفت:
_به به… چه عالی! به سلامتی !
شیر را باز کرد و اظهار کرد:
_مغزیش شل شده…
کمی خم شد و با دقت چشم دوخت و با تعجب ادامه داد:
_واشرش کو پس؟…
مکث کرد و کمی چانه اش را بالا برد و اضافه کرد:
_احتمالا پوسیده و خورده شده
کف دستم را در جیبم کرد و با نوک انگشتم، واشر را که در جیبم بود، لمس کردم .
چرخید و به ما چشم دوخت و بیان کرد:
_این واشر می خواد خانم احمدی. من مغزی رو درست کردم. دیگه اب رو بخش نمی کنه
اما زیرا واشر نداره، شیر بسته هم که باشه، اب باز میاد. به نظرم فعلا به نگهبان بگید که
شیر فلکه واحدتون رو ببنده، تا بعد یه فکری به حالش بکنید .
سرم را تکان دادم .
_بله این بهترین کاره …
پگاه مودبانه چند دستمال از کیفش در اورد و به کف دستش داد تا کف دستانش را خشک کند. تشکر
کرد و در حالیکه کف دستانش را خشک می کرد گفت:
_اگر هر کاری داشتید، اصلا رودربایستی نکنید. من در خدمتم .
من و پگاه با هم تشکر کردیم و تا مقابل در به بدرقه اش امدیم. خداحافظی کرد و به واحد
خودشان رفت. در را بستم و به پگاه که همچنان می ریز خندید، نگاه کردم .
_اوف… اون دیگه کی بود؟
نفسم را محکم بیرون دادم .
_اره… یه لحظه کپ کردم .
موذیانه گفت:
_اره مشاهده کردم. اما نه… قبل از اون راهی شدار قشنگش، شما کپ کردی!
اخم کردم و سعی کردم که سرخ نشوم .
_یعنی چی؟
بیشتر ریز خندید و با بدجنسی گفت:
_یعنی وقتی در رو باز کرد، شما زبونت بند حرکت کرد جون قلبم…
دیگر نتوانستم خودداری کنم و لبخند زدم .
_به‌شدت…
حرفم را ادامه داد .
_سکسی؟
_نه بابا تو هم!
_مولینی؟
دیدهانم را گرد کردم. ریز خندید.
_هات؟
با دست به نشانه برو بابا اشاره کردم .
_خواستنی؟
نخودی ریز خندیدم .
_اره، جذاب بود .
پگاه هم غش غش ریز خندید .
_اره خدایی جذاب بود. یعنی تهامی بود؟
سرم را تکان دادم.
_اره دیگه، نمشاهده کردی؟ یکمی شامگاهیه این یکی بود. وقتی هم جویا شدم برادرتون بود؟ تهامی ناضافه کرد
نه
حالت صورت پگاه کاملا جدی شد.
_پس دیگه اصلا حرفش رو هم نزنیم .
نگاهی به درودیوار کردم و با بی تفاوتی اظهار کردم:
_اره…
بعد اشاره ایی به گوشه سالن کردم و بیان کردم:
_اینجا باید یه گلدونی چیزی بذاریم. بسیار خالیه.
خندید و بغلم کرد .
_عاشق این منحرف کردن فکرت هستم .
خودم هم ریز خندیدم و خواه ناخواه حواسمان از تهامی جذاب پرت شد. زیاد نماندیم. هدف ما
اشنایی بود که انجام شده بود. پایین حرکت کردیم و به نگهبان اظهار کردیم که کسی را برای تمیز کاری
بیاورد. کلید را هم دادیم که خودش بر روی کارها نظارت کند. توصیه کردیم که جریان
شیر اب را هم پی گیری کند و کسی را بیاورد که شیر را درست کند .
پگاه را به خونه رساندم و از انجایی که خاله و شوهر خاله ام ایران نبودند و به متوجه شدن پرویز
حرکت کرده بودند، دیگر داخل نراهی شدم و درس را بهانه کردم و به خانه برگشتم .
ابتدا با بابا تماس گرفتم و کمی حرف زدیم. بعد هم شروع به نظافت و تمیزکاری هایی
روزگارانه کردم. وان را با اینکه استفاده چندانی از ان نمی کردم، اما با مایع سفید کننده، دو
بار ساییدم و تمام کف حمام و سرویس بهداشتی را شستم و بعد هم با یک حوله مخصوص،
خشک کردم. برای ناهار کمی کتلت گذاشتم و برای جناب سرهنگ هم بردم و ساعتی هم
پیشش ماندم و بعد به منزل برگشتم و درسم رسیدم. صبح روزگار بعد قرار بود که با طاهر و
پگاه، مقداری وسایل که ظاهرا مال طاهر بود و دیگر به انها نیازی نداشت را به ان جا
ببریم و کمی حالت درست و رسمی به ان جا بدهیم .
شب زودتر خوابیدم و صبح هم زودتر بیدار شدم. وقتی که من مشغول ارایش کردن بودم،
پگاه زنگ زد و اظهار کرد که انها از همان مسیر، خودشان می روند و دیگر به سراغ من نمی
ایند. سرعت بیشتری به کارم دادم و لباس پوشیدم و از منزل بیرون زدم .
وقتی که رسیدم، پگاه و طاهر و یکی از دوستان طاهر، در حال بردن وسایل به بالا بودند.
کازیه های کهنه، صنقلبی های اداری، صنقلبی مراجع، کامپیوتر، یک کف دستگاه قهوه ساز،
یک جعبه مداد و خودکار، تقویم رومیزی، یک کمد اسناد و مدارک، و حتی یک کاغذ خورد
کن کوچک هم در بین وسایلی که اورده بودند، بود. همه شان کهنه بودند اما همین هم برای
ما خوب بود .
با طاهر سلام و حال و احوال کردم و در حالیکه او یک صنقلبی را به یک کف دست و در کف دست
دیگر یک جبعه پر از کاغذ نو گحرکت کرده بود. با هم سوار اسانسور شدیم. دستگاه قهوه ساز را
در دستم جابه جا کردم و دکمه طبقه را زدم .
_مرسی طاهر. به‌شدت لطف کردی
تبسم زد.
_کار مهمی نبود .
_چرا بسیار مهم بود. ایشالا که پگاه زودتر بهت جواب مثبت بده که ما از خجالتت در بیایم.
غش غش لبخند زد .
_راضی کردن پگاه، دیگه یکی از هنرهای توئه!
نگاهانم را چرخاندم .
_نرود میخ اهنین در سنگ…
در اسانسور باز شد و با تهامی و یک مرد دیگر که از خودش به‌شدت مسن تر بود و شامگاهاهت
بسیار زیادی به او داشت روبه رو شدیم .
_سلام اقای تهامی
کف دستش را به سینه اش گذاشت و محترمانه گفت:
_سلام از بنده است سرکار خانم…
نگاهی به طاهر و در باز واحد ما کرد. صدای حرف زدن و خنده پگاه و دوست طاهر از
داخل واحد می امد .
_به سلامتی مثل اینکه اسباب کشی دارین؟
_بله دیگه. داریم کم کم جاگیر میشیم.
_خیلی هم عالی. انشالا که براتون قدم داشته باشه .
رو به برادرش کرد و مرا معرفی کرد.
_خانم احمدی همسایه جدید هستن…
مکث کرد و رو به من کرد و ادامه داد.
_اخوی بنده، حاج محراب تهامی.
تبسمی زدم که بی جواب ماند. مرد، سرد مرموز مرا نگاه کرد و بعد سری به نشانه اشنایی
تکان داد .
_موفق باشید. قراره چه کاری جاده بیفته این جا؟
به جای من برادرش اظهار کرد:
_رقیب میشن…
بعد هم غش غش ریز خندید. من و طاهر هم تبسمی زدیم. حاج محراب ولی هم چنان خشک و
سرد به من نگاه کرد و بعد به طاهر، نگاهی به مراتب بدتر انداخت. احتمالا طاهر با ان
موهای قد بلند اش که در پشت سر بسته بود و شلواری که از کمرش در حال افتادن بود، اصلا
در قاموس حاج محراب جایی نداشت !
_به سلامتی! رقیب، قدرش خوبه! زن هم رقیب قدر نمیشه…
ابروانم را بالا بردم و چپ چپ خیره شدم. حالا تهامی بیشتر می خندید .
_خانم احمدی تو رو خدا آزرده نشید. اخوی شوخ هستن.
قلبم می میل داشت بگویم که من چه شوخی با این مرتیکه نره خر دارم که همسن بابا بزرگ
من است، ولی زبانم را گاز گحرکت کردم. حاج محراب هم چنان چپ چپ نگاهم کرد و بعد لبخندی
زد و اضافه کرد:
_ولی این روزگارها باید از بعضی زنها ترسید. از مردها بهتر نبض بازار رو می گیرن. حالا
باید متوجه شد شانس ما کدومه.
جوابش را ندادم و تنها خداحافظی گرمی با تهامی کردم و با طاهر که مات و متحیر جلال و
جبروت حاج محراب، دهانش باز مانده بود از اسانسور بیرون امدیم .
_این کی بود؟
صوتیم را اهسته کردم و بیان کرد:
_همون کسی که دنبالشیم
طاهر برگشت و به در بسته اسانسور خیره شد و بیان کرد:
_تو رو خدا؟ کدومشون؟
_هر جفتشون
چانه اش را بالا داد و گفت:
_اون حاج محراب چه خفن بود!
خندیدم .
_اره متوجه شدی چه طوری به تو نگاه کرد؟ بیان کردم همین حالا میگه شما بیا بریم منکرات!
ریز خندید گفت:
_اره والا. من خودم هم خوف برم داشت!
داخل واحد، پگاه و دوست طاهر مشغول جا به جا کردن وسایل بودند. واحد خیلی تمیز شده
بود و همه جا برق می زد. ظاهرا نگهبان به قولش عمل کرده بود و همان دیروزگار عصر
کسی را اورده و همه جا را تمیز کرده بود .
تا عصر همه کمک کردند و تمام وسایل را چیدیم. ناهار را هم طاهر رفت و از غذاخوری
داخل کوچه برلن، چلوکباب گراهی شد. با اینکه پیاده بسیار راه بود اما بیان کرد که تا این جاست،
باید حتما یک کف دست غذای این غذاخوری را بخورد و گرنه به قول پگاه، بچه اش می افتاد !
ناهار را در میان شلوغی و خرت و پرت های روی زمین خوردیم. که اتفاقا به‌شدت هم چسبید
و با شوخی طاهر و دوستش، خستگی مان هم در حرکت کرد. عصر تا ساعت چهار کار کردیم و
چون طاهر و دوستش جایی قرار داشتن، ما هم تعطیل کردیم و بقیه را برای فردا گذاشتیم.
هر چند که کار چندانی نمانده بود و فردا من و پگاه به تنهایی از پس ان بر می امدیم .
سر راهم به منزل، سری هم به بابا زدم. زیاد نماندم. بابا هم حالش نسبتا خوب بود و با
ژاله، فیلم کازابلانکا نگاه می کردند. زیاد نماندم و مزاحمشان نشدم و به منزل برگشتم. به
بهروز زنگ زدم. جواب نداد و یک ساعت بعد خودش امد .
خوش تیپ کرده بود. مثل ان زمان هایی که با فرح بیرون می رفت. تمایل داشتگاری عاشقانه
اش. و هزار خاطره دیگر. یادم هست که فرح با چه شوق و ذوقی از سر قرارهایش با
بهروزگار به منزل می امد و همه چیز را برای من و مامان تعریف می کرد .
_چه بویی میاد! میرزاقاسمیه؟
کفشش را دراورد و جفت کرد .
_برای منم هست چیزی؟
ریز خندیدم و کتش را گحرکت کردم .
_اره بابا. تازه یه ظرف هم برای سرهنگ کنار گذاشتم .
استین هایش را بالا زد و به طرف سرویس بهداشتی رفت. در حین اینکه او دستانش را می
شست، من هم سبزی خوردن و ترشی مورد علاقه اش را روی میز چیدم و باقی مانده
میرزاقاسمی را در ظرف دیگری کشیدم و از فریزر نان دراوردم و در توستر گذاشتم .
_کارتون تمام شد؟
_اره تقریبا. طاهر و دوستش اومدن کمک، همه چی زود جابه جا شد .
نشست و لقمه ایی نان و سبزی گرفت .
_تو چی کار کردی؟
_هیچی. من درک کردم که طرف دختر تهامی نیست. اسمش فکوره. اون روزگار که شماره داد،
کارت شرکت رو داد و اضافه کرد من تهامی هستم. ولی امروزگار متوجه شدم که خیر تهامی نیست و یه
چی مثل جاروئه که به دم تهامی بسته شده. وکیل، یا شریک، یا یه چیز دیگه است .
چانه ام را بالا دادم و سرم را تکان تکان دادم .
_منم امروزگار دم اسانسور، اقای تهامی و حاج محراب رو متوجه شدم…
لقمه پس حلقش رفت و به سرفه افتاد. برایش اب ریختم و به کف دستش دادم .
_چی شدی؟
سرفه کنان بیان کرد:
_حاج محراب رو مشاهده کردی؟
_اره…
کمی اب خورد .
_اون دون ویتو کورلئونه است .
خندیدم.
_پس لابد تهامی هم مایکله؟
قاشقش را به طرف من تکان تکان داد و اظهار کرد :
_دقیقا! سلسله مراتب دارن.
_پس اون یکی کیه؟ کوچیکه؟
_کی؟ دو تا برادر که بیشتر نیستن.
_نه سه تا هستن. همون روزگار اول که من و پگاه شیر رو انگولک کردیم که بتونیم یه بهانه
برای اشنایی باهاشون جور کنیم، اون کوچیکه اومد دم در. خیلی هم عنق بود. مثل این حاج
محراب بود اما در ورژن جوون تر و به روز تر.
متفکرانه به من چشم دوخت و اضافه کرد:
_مطمئنی؟
_اره بابا. خود تهامی بیان کرد که برادرشه. یعنی خودش که نگفت. من پرسیدم برادرتون بودن؟
چیزی نبیان کرد. ناظهار کرد نه .
_عجب! فکر میکردم که دو تا برادر بیشتر نباشن .
_نه سه تا هستن. ولی خوش اخلاق ترین شون همین تهامیه. اسم اش هم نمی دونم چیه
لقمه اش را فرو داد و اظهار کرد:
_مهیار…
با تعجب اظهار کردم:
_چه اسم سوساما داره. بهش نمیخوره.
_ همه کاره حاج محرابه. مهیار بی اذن محراب، اب نمی خوره .
_به قیافه اش می خورد. ترسناک بود .
_خیلی باید مواظب باشی. فرین هر کلمه ایی که می خوای بگی. هر حرکتی که می خوای
بکنی، باید با احتیاط باشه. اگر چیزی بشه، عمو و بابا و بارمان، پوست از سر من می کنن!
ریز خندیدم و کف دستش را از روی میز فشردم .
_باشه. این قدر نترس .
دهانش را با کف دستمال پاک کرد و به عقب تکیه داد و چند لحظه به غذا خوردن من نگاه کرد
و گفت:
_بارمان گفت که چند شب پیش اومده این جا، اره؟
سرم را تکان دادم .
_برای احوال پرسی یا تمایل داشتگاری؟
همان طور که با غذا بازی می کردم، گفتم:
_نه میل داشتگاری، نه احوال پرسی. یه چیزی بین اینها
ریز خندید.
_لامصب بارمان متخصص چیزهای بین نا بین. نه این وری، نه اون وری. عقب می مونه
تا ببینه وزنه کدوم ور میره، بعد میره همون طرف .
لبخند زدم و گفتم:
_بارمان ادم بسیار خاصیه
ابروانش را بالا داد و به شوخی گفت:
_دیگه چی؟
خجولانه خندیدم و اضافه کردم:
_اِ ا… اذیت نکن بری
بیشتر خندید .
_نه به جون فرین. اگر خاصه پس چرا بهش جواب رد دادی؟
_تو که گفتی نمی دونی برای چی اومده؟
_موذیانه اظهار کرد:
_هنوز هم میگم نمی دونم برای چی اومده. اما از لب و لوچه اویزونش احتمال می دم که
باب میلش پیش نرفته .
برخاستم و میز را جمع کردم. او هم برخاست و چای دم کرد .
_واقعا بیان کردم. بارمان برای من بسیار خاصه. اما نمی تونم بهش جواب مثبت بدم.
چیزی ناظهار کرد .
_نمی تونم دایم منتظر باشم که اگر جنگ بشه باید بره جلو.
چرخید و نگاهم کرد. به سینک تکیه داد و کف دست به سینه شد .
_اگر جنگ بشه، بعضی وقتها همه مجبورن برن جلو.
سرم را تکان دادم .
_من نمی تونم تحمل کنم بری. زجری که بابا این همه سال کشیده برای من یکی حداقل
کافیه.
باز هم چیزی نگفت. حالت صورتش هم چیزی را نشان نمی داد. ارام بود و خونسرد .
_بارمان چی بیان کرد؟
_گفت که من رو درک می کنه. قلبنگرانی من رو به عنوان یک زن درک می کنه.
چند مرتبه سرش را تکان داد و هومی گفت .
_نظرت قطعیه؟
لبم را گزیدم ولی سعی کردم که قاطع باشم.
_اره .
لبخند ارامی زد .
_هر چی قسمت باشه همون میشه .
دیگر صحبتش را نکرد و در عوض چای ریخت و قبل از انکه فیلم بگذارم، حرکت کرد و میرزا
قاسمی سرهنگ را هم داد و زمانی که من تیتراژ فیلم را رد می کردم، بهروز هم با یک
شاخه گل که گفت از طرف جناب سرهنگ داده شده، برگشت. گل را در اب گذاشتم و با هم
به تماشای فیلم جایی برای پیرمردها نیست، جای گرفتیم. فیلم جدیدی نبود ولی خیلی عالی بود و
تمام مدت تماشاگر را میخکوب می کرد .
بعد از فیلم بهروزگار راهی شد و من هم بعد از تمیز کاری شبانه ام به رختخواب راهی شدم. اما تا
مدتها بیدار ماندم. خوابم نمی برد. دلشوره به جانم افتاده بود و ارام نداشتم. تقریبا نزدیک
سحر بود که بالاخره توانستم چند ساعتی را بخوابم .
صبح به دانشگاه حرکت کردم و بعد از کلاس، به شرکت رفتم. پگاه پیامک داده بود که صبح با
طاهر به دنبال کارهای ثبت شرکت رفته است و بهتر است من هم بعد از کلاس سری به
شرکت بزنم که ان جا خالی نباشد. به قول پگاه لازم بود که ما ان جا باشیم. حتی اگر کاری
را شروع نکرده باشیم .
با ساندویچی که برای ناهارم خریده بودم و کیف و کتابهایم از اسانسور بیرون امدم. کیسه
ساندویج را به دندان گحرکت کردم و کیف و کتابهایم در یک کف دست و با کف دست دیگر در را باز کردم
و به داخل راهی شدم. هوا ابر شده بود. پاییز بالاخره در حال هنرنمایی بود. به‌شدت دیرتر از سال
قبل. به نظر می رسید که جای فصلها عوض شده است و فصلها با یک تاخیر مدتی شروع
می شوند .
کف دستمالی روزگار میز پهن کردم و شروع به خوردن کردم که ناگهان رعد و برق شروع شد و
اسمان مثل ساعات نزدیک غروب افتاب، تیره و تاریک شد. برخاستم و کلید برق را زدم
اما با صدای یک رعد وحشتناک، برق کل ساختمان و یا شاید هم کل شهر حرکت کرد. صوتیی
مثل صدای انفجار امد و بعد همه جا نیمه تاریک شد .
مجدداً یک برق دیگر زد و پشت ان هم یک رعد مهیب. ناخوداگاه به طرف در حرکت کردم. بدون
کیف و بدون هیچ چیزی. من ادم ترسویی نیستم ولی هوا به شدت ترسناک شده بود. بیرون
در راهرو، بدتر از داخل بود. تاریک و خفه و نم کرده .
در را باز گذاشتم و همان جا مقابل در ایستادم. با صوتی پایی که از پله می امد، چرخیدم و
به پله ایی که هیچ چیزی مشاهده کرده نمی شد، خیره شدم. ابتدا یک روشنایی از پیچ پاگرد دیده شد
و بعد یک نفر که با نور موبایل از پله بالا می امد.
نوری که در دستش بود، باعث میشد که صورتش مشاهده کرده نشود. وقتی که کاملا بالا امد، در
نور اندکی که از طرف واحد خودمان بیرون می امد، متوجه شدم که اخرین برادر تهامی
است .
یک بارانی نسبتا کشیده پوشیده بود و یک ژیله یقه هفت که در تاریکی طرح رویش چیزی
شبیه به مربع یا لوزی مشاهده کرده می شد. نور موبایلش را خاموش کرد و نگاهی به من انداخت.
سلام کردم .
این بار احتمالا از روی اجبار جواب سلامم را داد. به طرف واحد خودشان رفت و در را
باز کرد و به داخل راهی شد. باز هم بیرون ماندم. هوا هر لحظه تاریک تر می شد. ده دقیقه بعد
در باز شد و به بیرون سرک کشید. با متوجه شدن من که هنوز بیرون و در مقابل در از حرکت ایستاده بودم،
کاملا بیرون امد و نگاهی سرسری به داخل واحد ما انداخت و بیان کرد:
_برق خیلی وقته راهی شده؟
_نه… چند دقیقه قبل از اینکه شما بیاین. یه آوای وحشتناک مثل انفجار اومد، بعد هم برق
راهی شد .
کف دستانش را در جیبش کرد و به قاب در تکیه داد و یکی از پاهایش را پشت پای دیگر از
روی پنجه پا قلاب کرد .
چیزی ناظهار کرد و تنها سرش را تکان مختصری داد. مثل خودش به قاب در تکیه دادم و گفتم:
_هوا ترسناک شده!
گوشه لبش بالا رفت؟ یا شاید من احساس کردم. صورتش سرد و بیروح نبود. اتفاقا به‌شدت
هم زنده و پر روح بود. ولی سخت بود. سخت و محکم. شاید به خاطر فرم استخوان بندی
صورتش بود. شاید هم به خاطر شخصیت اخلاقی اش. بالاخره صورت هر کس ایینه ایی از
درون اوست .
آوای پای دیگری از پله ها امد و باز هم کسی با نور موبایل بالا امد. یک مرد جوان و
تقریبا همسن و سال خودم بود. تیپ اسپورت شیکی داشت و یک کیف دستی هم در کف دست
داشت. رو به تهامی با خوش رویی اضافه کرد:
_چه طوفانی شده جناب کامکاران! تو خیابون پشتی درخت افتاده رو پست برق. برق کل
منطقه راهی شده .
لبخندی زد و در جواب گفت:
_بله می اومدم از ماشین دیدم. روی یه ماشین هم افتاده بود. ولی فکر نمی کردم که پست
برق ما باشه. اما رسیدم دیدم برق رفته .
مرد به طرف واحد کناری رفت و متوجه شدم که احتمالا اقای زارع است. وقتی که درحال
باز کردن در بود، از روی شانه اش نگاهی به من کرد و گفت:
_مبارک سرکار خانم. انشالا به سلامتی. فرصت نشد که بنده خیر مقدم عرض کنم .
_ممنون .
هم چنان که با در کلنجار می رفت، گفت:
_من صبحها نیستم. بانک ملت سر خیابون هستم. اگر هر مشکل بانکی داشتین، تشریف
بیارید در خدمت هستم .
باز هم تشکر کردم. به داخل رفت اما او هم در را نبست. احتمالا واحد او هم تاریک شده
بود .
نگاهی به مرد کردم. این ادم هر که بود، تهامی نبود. زارع به فامیل دیگری او را آوا زده
بود. کامکاران. اما خب در اینکه شامگاهاهت اندکی، مخصوصا در حالت دیدهها، با تهامی و
حاج محراب داشت، هیچ شکی نبود .
هم چنان به در تکیه داده بود و مرا اسکن می کرد. معذب شدم و خداحافظی کوتاهی کردم و
به داخل برگشتم، اما در را نبستم. صوتی باد و طوفان، حالا شدید تر شنیده می شد. باران
به شدت به شیشه ها می خورد و رعد و برق هم همچنان ادامه داشت .
نگاهی به غذای نیمه خورده ام کردم. جمع کردم و در کیفم گذاشتم. از جادهرو آوای حرف
زدن می امد. سرکی به بیرون کشیدم. زارع بود که می میل داشت برود. بیان کرد که انقدر تاریک
است که نگاه چشم را نمی بیند و ماندن اش بیهوده است .
خداحافظی کوتاهی با من کرد و از پله ها پایین راهی شد. کامکاران هم به داخل رفت و در را
پیش کرد. از ترس اینکه او هم زودتر برود و من تنها در ان طبقه تاریک بمانم، من هم به
داخل حرکت کردم و کیف و کتابهایم را با سرعت بیشتری جمع کردم. وقتی که در تاریکی مطلق
راهرو، مشغول کلنجار حرکت کردن با قفل اویز حفاظ اهنی ورودی بودم، او هم از واحد خودشان
بیرون امد و در را قفل کرد .
مقابل پله ها از حرکت ایستاد و با کف دستش تعارف کرد تا ابتدا من بروم. گوشی ام را به زحمت در
اوردم اما گفت که نیازی نیست و او جاده را روشن می کند. جلو جلو راهی شدم و او هم در
حالیکه پشت سرم می امد، راه را روشن کرده بود. در پاگرد طبقه اول، یک چیز سیاه که
از شدت سیاهی و در ان تاریکی، مثل یک توده غبار و دود متوجه شده می شد، از میان پای من
گذشت. جیغ کشیدهی کشیدم و ان چنان به عقب پریدم که محکم به دیوار پشت سرم خوردم و
کیف و کتابهایم هر کدام سمتی افتاد. صدای افتادن چیزی امد و نور هم از بین حرکت کرد.
کورمال، یک دستم را به دیوار پشت سرم کشیدم و یک کف دست دیگرم را در هوا تکان تکان
دادم .
_اقا…
آوایم از شدت ترس دو رگه شده بود. انگشتم به تنش خورد. اصلا نفهمیدم که کجای بدنش
بود، ولی احتمالا بازویش بود. پارچه مشمعی بارانی، مشخص بود .
_چیزی نیست خانم. شما جیغ زدی، گوشی از کف دست من افتاد .
آوایش به شدت ارام بود .
_چرا جیغ زدی؟
این بار لحنش با سرزنش هممسیر بود .
_یه چیز سیاه از بین پاهام رد شد .
_گربه بود خانم! دیو دو سر نبود که شما این جوری داد کشیدی.
_گربه بود؟
لحنم جوری بود مثل اینکه باروم نشده بود ان چیز، فقط یک گربه بود .
_بله… گربه بود .
لحنش مجدداً ارام شد. حتی سرسوزنی تمسخر یا ریشخند در لحن اش نبود .
_متاسفم. خیلی سیاه بود .
بالاخره گوشی اش را پیدا کرد و دوباره ان را روشن کرد.
_گوشیتون چیزیش که نشد؟
برای لحظه ایی نور را کاملا در صورت من انداخت. نگاهانم را جمع کردم و کمی صورتم
را کنار کشیدم. عذرخواهی کرد و گوشی را پایین گحرکت کرد.
_خیر .
_میشه نور رو پایین بگیرین؟ کتابام افتادن.
_بله… یکی شون افتاد روی پای من .
همان طور که خم شده بودم و کتابهایم را جمع می کردم، باز هم عذرخواهی کردم. وقتی که
بالاخره از ان پله تاریک و تنگ خلاص شدیم، من یک نفس راحت کشیدم. به علت ترس و
هیجان و بارانی که باعث شده بود رطوبت هوا بالا برود، روی پیشانی ام یک لایه عرق
جای گرفته بود .
در سالن پایین، نور بهتری بود و نگهبان روی صندلی جای گرفته بود و بیرون را نگاه می کرد.
با مشاهده کردن ما از جا برخاست و با خوش رویی سلام و حال و احوال کرد .
_آوای شما بود خانم احمدی؟
جوابش را ندادم. یعنی در ابتدا اصلا متوجه نشدم که منظورش من هستم. نام فامیلی جعلی
که به کار برده بودم، باعث شد که نتوانم مثل نام فامیل خودم به سرعت واکنش نشان دهم .
_خانم احمدی؟
_بله بله…
بعد خجولانه گفتم:
_بله… گربه بود. من وحشت کردم .
ناخوداگاه نگاهم به کامکاران افتاد. با دقت به من نگاه می کرد. به نظر نه کنجکاو می امد و
نه متعجب از واکنش من. فقط نگاه می کرد. شاید در ذهنش گذرانده بود که من هنوز از ترس
گربه، کمی گیج و منگ هستم و زبانم بند حرکت کرده است .
_ای بابا! این گربه سیاهه است. هوا سرد که میشه شامگاهها میاد، جادهش میدم تو ساختمون.
عادت کرده دیگه. نمی دونستم شما می ترسین. دیگه نمی ذارم بیاد داخل.
_وای نه خواهش میکنم. من از گربه نمی ترسم. فقط زیرا تاریک بود و اون هم خیلی سیاه
بود، هراسیدم. گناه داره زبون بسته .
صحبت به طوفان و درخت افتاده روی پست برق کشیده شد و من هم خداحافظی کردم و از
ساختمان بیرون زدم. وقتی که در ماشین نشستم و روشن کردم تا گرم شود، کامکاران را
دیدم که از ساختمان بیرون امد و به ان کف دست خیابان حرکت کرد و سوار ماشین اش شد و رفت.
همان طور که منتظر گرم شدن ماشین بودم، ساندویچ یخ زده ام را خوردم و به منزل حرکت کردم .
وقتی که به خونه رسیدم، طوفان نسبتا ارام شده بود ولی باران ان چنان شمتوجه شد شده بود که در
یک فاصله زمانی که من در را باز کردم و ماشین را به داخل بردم، سرتاپایم خیس اب شد .
چراغ جادهرو را روشن کردم و برای برداشتن تلفن حرکت کردم. بابا بود که اظهار کرد به ان جا بروم.
اضافه کردم که راحت هستم و مشکلی نیست. کمی دلخور شد اما دیگر اصرار نکرد .
تلفن بعدی از طرف جناب سرهنگ بود که گفت به انجا بروم تا با هم فیلم ببینیم. بیان کرد که
یک کاسه از تخم هندوانه هایی که تابستان برداشته و خشک کرده بودم، بو بدهم و با خودم
بیاورم .
تخمه را بو دادم و با یک چتر و گوشی موبایلم به خانه جناب سرهنگ راهی شدم تا اخر شامگاه که
پگاه به سراغم امد، دو فیلم و یک کارتون چشم دوختیم و تمام تخمه ها رو خوردیم و یک
کاسه بزرگ هم پاپ کرون درست کردیم و ان را هم خوردیم .
فصل چهارم
بعد از پایان کلاس به انقلاب راهی شدم تا کتاب بخرم. از ان جا هم قرار بود که مستقیما پگاه را
در بانک ببینم. می میل داشت حساب باز کند و کف دسته چک به نام شرکت بگیرد .
کتابم را برداشتم و قبل از انکه برای حساب کردن به صندوق بروم، سری به بخش شعر و
ادبیات هم زدم. نگاهی به تازه های منتشر شده در بخش شعر کردم و نیم نگاهی کوتاه هم به
بخش رمان و ادبیات .
وقت نداشتم و پگاه همین حالا هم منتظرم بود. برای حساب کردن به صندوق رفتم. کنار
دست صندوق دار، کامکاران نشسته بود. پشت یک میز کوتاه تحریر چوبی. جا نبود و میز
به زحمت بین دخل و قفسه ها چپانده شده بود .
سرش پایین بود و چیزی می نوشت. مرا نمتوجه شد. وقتی که کارتم را دادم و رمزم را اظهار کردم.
صبر کردم که سرش را قد بلند کند و مرا ببیند. اما این اتفاق نیافتاد و او هم چنان سرش
پایین بود و یادداشت می کرد .
امروز یک پیجادهن مردانه سفید با جادههای خیلی باریک سورمه ایی پوشیده و با یک ژیله
سبک اکسفورد، ان را کامل کرده بود. یک قلم خود نویس در کف دست داشت و یادداشت می
کرد. به‌شدت خم نشده بود و پشت و کمرش، کاملا صاف مانده بود. از نزدیک و از ان فاصله
اندک، خیلی درشت تر مشاهده کرده می شد. کف دستانی بزرگ و قدرتمند داشت، با انگشتانی کشیده، که
موهای سیاهی روی بند پایین اش دیده می شد. صندوق دار با حالت بدی به این متوجه شد زدن من
چشم دوخت. به طوری که تا بناگوش سرخ شدم. من مشاهده کرد نمی زدم. می زدم؟ فقط چراکه اشنا بود
گفتم شاید سرش را قد بلند کند و حال و احوالی کند .
کتابم را زیر بغلم زدم و با بیشترین سرعتی که می توانستم از در کتابفروشی بیرون زدم.
در بانک پگاه هنوز در نوبت بود. کنار دستش نشستم و به شماره فیش اش خیره شدم. دو
نفر دیگر مقابل ما بودند .
_چه سرخ شدی!
با بی حواسی گفتم:
_هان؟
_می گم برافروخته ایی…
نخودی ریز خندیدم .
_هیچی… این یارو رو متوجه شدم تو کتابفروشی.
_کدوم یارو؟
_همون جذاب عنقه!
سرش را از روی پرونده هایی که در یک پوشه دکمه دار گذاشته بود، بالا اورد و نگاهم
کرد و با تعجب بیان کرد:
_تهامی؟
خندیدم .
_نه دیگه. اون تهامی نیست .
یک ابرویش بالا راهی شد .
_خود تهامی اظهار کرد برادرشه. تو میگی نیست؟

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان قو

مشاهده و دانلود ←