بغضی که به گلوم چسبیده بود منتظر بود تا بترکه…..منم فکم رو هم فشار دادم جلوشو بگیرم……
_ریحانه خانم….عزیز مامان….نمیخوای جوابم و بدی؟!
بالاخره با زور زدن لب باز کردم
_راست میگه که خودتم خواستی من ندونم بغل گوشم بودنتونو؟!
_آقا محمدطاها گفت بی حرف رفتی شیراز…..چرا بهم زنگ نزدی این همه مسیر تا اونجا….
انگار بچه م که داره حرف عوض میکنه...
وسط حرفش با حرص اومدم….
_الان درد من اینه که این همه راه بی خبر اومدم؟! اصلا فرقی میکرد مگه؟! باز میخواستی یه کاری کنم نیام دیگه.….
صدای نفسش اذیتم کرد
میدونم الان غصه داره اما دارم میترکم از نبودنشون….
ازخبر نداشتن از حالشون….
از تنهاییام و بیقراریام براشون…
از اینکه دارم له میشم زیر فشاری که از هر طرف رومه….
_بهت اظهار کرده بودم هر چی کمتر پیش ما باشی حیاتت زیبا تره….آروم تره….بدون دغدغه تره….بدون آدمایی که به یادگار اشتباه من پاشون به زیستنت باز شده.…
_باز میگی اشتباه من؟!تو چاره داشتی مگه؟!
صوتی کشیده شدن صندلی نگاهم و چرخوند سمتش….
واقعا جای گرفته روبه روم تا حرفای ما رو گوش بده؟!
خیلی پرو نشده؟!
با حرص زل زدم به دیدهاش….
_اونایی باید خجالت بکشن که ما رو از تبریز آواره کردن….بعدم گوش منو پیچوندن تا به زور..تنهایی مادر بزرگشون و با یه عروسک خیمه شب بازی پر کنن….
#جزرومد
#پارت۳۸۴
نگاهام و با حرص ریز کردم
_تازه من کِی یه تار موی شما رو به کل تبار بابا دادم و خودم خبر ندارم؟!
بزار بفهمه برام هیچی نیستن…..هیچی….
اندیشیدم خشمگینش کردم
ولی نگاه اون خونسرد تو صورتم گشت….
من عادت ندارم یا اون یه چیزیش هست که طعنه مو بدون جواب میذاره؟!
_اونجوری نگو مامان…..اون بنده خدا تقصیر نداره که گردن پدرشه….وظیفه ایم نداره که انقدر هوای ما رو داشت…
با چشم غره بهش نگاه میکردم
داشتم منفجر میشدم از طرفداری مادرم از اون…
_اونوقت با یه خونه دادن بهمون لطف کرده؟!
_اگه نبود ما کجا آواره میشدیم؟!
غم اون لحظه ای که اون زن اومد و مادرم و بچه ها رو انداخت بیرون….
میشناختمش….یه عمر آبرو داری کرد تا سرش بالا باشه ولی اون روزگار
آبروریزیش….شرمندگی و سر پایینش تو محل….
میدونم براش بسیار گرون تموم شده…..
قطره اشکم بدون اینکه بتونم جلوش و بگیرم چکید و با نفرت و بیچارگی پچ زدم…
_من حساب اون زن بیشعور و میرسم…..حالا ببین….
_ریحانه…..من دارم میگم پسر عموت به دادمون رسید تو میگی اون؟!! چرا حرف گوش نمیدی….چرا خودتو اذیت میکنی قربونت برم……دیگه تموم شده خودخوری نکن مامان جان….
به دادشون رسید؟
برآشفته بودن و پر بغض و خجالت زده
ازش نگاه گرفتم
و لب به گلایه باز کردم
#جزرومد
#پارت۳۸۵
_اگه آدم حسابم میکردی عرضه داشتم دوتا اتاق برای خودمون جور کنم که به یاد یه خونه اینطوری اونو بچه پیغمبر نبینی….
آروم گفتم اما کر که نبود فوضول خان….حتما شنید و من کوچیکتر شدم پیش نگاهاش….
ولی مولین با تشر اسمم و آوا زد
_ریحانه….به یادگار خودت بود…
خودم؟!
چی میدونه؟!
من الان دارم به هزار تا باید و نباید تو خودم میپیچم و نمیتونم حتی به نفر دردم و بگم؟!
_تا کی میخوای پا سوز ما بشی؟!
_تا همواره….
_بیخود میکنی…..اونم بچه پیغمبر نیست….اما مثل بابات اونقدر مرد هست که تو رو با خیال راحت بسپرم کف دستش…..
برآشفته شدم از حرفش…..
_مگه تو مادرم نیستی که منو میسپری کف دست غریبه ها؟! دیگه نگیا….
_باشه مامان جان…ببخشید قربون چشمای دلنشینت برم گریه نکن دیگه…..
خیسی صورتم و با پشت کف دست پاک کردم….
_حالا میبینمت….دعوا داریم با هم حسابی….مهمترینشم اینکه چرا بهم نگفتی همه چیز زیر سر بابای اینه….
چشماش براق شد روم….
بچه بازی درآورده بودم ولی
بدون اینکه بخوام به همه چیز چنگ میزنم تا آروم بشم….
شده برآشفته کردنش….
یا لج کردن باهاش….
شایدم اصلا بردن اسم پدری که ازش متفره وکوچیک کردنش
مثل کاری که خودش باهام میکنه….
#جزرومد
#پارت۳۸۶
_تو بیا باشه همه رو برات تعریف میکنم اما دیگه نگو میشنوه یه وقت زشت میشه…..
تو روش داشتم میگفتم
برامم مهم نبود
_زشت نمیشه وقتی بشنوه…..خیالت راحت….
گوشی رو بعد از خداحافظی قطع کردم
و به حرکاتش خیره شدم….
چرا مامان انقدر بهش اعتماد داشت؟!
البته که تا قبل از فهمیدن دلیل همه ی خوش رقصیاش منم بهش اعتماد داشتم….
همون طور که دکمه ی سر آستینش رو باز کرد و شروع کرد به تا کردنش زبون زهر دارشم به کار افتاد….
_اگه مادرت و نمیشناختم محال بود باور کنم دختر اون خانم آروم و محترمی…..
میدونستم یه چیزی ام باید بزارم تو طبق تقدیمش کنم
_و ساده که با یه خونه میگه بهش لطف کردی و یادش رفته چیا بهش گذشته.…اما من اینطور نیستم….
تکیه داد و نگاهش و به چراغای روشن تو خیابون از این بالا داد…
_نه…..میمیل داشتم بگم قدرشناس…اما تو…..طلبکاری…..
چراکه میدونی مادر جونش به جونت بنده و داری میتازونی….
دارم میتازونم؟!
اونم بازم به خاطره مادر؟!
دلم درد گراهی شد….
تمام تنم زیر بار حرف تکراریش له شد و بدتر از همه بازم قلبم برای حماقت خودم سوخت….
آخه چرا نفهمیدم…..
چرا چیزی که برای اون وظیفه بود و با خوش خیالی یه چیز دیگه تصور میکردم؟!
حماقتم تا کجا میتمایل داشت پیش بره اگه نمیشنیدم حرفاش و….نمیفهمیدم منظوره کاراش و….
#جزرومد
#پارت۳۸۷
ولی جلوش خودم بیشتر از این نمیشکنم…..
دلبسته شدن بچگانه م ربطی به خطاهایی که در حق ما کردن نداره
_طلبکارم چون میدونم بهمون بدهکارید….خیلی بیشتر از این حرفا….هیچ کدومتون نمیدونید…. نمیدونید چه روزگارا و شامگاهایی…
بغض کرده بودم و لبام میلرزید اما انقدر براش راحت بودن و حرف زدن زور داره برام
با تاسف نگام میکرد شایدم با ترحم و وسط حرفم اومد
با یه نگاه غریب و حسی شامگاهیه….
نه شبیه محمد طاها نبود…
_میدونم…..میدونم و اجازه داری راحت حرف بزنی….اما برای بار هزارم اینا هیچ کدوم به من ربطی نداره تو به من مدیونی…..منم دوست ندارم کسی بهم بدهکار باشه پس باید بمونی عمارت پیش مادر…..خواهر و بردار و مادرتم که هستن هر وقت بخوای میتونی بری ببینیشون…..
ابروهام بالا پرید و لبام لبخند زد…
باورم نمیشد تو این سرخوردگی من
بازم داره معامله میکنه….
من اصلا چی میگم؟!
محمدطاها همین بود دیگه….
همون آدم چند ماه اول….
پر از خودخواهی و خودشیفتگی….
پر از حس رئیس معابانه…..
حالا اینکه دو سه ماه باهام خوب بود قلبیل نمیشه ذاتش عوض شده باشه….میشه؟!
قلبیل نمیشه وقتی میدونه دوسش دارم بهم بگه برو تا اذیتت نکنم و شاهد بودن یه زن دیگه کنارم نباشی….میشه؟!
قلبیل نمیشه……من و نگاه کنه و قبول کنه که چی میخوام چی نمیخوام….میشه؟!
نه….
نمیشه……
پس منم قرار نیست قبول کنم کف دستوراش و….
#جزرومد
#پارت۳۸۸
با درموندگی محض لب گزیدم برای مسلط شدن اما نتونستم و آخر با آوای مرتعش زمزمه کردم
_از کجا میاد این همه حق داشتن و پرویی؟!چون از بالا بهمون نگاه میکنی؟! وگرنه امکان نداره و نمیشه هیچ جوره جلوی تو یه نفر الان متهم باشم که بخوای برام باید نباید تعیین کنی….
خم شد و آرنجش و تکیه داد به میز
_شک نکن محقترینم نسبت به تو و زیستنت زیرا اصولم و به خاطرت زیر پام گذاشتم……پس از این به بعدم با قانون من ادامه میدیم….
اصولش؟!
چه جوکی….
صوتی زنگ اتاق نگاهش و برد پشت سرم….قد بلند شد و حین راهی شدن ادامه داد….
_غذا رو آوردن…..لباسات و عوض کن بیا شامتو بخور…..
به خیال خودش داشتیم راجع به مسخره ترین و بی اهمیت ترین مشکلمون حرف میزدیم……
_مرتیکه ی خودخواه بی فهم…..
حتما که نمیحرکت کردم حتی اگه از گشنگی تلف میشدم اما
خسته تر از اون بودم که بازم بخوام بجنگم
یا بهتره بگم سرخورده تر….
اون قدر که فکر میکنم توان ندارم حتی رو پاهام وایسم چه برسه به اینکه خودم برسونم تهران….
نمیشه به مولین زنگ بزنم بیاد دنبالم….بیاد تا کف دست منو بگیره و با خودش ببره تا دیگه این آدم از خود راضی رو نبینم؟!
بیاد تا همینجایی که شروع شد تمومش کنم؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن