رمان ترمیم پارت ۵۵

از حرکت ایستاده سیگاری روش میکند. نگاه نمیدزدد. وقتی عباس بگوید نامردم، پس هستم.
– بذار بگذره چند روزگار… ستاره باهاشه امروزگار… هرچند تو واقعاً نباید کمکی بهت بشه، اما بازم به خاطر قلب اون دختر میگم… میدونم هنوز به‌شدت دوست داره.
اشار های به عباس میکند.
– تو آپارتمان مهگل خانوم یه واحد فروشی هست، طبقه پایین… آقا فرامرز به مالکش زنگ ز د که برات نگه داره؛ میخریش.
نفسم بالا میآید، نوری در تاریکی حیاتام میدرخشد. یعنی…
– میخرم…هر چند بده…
– چه خبره؟ قرار نیست الان بری اونجا، بهادر… فعلاً خود تو ثابت کن
بهش… یکم از این خودخواهیت کم کن… با حلوا حلوا بیان کردن دهن شیرین
نمیشه. ببین چه کارایی کردی که شد این… مهگلم عاقله، حتماً تغییراتی به
خودش میده… تو که این مدت ول کردی، اینم روش.
فرامرز هم طعنه میزند، البته حقیقت است.
– فقط یه ماه… همسایه هاش کیان، عباس؟
تبسم کمرنگی میزند. سیگار را داخل جا سیگاری خاموش میکند.
– روبه روشون یه آقا ی دکتر مجرده، طبقه پایین…
بلند میشوم. همین مانده تنها در جوار کسی با این مشخصات باشد.

– یه ماه چیه…گور پدر صبر و حوصله. با کتک میآرمش، مال مو سفت میچسبم که شب خواب راحت داشته باشم. یارو مجرده دکتره… مهگل کم…

اینبار فرامرز جلویم م یایستد.
– شر به پا نکن…چیه؟ به زنت اطمینان نداری یا…
– برو کنار، معلومه که به همجنس خودم اعتماد ندارم… ببینه زن زیبا و بچه و پولدار و بی مرد، معلومه دندون تیز میکنه… میرم خودمو نشون بدم.
ول کن فرامرز، شر به پا نمیکنم.
…………………

ساختمانی که انتخاب کرده وسط شهر است، اما نوساز؛ محل های ساکت. قلبم از اینکه قرار است مدتی از دور هوایش را داشته باشم میگیرد.
– وسایل و آوردن براش؟ چیدن؟
با خون قلب و هزار التماس به خودم برایش وسایل را سفارش دادم. این یکی از
شرط هایم بود برای مستقل بودنش از من؛ از بین تمام شرطها.
– بله، فقط همین وسایل امروزگاره. بالا هم دوتا کارگر هست؛ مطمئن.
– نمیشه واحد روبه رویی رو خرید؟ دکتره کنار نمیآد؟
سر تکان میدهد، فرامرز ریز میخندد.

– نه آقا، نمیشه… حالا چیز خاصی نیست که… مهگل خانوم رو نشون نمیدن.

در را باز میکنم. حرف اخر:
– مهگل نشون نمیده، یار و چی؟! بی صاحاب فرض کنه… فرامرز میآی بالا؟
حداقل را بده من و… زن ناقص العقل، خب میموندی. اون خونه هم به نامت
بود آخه…
– همینا رو گفتی که این شد… دهن و چفت کن، بهادر؛ شیش قفله.
به آخرین طبقه میرسیم.
– عقل نداره. آخه طبقه آخر؟ آسانسور خراب بشه یا چیزی بشه، کی میفهمه؟
خودم میدانم بهانه میآورم، آپارتمان مطمئنی است. در روبه روی آپارتمان باز میشود و من میشوم نگاه و گوش. این همسایه مهگل من است؟ فرامرز میخندد. یک پیرمرد شاید هفتادوپنج ساله، با کت و شلوار و کروات. برای این دکتر مجرد آن همه حرص خوردم ؟
– سلام، آقای دکتر… حالتون خوبه؟
فرامرز باب آشنایی را باز میکند. پیرمرد بسیار جدی نگاه م یکند.
– به لطف خدا بله، پسر جان.

نگاه موشکاف پیرمرد روی من میگردد. سلام میکنم. صوتی جابه جا کردن وسایل میآید.
– همسایه جدید هستین؟
– بله، من بهادر افخم هستم، واحد روبه رو
فرامرز خداحافظی میکند و در میزند، اما این در واحد مهگل نیست که باز میشود، بلکه واحد روبه رو است. مرد جوان و بلندقامتی با ک توشلوار خارج میشود. نگاه فرامرز متعجب میگردد. انتظار ندارد.
– بابا، نراهی شدین؟ سلام.
نهایت داشته باشد، سی سال. کف دست دراز میکند.
– رامین، پسرم… آقای افخم، همسایه روبه رویی هستن؛ پدر فندق.
لبخند وسیع پسر را دوست ندارم. کلاً اینجا را دوست ندارم. کی فرصت کرده اند اسم روی دخترکم بگذارند؟
لبخند میزنم و کف دست پسر را محکمتر از حد عادی میفشارم.
– بله. بهادر افخم، پدر بهار هستم، ببخشید، برم خانومم کمک نیاز داره.
فرامرز بین‌المللی در توقف کرده، به داخل هلش میدهم.
– خب پس این پسر مجرد بود ؟
– ما از پدره خبر داشتیم، ولی این پسر…
– سلام، فرامرز جان، اومدی…

نگاه ستاره روی من متوقف میشود، انتظار حضورم را ندارد. مهگل از اتاقی بیرون میآید. یک مانتوی مشکی پوشیده است، مثل همان قدیمی ها؛ باریک‌اندامتر ولی… نگاهش می خکوب من م یشود.
– چرا اینجوری نگاه میکنین ؟ اینجا زن و بچه ام هستن. تصور نمیکنین که میذارم بقیه فکر کنن بی صاحبن… تو مهگل… کی این روبه رویی فرصت کرد اسم بهار و فندق بذاره؟
نگاهش بین حاضرین میگردد. لب گاز میگیرد و من در حسرت بوسیدن آن لبها گر میگیرم و لعنت به من که نامردی کردم.
– بچه رو بغل من دید، بهادر. مهگل و نمتوجه شد که… زود قضاوت نکن.
– اصلاً بغل شما، مگه من رو بچه همسایه اسم میذارم؟
بهانه میگیرم. فرامرز زنش را گوشه ای میکشد. کارگرها مشغول جابه جایی وسائل هسشتاب‌زده

مهگل را تعقیب میکنم که به اتاق دیگر میرود.
– بهادر، میخوای مثل خونه مهراد، طبقه پایین و آپارتمانت کنی، بیای اینجا؟
عصبی هستم، موهای سفید کنار شقیقه هایش بیشتر کلاف هام میکند. مقصر منم و نمیخواهم کم بیاورم.
– اگه لازم باشه پشت در میخوابم… اظهار کردم برو، ولی طلاق نمیدم. نگفتم بیناموسم میشم که هر بیخوارمادری نگاه چپ کنه به زن و بچه ام

نگاهش میلرزد. میدانم از غم است، مهگل را ازبرم .
– نمیخواد پشت در بخوابی و ادای لاتای چال همیدون و دربیاری، بهادر. مهم اینه که وقتی باید مرد میبودی و کنارم میموندی، نموندی… برام مهم نیست به سوسکای نر چاه هم حسادت کنی. اینا عزیزت نمیکنه، فقط یادم میآره که
ادای مرد بودن داری در میآری، خودت خبر نداری. مردی به آلت تناسلی نیست، به راهی شداره، به مرامه… من هنوز یه قطره اشک برای بچه ام نریختم…
میدونی چرا؟ چراکه هی اظهار کردم بهادر میآد، بغلش میشه برام تکیه گاه… که گریه میکنم برای بچه بدبختم. من دومین بچه رو از کف دست دادم تو زندگیم، بهادر… ولی دومی منو کشت… اولی باباش مسعود بود، من مجبور شدم به اون رابطه. وقتی شاپرک مرد، مسعود مرده بود، ولی توی عوضی زنده بودی. از روی عشق و علاقه بهت حامله بودم، تو که هر بار کنار گوشم حرفای صدم نیه غاز عاشقانه و مردونه زدی، کدوم گوری بودی؟ ببینم، اگه اون روزا مرد غریبه بچه تو فندق آوا میکرد، بازم رگ غیرتت قلمبه میزد بیرون؟
عصبی است. فریاد میکشد و با هر جمله تیشه به ریشه ام میزند و حق دارد.
من یک درخت خشکیده و بی مصرف در اوج نیازش بودم. حق با اوست. خرد میشوم و نمیدانم که از آنجا خارج شوم، تا چه حد ریزش میکند
شکسته هایم.

…………………
***مهگل

میرود و من میبینم که مرد مغرور و مهربانم چگونه خرد و له شده از در بیرون میرود. کاش هیچوقت اینقدر قلبم پر نبود. کاش این رابطه جور دیگری شروع میشد. کاش ابداً آدمهای گذشته میان زیستن ام نبودند. ایکاشها…
حتی اگر کاشته هم بشوند، هیچ‌گاه سبز نمیشوند. ایکاشها بی ثمر و بی بار هسشتاب‌زده. میگریم… برای حیاتِ روی هوا ماند همان. ما هردو خطاکاریم. اگر موضوع به آن مهمی را مخفی نمیکردم، روزگارگارمان این نمیشد. نمیدانم خطای اول از من بود که وحشت کردم بلایی سر عزیزانم بیاید یا از او که لحظه به لحظه من را زیر نظر داشت، اما بازهم بازی کرد که من تنبیه شوم.
تنبیه شدم، ولی به چه قیمتی؟ ایکاش کمی صبر میکرد… بازهم، ایکاش…
خونه ساکت است. وسایل چیده شده، فرامرز و ستاره رفته اند، بهار خوابیده و
من ماند هام و تاریکی شامگاه و تنهایی در خان های جمتوجه شد و غریب. نمیدانم چرا هر منزل ای که تو و بهار در آن هستید، « لحظه منتظرم بهادر داخل شود و بگوید دروغ چرا… شاید در ظاهر نخواهم، اما دلم تنگ شده. قلبم .» خونه من است
مدتهاست برای بهادری تنگ شده که تمام عادتهای قدیمش را برای من تغییر داد. قلبم برای ان مرد زیرشلواری پوش و ساده که تمام داراییاش هم
تغییری در مرامش نداده، تنگ شده است. بهادر را دوست دارم. میبخشم، چراکه هیچکسی کامل نیست. چون هرکدام به اندازه خود مقصریم. بار دیگر به در خونه نگاه میکنم. لیوان چایم سرد شده، حال گرم کردنش را ندارم و شام هم
نخورده ام. انگار بدون او حتی طعمها نیز عوض شده است. به قلم و دفتر یادداشتی که روبه رویم است نگاه میکنم. باید برنامه هایم را بنویسم.
یک ماشین میخواهم؛ معماما. باید به دنبال شاپرک بروم. فعلاً آنقدری در « حساب دارم که دلواپس بی پاما نباشم. شاید تمام پس انداز شاپرک را برای به دست آوردنش بدهم دست خانواده پدری اش. پول زبان خوبی برای حرف
زدن دارد. یک کار باید پیدا کنم… بعداز مدتها و جایی که بهار را بتوانم با ولی بهادر ؟ .» خودم ببرم گاهی عشق هم دوا نمیشود. وقتی مقلبش درست نباشد، وقتی ترازها با هم نخوانند… هرچه قدر اعداد درشت و عاشق شدنی، اما تهش که باهم نخواند میشود کابوس. جایی از معاقلب هی ما اشتباه است؛ نمیدانم. شاید هیچوقت این
معادله درست نشود. شاید دیگر ما کنار هم نباشیم. شاید کمی بعد بهادر برگردد به زندگی قبلی اش؛ فارغ از مهگلی که روزگاری حیات اش را به هم ریخت… یک دوست دختر…
ناخودآگاه اشک میریزم. حتی فکرش هم دردناک است… اینکه روزی او را با دیگری ببینم. گوشیام میلرزد. پیام میآید. هیچوقت موبایل را دوست نداشتم.

چرا نمیخوابی، گلی؟ من حواسم به همه چیز. از دیدن نامش شوکه میشوم
هست، بخواب. میبوسمت، مثل تمام بوسههایی که هرکدوم رو لحظه به لحظه
به یاد دارم. یادته اامان بوسه از روی اذیت بود؟! ولی بعدش بد چسبید بهم…
گلی خانم، بخواب
اشکهایم به هق هق تبدیل میشوند، کاش پیامی نمیفرستاد. کاش دیگر
نفرستد که بشود مایه عذاب روزگارهای بعد. از موبایل متنفرم.

کنار بهار دراز میکشم، هر دو ساعت شیر میخورد. شاپرکم نیز چنین بود. قلبم برای ان خوشه های طلاییاش تنگ شده، آن بوی نرمکننده پوست. یعنی
برایش میزنند؟
فردا ماشین میخرم؛ یک ماشین جمع وجور و راحت مشاهده کرده هم. باید بروم به آدرسی که خانم ارفعی فرستاد. فردا تماس بگیرم شاید او هم بیاید. دو نفر بهتر از یک نفر است.
خوابم نمیبرد، یعنی او همین اطراف است؟ چرا پیامش را که متوجه شدم، از پنجره پایین را نگاه نکردم؟ شاید بود. ولی اینجور هم نمیشود، یک بام و دو هوا.
نمیشود با کف دست پس بزنم و با پا پیش بکشم! اصلاً چه انتظاری دارم از خودمان؟ بیاید معذرت بخواهد و التماس کند ببخشم؟!
اینکه دیگر رابطه نمیشود. مگر بخشش برای من میشود ارسلان؟ مگر میشود جبران آن زجرهای هر لحظه بدون او بودن؟ وقتی کیسه آبم پاره شد

و من از وحشت رو به مرگ بودم و بهادر جایی آن بیرون میاطلاع داشت که من خیانت نکرده هم و من روی زمین از ترس، کف دستانم برای گراهی شدن شماره میلرزید.
میخواهم بیاید و فراموش کنیم؟ فراموشی تمام روزهای نبودنش محال است.
همان روزگارهایی که از ترس یا خودخواهی یا عصبانیت و هرچیزی در سوراخی گم و گور شده بود. مگر من نترسیدم؟
تمام شب تا صبح را در خونه قدم میزنم. چند بار به بهار شیر میدهم، اما تنم، قلبم، روحم درد دارد. کاش کسی میآمد و میبیان کرد سر این کلاف کجاست.
داروهایم را میخورم و باز هم ضعف میکنم. واقعاً تنهایی سر کردن سخت است. حتی حال ندارم قد بلند شوم و یک چای درست کنم یا لقمه ای نان بخورم
نگاهانم رو بهم میافشتاب‌زده. نمیفهمم کی به خواب میروم و تن کوفته به تخت میسپارم. با بویی آشنا دیده باز میکنم.
“بهادر”
ولی قطعاً خواب است. دیگر خسته نیستم. بهار کنارم هنوز خواب است. یعنی برای شیر بیدار نشده؟ وحشتزده قد بلند میشوم. نکند خواب مانده ام
و او افت قند و فشار پیدا کرده باشد ؟
حالش که خوب به نظر میرسد. ساعت را نگاه میکنم و برق از سرم میپرد؛
پنج ساعت خوابیده ام. بچه را بغل میکنم تا شیر دهم، در خواب نق میزند.
خدایا، خوب باشه، خوب باشه… بهار بغض میکنم

سینه روی لبهایش میکشم. دهان میچرخاند و نمیگیرد. سیر است،
سرحال است، تکان میخورد. با او حرف میزنم. صدای در میآید که بسته شد.
ازجا میپرم. کسی در خانه بود؟!
بچه را روی تخت میگذارم. بازهم بوی عطر بهادر میآید، ولی او که کلید…
حتماً خودش بود. به قول خودش هیچ دری برای او بسته نیست. باید آزرده و عصبانی باشم… ولی نیستم. تنم گرم میشود از این حضور که نمتوجه شده ام.
بوی خوبی از آشپزمنزل میآید، صدایش میکنم، ولی کسی نیست. خوب است که نیست. کمی دوری آهستهترم میکند.
یک ماهیتابه پر از املتی که دوست دارم؛ بهادرپز. نان تازه… در یخچال را باز میکنم. از روی عادت انتظار شیرینی و خوراکی دارم و پر است. یک ظرف آجیل روی میز… شیشه شیر بهار شسته شده و روی کف دستگاه استریل قرار دارد. پس راز بهار و سیر یاش این است که پدرش بالای سر او بود.
باز هم اشکهایم میریزند. چرا وقتی که باید، نبود؟ یعنی تنبیه من باید این هزینه را بر میداشت؟
صوتی پیام گوشی است که از جا بلندم میکند.
” گلی جان، برای بهار پرستار میگیرم کمکت باشه تا بتونی به کارات برسی “

میخواهم بنویسم برای نگهداری از دخترم نیازی به پرستار نیست. اما کف دستم نمیرود به لجبازی. واقعاً اگر بخواهم به کارهایم برسم، نمیشود بهار را دنبال خودم بکشم، وقتی میدانم ریه هایی ضعیف دارد.
..”ممنون برای امروزگار “
این را از ته قلب مینویسم. به این کارش نیاز داشتم. بهار خوابیده، میروم چند لقمهای ناهار و صبحانه را یکی کنم. حتی چای هم دم کرده و لیوان خالی و نسکافه را حاضر و آماده چیده است. همه چیز از همین عطر نسکافه و
آشپزخونه بهادر شروع شد. چه روزهایی که گذشت و من از آن دختر سرد و نمور و روحی آمیخته با بوی نا، امروزگار تبدیل شده ام به مهگلی که دنیایش با تمام اتفاقات، هنوز رنگی است و من قدر کسی که رنگ را به زیستن ام آورد میدانم. هر چه قدر ضعیف، هر چه قدر خودخواه و مغرور، بهادر به وقت خودش کم قوی نبود .
قلبم شکسته است. روحم از پا افتاده، اما او جادهش را پیدا خواهد کرد، من هم
شاید هممسیر بهتری شدم برایش.
……………………..

– کاش میتونستین بیاین، شما اونا رو مشاهده کردین؟ چه جور آدمایی هستن؟

دیگر ناخنی نمانده که نجویده باشم. ارفعی نمیآید، یعنی نمیتواند. باید کارهای بازنشستگیاش را انجام دهد.
– از بهادر بپرسی بهتر نیست، مهگل؟روزگاری که اومدن دنبالش، آدمای بدی به نظر نمیرسیدن، ولی معلوم بود وضع مالی درخوری ندارن. پدربزرگه مرد خوبی بود، ولی عموش یکم دنبال پول بود.

پول! لعنت به چیزی که اگر نداشته باشی، این روزگارها دنیا میشود جهنم. به دور و بر منزل نگاه میکنم، شاید برای داشتن شاپرک مجبور باشم نخریده،

اینجا را بفروشم. شاید هم دامداری را. نفس عمیقی میکشم، خدا بزرگ است.
شاید بهادر قرض دهد.
– باشه، فعلاً اونقدر از پول خونه قدیمی دارم که شاید راضی بشن… خانم
ارفعی! بهادر نگفت راهی شده سراغشون، چی گفتن؟
سکوت میکند؛ کمی طولانی. فکر میکنم شاید قطع کرده باشد یا…
– میخوای طلاق بگیری، مهگل؟ به خاطر ارسلان و بقیه اتفاقات…
پس میداند. بهادر با او میانه خوبی دارد. بهادر لعنتی جاده ورود به قلب دیگران را بلد است.
– من هیچی نمیدونم، فقط میخوام شاپرک و بیارم. بهادر بود که تنهام گذاشت، مثل مسعود، مثل مولینم، مثل خانواده پدربای که دارم، اما انگار حتی نمیدونن من هستم. اونام ولم کردن… بهادرم یکی مثل بقیه، سر بزنگاه گذاشت راهی شد.
بازهم یک خاموشی طولانی…
– حق داری آزرده باشی، اما خوب سبک وسنگین کن. تو مثل دخترمی، اگه داشتم. ما میدونیم بچه بی پدر و مادرم بزرگ میشه و فقط بحث بچه نیست؛
ببین با بهادر آرامش داری یا بی بهادر. زندگی اونقدر طولانی نیست که به آزردهی بگذره. هر کاری میکنی، طولش نده. بخوای برگردین، طولانی بشه،
هزارتا اتفاق میفته، کینه اضافه میشه. نخوای هم برگردی، فرصت تصمیم گیری برای آینده هردوتون ازکف دست میره… این وسط فقط به خودتون
دوتا فکر کن، مهگل.
نصیحت خوبی است. فکر نمیکنم مادرم اگر بود، چنین حرفهایی میزد.
– من فردا میرم به اون آدرس. شهرستانه، منم بلد نیستم، شاید با آژانس برم… دعا کنین حل بشه… قلبم براش تنگ شده. بدتر اینکه نمیدونم
چه جوری ازش نگهداری میشه.
نفس عمیقی میکشم تا اشک نریزم. سرم درحال انفجار است بعد اینهمه گریه.

– تو نگران زیستن مشترکت باش و قلب خودت. هر کاری میکنی، دیگه برنگرد به اون روزا که مثل مرده ها بودی، مهگل. یه روز بهادر کف دست تو گرفت؛ امروزگار تو کف دست زیستن و عاقبتت رو بگیر، دخترم… من برم. خبر میگیرم ازت.

تماس را قطع میکنم، تابه حال به تنهایی خارج از تهران نحرکت کرده ام. حتی نمیدانم کجاست که بدانم روستاهایش چه جور جایی است. باید با آژانس سفراین سرِ خیابان هماهنگ کنم. مدتها کارهایم با بهادر بوده است و این واقعاً تا چند وقت برایم سخت میشود.
بهار را حاضر م کنم تا با کالسکه به سر خیابان برویم؛ شاید هم یک گردش کوتاه.
این اامان قدم من و بهار است که به استرس و مادرودختری بیرون میرویم.
من ابداً چنین تجربه ای را نداشته ام. بهار هیچگاه این را به یاد نخواهد آورد
که یک روز برای اولین بار با کالسکه مسیری را تنها و گشتزنان طی کردیم،
بدون آنکه درد داشته باشیم. بدون آنکه دیدهانمان گریان باشد، فقط خودمان… در ساکتش. نه اینکه نبود بهادر غم ندارد، نه… ولی یک حس سبکی در قلبم است. شاید زیرا او هنوز هم هست، اطرافمان حضور دارد.
با مسئول تاکسی سرویس حرف میزنم، میگوید باید ببیند کدام راننده حاضر میشود این مسیر طولانی را برود. قرار شد خبر بدهد. بهار بیدار است و از زیر کاور مشغول تماشای بیرون. برای یک نوزاد نارس، هوشیاری خوبی دارد.

کنی بیشتر مسیر میرویم تا اطراف خانه جمشاهده کردمان را بشناسیم. با او حرف میزنم و میدانم نمیفهمد و فقط صدایم را شاید میان این شلوغی تشخیص دهد. شاید حتی خوب هم نبیند. چکاپ های ماهیانه برای نگاه، شنوایی و دل باید برود.
کارهای زیادی مانده که به آن مشغول خواهم بود .
– امروزگار هوا خیلی خوبه.
این آوا هرجا باشد، حتی اگر میان تمام شلوغی های دنیا، بازهم میشناسم.
حتی اگر نشنوم، با بوی عطرش او را خواهم شناخت.
– آره، هوای خوبیه.
کنارم قدم میزند. نیاز نیست بپرسم این وقت روزگار اینجا در تعقیب ما چه میکند.
– گفتم تو محل تنها نباشی…
تنها نبودن… نمیدانم چه اصراری دارد تا باعث خشم و عصبانیت من بشود با ااین جمله. جاده برگشت را در پیش میگیرم.
– الان همه مردا سر کارن، نیاز نیست کسی تو محل من و با تو ببینه.
اینکه مردی نباشه کنارم ، الان عادیه. اینکه دوماه مردی کنارم نبود تو بیمارستان، غیرعادی بود، بهادر افخم !

یک لحظه میایستد. بغض میکنم از این زبان تلخم. تا کی میخواهم بگویم؟!
– حق داری بگی… خسته شدی هر ساعتی، بگو بیام. تا آخر هفته یه پرستار میآرم. میشناسمش. تو بچه داری حرف نداره. بهار رو مثل گل نگه میداره. تو کارای خونه هم کمکت میکنه.
لب گاز میگیرم تا حرفی نزنم که تلخ باشد. پرستار حتماً یک زن است.
– چند سالشه؟
نزدیک خونه میشویم. ماشینش کمی جلوتر پارک شده است. احتمالاً ما را متوجه شده بود.
– هیجده سالشه… میآد، میبینی… دختر خوبیه، دلواپس نباش.
نگاهش میکنم. یک دختر هجده ساله آشنا؟! کسی که من در این مدت نشناخته ام؟ نکند آن روز که از خیانت گفت…
– کیه که من نمیشناسم؟
کنار من میایستد. امروزگار مرتب است و ریش هایش اصلاح شده. بلوز کرم رنگ زیبای به تن دارد و یک شلوار شکلاتی تیره، ولی هنوز خیلی لاغر است. فکرم را جمع میکنم

تبسم میزند یا نیشخند؛ از درک آن عاجزم.
_ تو مگه چه قدر اطرافیان منو میشناسی، گلی؟!

راست میگوید… غم نگاهش قلبگیرکننده است. حضور من در زیستن اش بیشتر شامگاهیه یک ایزوله بود. قلبم میسوزد، ولی نه آنقدر که فراموش کنم دختری هجده ساله اطراف اوست.
– اگه از دوست دختراته یا همونی که باهاش بهم خیانت کردی، بهتره فراموش کنی.
تند میگویم و او به‌سرعتتر برافروخته میشود. صدای دندان ساییدنش را میشنوم، ولی به جادهم ادامه مبدهم. برای آنکه نبیند با کلمه ای دیگر خواهم بارید از فکر بودن زنی دیگر در حیات اش، غیراز من.
– یه حرفی که میزنی، وایسا جوابش و بخور، مهگل… من دوست دخترم و میآرم خونه زنم؟
نمیگوید نه، دوست دختری نیست. نمیگوید پای کس دیگری در میان نیست.
نمیگوید خیانت نکرده ام! پا سریع میکنم. نگهبان جلوی در است که سلام میکند. جواب داده و نداده به سمت آسانسور میدوم. آخرش چه؟! او نمیتواند تا ابد تنها بماند… چرا نباید بماند؟! اما مگر من غیراز او کسی را میآورم داخل
زیستن؟ قلب مگر قلب نیست؟ مرد و زن که ندارد. آدم است و یک قلب.
نمیفهمم چگونه به داخل منزل میپرم. باید قفل را عوض کنم. بهار شروع به گریه میکند. وقت شیر خوردن و تعویض پوشکش رسیده و این برای
مشغامات ذهن عالی است. آنقدر که آوای پیامک گوشی را میشنوم و میان کارهای بهار فراموش میکنم.
باید بگویم نیاید. اینکه همواره باشد، انگار زندانی شده ام. مثل نگهبان هرجا بروم هست. حتی نمیخواهم بداند قصد رفتن به دنبال شاپرک را دارم.
ساعتهای بعد را سعی میکنم با انجام تغییراتی در منزل به ذهنم نظم دهم.
صدای زنگ موبایل میآید. منتظر تماس برای راننده ام، اما از دیدن نام مشاور املاک خانه قدیمی بعداز چندین روزگار، متعجب میشوم.
– بله؟
از او که دوست صمیمی فاضل بود خوشم نمیآید.
– سلام، مهگل خانوم. شرمنده که مزاحم شدم. یه خانم و آقایی اومدن اینجا. داشتم در مغازه رو میبستم؛ گیر سه پیچ شدن و آدرس شما رو خواستن. اضافه کردن از شهرستانن. خواستم بگم اگه میخواین، شماره تونو بدم.
اامان چیزی که به ذهنم میآید این است که از طرف شاپرک باشند.
– از کجا اومدن؟ نگفتن؟
انگار علاق هام به دانستن، سرِکیفش م یآورد.
– والا گفتن فامیلاتونن! اینکه کی و چی، نه… آقاهه شماره داد بدم بهتون. یادداشت میکنین؟