رمان ترنم پارت ۱۳

اصلا بقیه چی راجبم فکر میکردن ؟
کف دستمو به سمتش دراز کردم و اظهار کردم
– درست نیست … بهتر بمونم خونه …
شونه بالا انداخت و به سمت واحدش راهی شد
– باشه … برو خونه …
– کلیدم پیش توئه …
– فکر کن نیست … فکر کن برنداشتم از پشت در
اینو گفتو در واحدشو باز کرد
بدون حتی خیره شدن بهم وارد شد و در رو بست
شوکه بودم از حرکتش ! منو اینجا گذاشت و رفت !
با یه کاپشن مردونه رو شونه هام و یه جفت دمپائی … واقعا ازم چه انتظاری
داشت ؟ که برم خونه اش ؟
وقتی مشاهده کردم خبری ازش نشد به سمت واحدش راهی شدم و در زدم .
طول کشید در رو باز کنه و دست به سینه رو به روم ایستاد که گفتم
– من نمیتونم بیام خونه ات… اگه بابام اینا بیان یا زنگ بزنن چی ؟
کلیدمو به سمتم گرفت و اظهار کرد
– هر کاری دوست داری بکن … ولی دیگه رو من حساب نکن…
درسته دو بار کمکم کرده بود… ولی … من که هچوقت روش حساب نکرده
بودم !کرده بودم ؟
دلم میمیل داشت میتونستم برم تو … بیخیال کل تابو ها و قوانین … ولی دستمو به
سمتش بردم و کلیدو ازش گرفتم . مردد اظهار کردم
– مرسی بابت همه چی … سعی میکنم خودم از پس بقیه بر بیام
سر تکون دادو به سمت واحدم برگشتم . پشت سرم آوای بسته شدن در اومد
و حس تنهائی بدی وجودمو گرفت .
اما د واحدمو باز کردم و وارد شدم . حس غم و تنهائی تو وجودم شمشاهده کرد تر شد
و بغض کردم .
گوشیمو از رو اوپن برداشتم و چک کردم . حتی یه تماس هم نداشتم .
واقعا بخاطر حرف کی برگشتم خونه ؟ کسائی که براشون مهم نبودم !
به کاپشن امی رو شونه ام خیره شدم … میتونم همین الان برگردم پیش امیر…
اما برگردم چی بگم؟
اصلا برگردم برای چی ؟
اون که عاشق من نیست بخوام برگردم پیشش…
به سمت حمام حرکت کردم تا دوش بگیرم .
حداقل شاید بعدش بتونم بخوابم .
امیر ::::::::::
کلافه تو خونه قدم میزدم .
واقعا تو کی هستی تو زیستن این دختر که انتظار داری بیاد خونه ات ؟
اصلا چرا مضطربی که اون تنهاست ؟
شروع کردم به باز کردن دکمه های لباسم .
تو کارتو کردی ! دکتر بردیش …
دیگه به تو ربطی نداره میخواد چکار کنه !
پیراهنمو با برآشفتهت پرت کردم رو مبل که در واحدمو زدن .
به‌سرعت در رو باز کردم
ترنم پشت در توقف کرده بود .
کف دستامو به سنه زدم و اضافه کردم
– چی شده ؟
– ام … اینارو برات آوردم …
کاپشن و صنقلبمو ازش گحرکت کردم که دوباره بیان کرد
– آبگرمکن رو باید چطوری روشن کنم ؟ این مدل آبگرمکن دیواری تا حالا
نمتوجه شده بودم .
– بهش میگن پکیج… فقط آبگرمکن نیست …
کلیدو برداشتم و در واحدمو بستم .
واقعا کی میتونه با دخترش این کارو کنه و حداقل نیاد خونه وحیات رو براش
نچینه و همه چیو جاده نندازه .
هر حرفی هم که سام زده بود …
هر چیزی که پدرش فکر کرده باشه !
بازم قلبیلی نمیشد بخواد دخترشو اینجوری ول کنه .
پشت سر ترنم وارد خونه اش شدم …
کنار ایستادو به تراس اشاره کرد
خودم میدونستم پکیج کجاست زیرا نقشه خونه ها یه مقلب بود
راهی شدم رو تراس برق و گاز پکیج رو چک کردم .
هر دو درست بود ولی استارت نمیشد
ریست کردم بازم کار نکرد .
قاب جلوشو بیرون آوردمو چک کردم .
لوله آب گرمش کاملا سبزو جرم گرفته بود . ترنم پشت سرم از حرکت ایستاده بود.
سوالی سؤال کرد
– مشکلش چیه ؟
– لوله رابطش جرم گرفته فشار آب کم میشه اینجوری استارت نمیزنه … باید
این لوله عوض شه .
– اوه … شوفاژ هم با همینه ؟
سر تکون دادم و بیان کردم
– آره … باید زنگ بزنی به صاحب خونه بیاد درست کنه … ولی تا عوض
نکنن روشن نمیشه … اگه خواستی منم میتونم فردا برات عوضش کنم …
با ناراحتی سر تکون داد و هر دو برگشتیم تو .
خونه اش سرد بود . درسته هوا هنوزبه‌شدت سرد نشده بود .
ولی سرمای خونه محسوس بود .
به سمت در رفتم و اظهار کردم
– وسایلتو بگیر بیا خونه من … هم دوش بگیر هم اونجا بخواب …
– نه …
برگشتم سمتش و قبل از اینکه ادامه بده اضافه کردم
– این یه پیشنهاد نبود که بگی نه … یه کف دستور بود … برو وسایلتو بگیر …
اخم هاش تو هم راهی شد و اضافه کرد
– تو نمیتونی به من کف دستور بدی …
– وقتی با این حالت اینجا بمونی و بار دیگر از حال بری این منم که باید ببرمت
دکتر … پس میتونم بهت کف دستور بدم .
نفسشو با حرص بیرن داد و اظهار کرد
– کسی ازت نخواست منو ببری دکتر
– یعنی دفعه بعد که افتادی تو بغلم پرتت کنم رو زمین تا ازم بخوای ببرمت
دکتر ؟
– آره… ترجیح میدم بمیرم تا از کسی خواهش کنم .
– به جای مردن فقط کافیه یکم عاقل باشی اونوقت نیاز به خواهش از کسی
نیست
– چرا فکر میکنی عقل کلی ؟
اینو گفتو با حرص دستشو به کمرش زد
به سمتش حرکت کردم و گفتم
– من عقل کل نیستم ولی تو احمقی … بهت بیان کردم وایسا میام کمکت … ولی عاقل
نبودی صبرکنی … اونوقت خودتو به اون روزگار انداختی … الانم بهت میگم بیا
واحد من … دیگه میل خودته حرفمو گوش کنی یا نشون بدی به حماقت چقدر
علاقه داری…
نگاهش خشمگین تو دیدهم چرخید .
فاصلمون یه قدم بود
با انگشت کوبید به سینه ام و گفت
– تو حق نداری بیای اینجا بهم توهین کنی … اونم فقط بخاطر اینکه به من
کمک کردی .
کف دستم دور دستش قفل شد و اظهار کردم
– من بهت توهین نکردم… من واقعیت هارو بیان کردم .
دستشو بیرون کشید و با حرص جواب داد
– من احمق نیستم
– پس مثل یه احمق رفتار نکن …
هر دو ساکت و خیره به هم چشم دوختیم .
میدونم زبونم تنده . میدونم حرفم براش سنگین بود .
ولی نمیدونم چرا دارم انقدر از کارها و رفتارش حرص میخورم .
فقط میدونم چنان حرکت کرده زیر پوستم که نمیتونم بیخیالش بشم .
نگاهم ناخداگاه از دیده هاش افتاد رو لبش
گرمای ملائمی از نفس های عمیقش بهم میرسید و انگار داشت دمای هوا رو
بالا میبرد
ترنم لبشو تر کرد و با کلافگی بیان کرد
– همون دفعه قبل هم اومدم خونه ات اشتباه کردم .
قبل از اینکه بیشتر از این از کوره در برم و کاری کنم که پشیمون شه ، شونه
بالا انداختم و در حالی که به سمت در میرفتم اضافه کردم
– باشه … پس بمون همینجا …
تا چرخیدم گفت
– میام …
مکث کردم که ادامه داد
– هرچند میدونم بازم دارم اشتباه میکنم …
ترنم ::::::::::::
از جواب خودم به امیر شوکه شدم .
اما وقتی برگشت که بره با وجود تمام بحثی که کردیم حس کردم نمیخوام بره
…
نمیخوام تنها بمونم …

ترنم ::::::::::::
از جواب خودم به امیر شوکه شدم .
اما وقتی برگشت که بره با وجود تمام بحثی که کردیم حس کردم نمیخوام بره
…
نمیخوام تنها بمونم …
امیر آروم برگشت سمتم و گفت
– اگه میدونی داری اشتباه میکنی پس چرا میخوای بیای؟
نگاهش تو دیده هام چرخید ، مثل همیشگی تیز و کنجکاو .
امیر به‌شدت راحت هرچی راجب من فکر میکردو میبیان کرد . پس چرا من نباید
میگفتم.
برای همین اظهار کردم
– چون نمیخوام فکر کنی من مثل تو کله شقم .
از این حرفم تبسمی کنج لبش نشست و بیان کرد
– ببینیم و تعرف کنیم
چند لحظه مجدداً تو خاموشی بهم خیره شدیم که بلاخره امیر گفت
– بر وسایلتو بردار …

امیر :::::::::::
من کله شقم … قبول دارم … ولی ترنم هم دست کمی از من نداشت .
تکیه دادم به اوپن و نگاهم تو خنه چرخید .
مبل هارو محدود تر یه سمت سالن چیده بود و وسایل نقاشیش سمت دیگه .
درست کنار پنجره های قدی تراس .
نمای پنجره اینجا هم مثل خونه خودم بود . اما محدود تر .
دوست داشتم اتاق خواب هاشو ببینم.
ولی میدونستم فعلا نمیشه . فعلا البته …
یهو به خودم اومدم … میدونی داری چکار میکنی امیر ؟
تا حالا هیچوقت به هیچ دختری اصرار نکردم بیاد خونه ام .
درسته الان هم به ترنمبرای این اصرار نکردم که بیاد خونه ام و با هم باشیم !
ولی همین اصرار هم … جز راهی شدار همیشگی من نبود …
شاید بهتر بود با این قضیه کنار بیام …
همونقدر که نسبت به بقیه واقع بین هستم بهتره برای خودمم باشم
ترنمو میخوام … از نگاه اول این دختر منو جذب کرد…
حتی وقتی سام گفت نامزدشه …
این واقعیت بود و بهتر بود باهاش کنار بیام …
این دخترو میخوام و مسلما تا مال من نشه … آروم نمیشم .

اما واقعیت این بود که من اگه چیزی برام مناسب نباشه … میذارمش کنار …
حتی اگه واقعا بخوام …
هیچوقت خواستم به صلاحیت و تصمیم درست ارجحیت نداشت
باز هم نداره …
برای همین تا این درخترو درست نشناسم …
تا مطمئن نشم میتونه بدون آسیب زدن به من … نیازهامو برآورده کنه …

هیچوقت قدم جلو نمیذارم .
ترنم با یه کیف کوچیک اومد و اظهار کرد
– بریم ….
نگاهی به کیفش انداختم، زیادی کوچیک بود برای اینکه همه وسایلش مورد
نیازش داخلش باشه.
ولی چیزی ناظهار کردم و به سمت در راهی شدم .
بدون حرفی وارد خونه من شدیم و در رو بستم .
به سمت آشپزخونه حرکت کردم تا یه غذای سبک و گرم درست کنم . هرچند بسیار
دیروقت بود .
رو به ترنم اضافه کردم
– تو برو دوش بگیر تا من یه چیزی درست کنم بخوریم
– فردا دوش میگیرم … بسیار ضروری نیست …
نگاهمو ازش گحرکت کردم . در یخچالو باز کردم و اظهار کردم
– باشه … هرجور راحتی … وسایلتو بذار تو همون اتاق قبلی … یکم دراز
بکش … آب میوه تو یخچال هست برا خودت ببر…
ترنم :::::::::::

درسته قبول کردم برم خونه امیر…
ولی واقعا دوش گحرکت کردن خونه اش اصلا امکان پذیر نبود .
امیر هم بهت توجه داشت . هم در همون لحظه بهت بی توجه بود .
خیره نگاهش کردم که داشت از یخچال مواد شام ر بیرون میاورد .
به اینکه استراحت کنی و آبمیوه بخوری توجه داشت .
ولی خودش برات این کارو نمیکرد … فقط بهت گزینه هارو میداد…
یه جورائی مثل پدری بود که میتمایل داشت بچه اش مستقل باشه … ولی توجه
پدرانش هم حضور داشت …
نمیدونم چرا همش راهی شدار امیر رو با یه پدر مقایسه میکردم !
شاید چراکه مثل سام یا پسر های دیگه وقتی محبت میکرد با چاپلوسی های
مخصوص مخ زنی همجاده نبود .
وقتی متوجه شد از حرکت ایستادم با یه ابرو بالا پریده برگشت سمت منو اظهار کرد
– چیزی شده ؟
با سر گفتم نه و به سمتش حرکت کردم

– خوبم … چی میخوای درست کنی منم کمک کنم؟
– نمیخواد تو یه آب میوه شیرین بخور و استراحت کن .
کنار در یخچال توقف کردم و اضافه کردم
– میگم خوبم … من میفهمم خوبم دیگه …
یه آبمیوه از تو یخچال بهم داد و اضافه کرد
– برو بشین و اینو بخور…
ازش گرفتم ولی اضافه کردم
– من که بچه نیستم … چرا انقدر بهم دستور میدی …
یهو امیر بازوهامو گحرکت کرد و مثل یه اسباب بازی از زمین کشیدهم کرد
از هاما که خوردم نتونستم حتی جیغ بکشم
رو کابینت کنار یخچال منو نشوند و اضافه کرد
– میشه خاموشی کنی و آبمیوتو بخوری… من نمیخوام دوباره برگردیم بیمارستان
…
جای کف دستش رو بازوم داغ شده بودو وقتی جمله آخرشو گفت نفس داغش رو
صورتم پخش شد.
یه لحظه نگاهش رو لبم ثابت شد
ولی به‌سرعت بازوهامو ول کردو برگشت سمت یخچال
هر دو ساکت بودیم …
امیر تو خاموشی مشغول آشپزی شد و من فقط خیره نگاهش میکردم
بدون نگاه کردن به من بیان کرد
– میشه آبمیوه ات رو بخوری ترنم ؟ با چشم دوختن به من شام زودتر آماده
نمیشه .
انگار پشت سرش هم نگاه داشت !
تند آبمیوه رو باز کردم و یه لب ازش خوردم .
خنک و شیرین بود و واقعا حالم بهتر شد .
بسیار زود امیر یه ظرف نوقلب با قارچ و مخلفات گذاشت رو میز و بیان کرد
– چراکه اظهار کردن غذای سبک بهترین گزینه که داشتم این بود . امیدوارم بدت نیاد
– خوبه … من زیاد نوقلب میخورم …
تو گلو خندید و بیان کرد
– اونوقت میگن پسرا آشپزی نمی کنن …
هم خجالت کشیدم هم لبخند زدم. اون که نمیدونست چرا من زیاد آشپزی نمیکردم.
پس بهش حق میدادم این حرفو بزنه .
از رو کابینت پائین اومدم و رو به روش جای گرفتم .
اما میز آشپزخونه اش کوچیک بود و ناخداگاه پام خورد به پاش
سریع پامو عقب کشیدمو ببخشید اظهار کردم .
ولی انقدر به‌سرعت این کارو کردم که پشت پام خورد به صندلی خودم و نفسم از
درد رفت
برای اینکه ضایع نشم به رو خودم نیاوردم و یه مقدار از نوقلب برای خودم
کشیدم
قارچ و سبزجات بخار پزی که اضافه کرده بود خیلی مزه خوبی داشت
منم که حسابی گرسنه …
امیر خیلی کم برای خودش کشید و هر دو شروع کردیم .
دلم میتمایل داشت باز بخورم اما روم نمیشد .
امیر کشیده شدو بیان کرد
– باقیشو حلال کن … تو که دوش نمیگیری … من برم دوش بگیرم …
منتظر جوابی از من نموند و به سمت اتاقش راهی شد
به جای خالیش خیره شدم
عمر آشنائی ما بسیار کوتاه بود
ولی بسیار باهاش راحت بودم . شاید چون اون راحت برخورد میکرد
کل دیگ رو گذاشتم جلومو آروم شروع کردم به خوردن باقی غذا …
اگه کسی میمتوجه شد من کجام … چی راجب من فکر میکردن ؟
خودم باورم نیمشد تو خونه امیر راحت قرار گرفتمو دارم شام میخورم … در حالی
که اون خودش حمامه …
یهو یاد نگاهش رو لب هام افتادم …
تو قلبم یه مار انگار پیچید … نه از نگاه امیر … از حس عجیبی که خودم
داشتم …
این اامان بار بود تجربه اش میکردم …
نمیخواستم بیخود خودمو امیدوار کنم … ولی ته قلبم یه حس دخترونه میگفت
امیر با منظور به لب هام چشم دوخت …
یاد حرف سام افتادم … امیر مگه دوست دختر نداشت … الناز …
چرا فراموش کرده بودم …
وای … همواره از نفر سومی که سر زده وارد یه رابطه میشد متنفر بودم حالا
داشتم خودم نقششو بازی میکردم .
از سر میز قد بلند شدم تا همین الان برم
امیر :::::::::::
حس کردم بخاطر حضورم ترنم خجالت میکشه بیشتر شام بخوره .
برای همین کشیده شدم و به بهانه حمام راهی شدم . هرچند واقعا باید دوش میگرفتم .
یه دوش آب سرد … که این اتیش داغ زیر پوستمو خاموش شه …
وقتی نشوندمش رو کابینت و گرمای تنشو حس کردم آتیشم بیشتر شد
مخصوصا وقتی نگاهم رو اون لب های صورتی افتاد …

لب های ظریفی که قلبم میتمایل داشت همون لحظه ببوسمشون و ببینم چقدر نرم
هستن …
نفس عمیق کشیدم و سر تکون دادم
باید این افکارو از سرم بیرون کنم وگرنه با آب سرد هم آروم نمیشم .
لباس هامو برداشتمو به سمت حمام حرکت کردم که سایه ترنم رو تو خونه دیدم
به سمت در راهی شد و کف دستش رو کف دستگیره قرار گرفت که اظهار کردم
– کجا داری میری ؟
از جا پرید و برگشت سمت من .
انتظار منو نداشت و نفس های عمیق میکشید . همین باعث شدناخداگاه نگاهم
بیفته رو سینه اش …
ولی به‌سرعت نگاهمو گراهی شدمو به نگاه هاش خیره شدم .
این بی جنبه بازی ها از من بعید بود . مردد نگاهش تو دیده هام چرخید وگفت
– ام … هیچی … برم خونه …
– در ذهنش گذراندم حرفامونو زدیم
– آره … آره … برم شارژرمو بیارم …
– به سیم شارژ رو اوپن اشاره کردم و اظهار کردم
– هر مقلبی بخوای این داره
– اوه … چه خوب …
ترنم اینو بیان کردو به سمت شارژر اومد . هرچند شک داشتم واقعا قضیه این بوده
باشه
اما چیزی نگفتمو برگشتم سمت حمام. اگه از حمام اومدم بیرون و ترنم تو
خونه نبود قسم میخورم دیگه دنبالش نمیرم .