اشاره میکند نزدیکش بروم، میخواهم بیشتر بپرسم که بازهم تکهای از آنچه صبحانهیمان است را، در دهانم فرومیکند. نمیدانم چهقدر طول میکشد که ظرف خالی روی میز میماند و من با دهان پری از حجم طعمها، که هیچکدام شامگاهیه خاطراتم نیست.
– خب، این از این… دیرت میشه. من موتور آوردم صبح که تندتر برسونمت. خودمم کلی کار دارم. تا من میرم پایین، توام بیا بیرون در لابی.
– بهادر؟
کف دستش به دستگیره میماند. او نمیداند که من از امشامگاه دیگر به این منزل برنمیگردم، اما حقش است بداند.
– تو که میدونی من خوابگاه، جا گراهی شدم. از امشامگاه میرم اونجا.
در سکوت نگاهم میکند. برمیگردد سمت من، با قدمهایی آهسته. حداقل میدانم عصبی نیست، اما خودم را برای یک بحث باید آماده کنم.
– گلی، تو اینجوری راحتی؟ فقط بگو، برای دور بودن از من اینکارو میکنی یا کلاً نمیخوای زیر بار دین کسی باشی؟
شوکه میشوم. هیچ انتظار این ملایمش و منطق را ندارم و ناخودآگاه، دلم تنگ میشود برای همین لحظات کنار هم بودن. ولی او چه میداند از سختیهای پایان یک رابطه؟ البته که میداند؛ ولی او یک مرد است، نه یک زن.
– راستش هر دو قلبیل.
سری تکان میدهد و بهسمت در میرود.
– فعلاً چند وقتی بمون. من نیلی رو میآرم پیش خودم تا تو یه تصمیم برای خودمون بگیری.
در که بسته میشود، من دیگر از رفتن به خوابگاه، آن رضایت را ندارم و این یک زنگِخطر است که با رضایت یا بدون آن، باید دور شد.
آخرین بار که سوار موتور شدهام، دقیقاً یادم نیست ترک چه کسی بودم. ولی میدانم برای چه کاری بود، برای مسعود…
– گلی راحتی؟
برمیگردد و یک کلاهایمنی شیک قرمزرنگ را روی سرم میزان میکند و یک کلاه مشکیرنگ برای خودش و کف دستکشهای مخصوص. سلیقهی بهادر افخم دربارهی وسایلش هم سختگیرانه است؛ ولی این سلیقه، به من که میرسد، یک افتضاح است. با آنچه امروزگار صبح در آینه متوجه شدهام و پتوی نازک مسافرتی که دورم پیچیده است، به این نتیجه میرسم.
– امروزگار خودمو تو آینه مشاهده کردم.
موتور را استارت میزند.
– بعد چند وقت؟
– شاید شش سال.
سکوت میکند و موتور از جا کنده میشود. نه به آن کنجکاویهای اول، نه به خاموشی و آرامشی که از خود نشان میدهد. محل کار جدیدم را بهخوبی میشناسد و این جای تعجب برای او نیست. حتی من هم درک کردهام که بهادر، هیچچیز را نامشاهده کرده نمیگیرد.
– گلی، تونستی یکم زودتر بیا بیرون. میآم دنبالت… راستی… یه پیک برات گوشی میآره. بهش زنگ میزنم.
– خودم میتونم بخرم، اگه بخوام…
اخم میکند و در این حالت چهرهاش واقعاً پرجذبه است؛ البته برای من بیشتر تفریحآمیز.
– ناظهار کردم نمیتونی، حوصلهی بحث ندارم. امروزگار، روزگار کلی کار هست.
…….
***بهادر
در بزرگ فلزی، با نقشهای قدیمی و کلونهای فلزی و طاق زینتی بالای آن، طرح همان چیزی است که از کودکی بهیاد دارم؛ فقط رنگها هرسال تغییر کرده است و بخت امسال، رنگ سیاهی است که بر در نقش شده. مانند بخت ساکنان این منزل در این سال. همان کوچهی خلوت و پردرخت و درختان میوهای که هرسال بارشان میان اهالی محل تقسیم میشد، چرا که حاجساعد افخم، مرد همسایهدوست ومردمداری است. دیوارهای آجری که شاید حداقل بیش از هشتاد سال قدمت دارند. روی زین موتور مینشینم تا خوب، خونهای را که دیگر برای من، فرزند ناخلف افخم بزرگ است، نظاره کنم.
همین خانه که روزگاری پسربچهای را پلیسها بهزور میبردند و انگشتهای پسر آنقدر چهارچوبها را چنگ زد که ناخنهایش بهخون جای گرفت و حاجساعد فقط روبرگرداند که نبیند. همانروزگار با خودم عهد کردم که روزی، من هم از اهالی این منزل روبرگردانم. خطا کردم ولی تاوانش طردشدن نبود. نمیمیل داشتم من را ببخشند، نمیمیل داشتم خطایم را نادیده بگیرند، اما… اینکه از فرزندشان روبرگردانند، نهایت بیانصافی بود.
خاموشی خانه از بیرون هم لمس میشود. زمانی صوتی فوارهی حوض آبیرنگ هشتضلعی، از بیرون هم گوش داده میشد، اما امروزگار، گرد مرگ روی آن پاشیدهاند. از روزگاری که کشانکشان میرفتم، تابهامروز، پای به این کوچه نگذاشتهام. چندباری که پدرم را مشاهده کردم، در حجرههایی بود که اکنون، آنها هم متعلق به من است.
حال، هم پسری که روزی باعث طرد شدن من بود و امروز دولید کلاهبردار و فراری این منزل است، هم تمام املاک و مستقلات این خانواده که با همان پول دزدی دامادشان خریدم، همه متعلق به من است.
هامر مشکیرنگ جلوی پایم ترمز میکند. این غول زیبای من بهندرت از پارکینگ خارج میشود، اما امروز برای من روزگار خاصی است. در ماشین باز میشود و فرامرز بههمراه دو نفر از کارکنانم پیاده میشوند، ولی مهم کسی است که هنوز داخل ماشین جای گرفته است، داماد گرانقدر افخم بزرگ.
سوئیچ موتور را به عباس میدهم، یکی از معتمدترین افرادی که این سالها دیدهام، او را از سالهای زندان میشناسم.
– عباس، این یارو جم خورد، پاشو قلم میکنی. زنگت زدم، با پرویز میآریدش.
هاتفجان این منزل، شوهر بهناز، تنها خواهر من که وقتی میراهی شدم، کمتر از ده سال داشت. فرامرز زنگ در را میزند. نگاهی به خودم میاندازم. بهترین لباسهایم را به تن دارم و شاید همین رختولباس و آن موتور، درحالحاضر، از دارایی افراد این منزل بیشتر باشد.
در بیهیچ حرفی از صاحبخونهی پشت آیفون باز میشود، آنها میدانند چه کسی آمده.
همهی آنها روی تراس قدیمی که از هر دو طرف پله میخورد، ایستادهاند. این خونه هیچ فرقی با قدیم ندارد. نردههای چوبی منبتکاریشده، پنجرههای چوبی با شیشههای رنگی، گچبریهای روی سقف تراس، حوض آبی هشتضلعی که برای اامان بار آنرا خالی میبینم و درختان بیبرگ. این خونه همان اصالت رویایی خاندان افخم را حفظ کرده. آنچه در اینجا تغییر کرده، آدمهای ساکن این خونهاند. پدرم دیگر آن صلابت را ندارد. موهایش یککف دست سپید شده و مادرم… او هم دیگر همچون گذشته، فربه و شاداب نیست. روی صنقلبی قرار گرفته است. خواهرم روزگاری که میراهی شدم، پشت درختی کز کرده بود. ترسیده و گریان و حال کنار بقیه، با دخترکی شیرین و قلبنشین از حرکت ایستاده است. بهنام را صبح اولوقت، فرامرز و وکیل پدرم آزاد کردند. قل دیگر من که هیچ شباهتی به من ندارد، جز هیکل درشت. مابقی او شامگاهیه مادرم است. موهای خرمایی روشن، چشمان عسلی و پوستی سفید و اقرار میکنم او خشونت و زمختی من را ندارد. دلپذیر است. همسر و دو فرزندش، پسرهایی که عجیب شباهتی به او ندارند و همانطور که گوش داده بودم، چهرهشان شبیه به من در کودکی است… خندهام میگیرد و بغض دارم. برادر بزرگترم نیز با همسر و فرزندانش، مابقی بالکن را پرکردهاند. بیشتر شامگاهیه یک عکس قدیمی میماند. ولی اینها در عکس نمیخندند، بلکه با کینه نگاه میکنند و نفرت. ایکاش مهگل کنارم بود، دخترک ریزهی جسور. نمیدانم چرا باید به او فکر کنم، آنهم در این لحظه.
– انگار فقط یه دوربین کمه برای خاندان افخم تا یه عکس یادگاری بگیرین.
در حیاط قدم میزنم و طبق انتظارم، آنکه اول بهسمتم یورش میآورد، بهرام است که از همه ریزنقشتر و آتشینمزاجتر است.
– خفه شو حرومخور. از سگم کمتری… مرتیکهی عقدهای.
– ساکت باش بهرامجان. چیزی نگو که بعد پشیمون بشیم، بابا جان.
صدایش هنوز همان صلابت و قدرت را دارد، ولی برای من دیگر پرجذبه نیست. یقهی بهرام را که رودرروی من ایستاده صاف میکنم و خاک فرضی را میتکانم.
– حاجی راست میگه خانداداشبزرگه.
ببین، یادته آخرین بار با چه خفتی حرکت کردم؟ حالا ببین با چه شرایطی اومدم! خوب نیست اینکارا.
– به چیت مینازی بهادر… به این پولوپله؟ همین الان سقط بشی، هیچ خری مثل خودت، برات تره خورد نمیکنه…
حرفش تلخ، ولی درست است. بازهم قلبم گلی را میخواهد. حتی اگر قویترین مرد هم باشی، تا یک جنس ظریف کنارت نباشد، قدرتت مشاهده کرده نمیشود.
بهنام آهسته از پلهها پایین میآید تا رودرروی من. بهرام عقب میرود و روی تخت چوبی مینشیند. قدیمترها، همگی روی این تختها غذا میخوردیم و استراحت میکردیم.
– خوبی داداش؟ مشتاق مشاهده کردار… نیومدی، نیومدی، حالا اینجوری؟ بقیه رو نمیدونم، ولی… هرچی بگی، حق داری… قبلاً بهت حق نمیدادم برای این کینهی شتری، اما حالا میفهمم…
نزدیک میآید، روبهروی من. هنوز هم این منم که از او درشتتر و ورزیدهترم؛ اما او نیمهی روشن من است، حداقل در ظاهر. از کنارش میگذرم و تنهای میزنم.
– نه بهنام، هنوز نمیفهمی… به قدوقوارهت نگاه کن… اونجا که بودی، از ترس تجاوز خوابت نمیبرد؟ این جماعت برات پیغام فرستادن که دیگه کسی به اسم بهنام تو زندگیشون نیست؟ بهت سر نزدن؟ فراموش شدی؟ برای پول توجیبت، غرورتو خورد کردی؟ نه داداش… وکیلم لحظهبهلحظه حواسش بهت بود… پولم برات، جای راحت و امنیت درست کرد… فقط آزاد نبودی.
فرامرز کنارم میایستد، او میداند تا چه حد آمادگی ازهمپاشیدگی را دارم.
– پس دهن گمسرورتو ببندو برای من روضه نخون بهنام.
سر پایین میاندازد و نیمنگاهی به آقاجانش که از حرکت ایستاده. یادم میآید او عصا نداشت، ولی حال یک عصای چوبی و کندهکاریشده با سر شیر دارد، شیر پیر بییالوکوپال، من شامگاهیه او هستم؟ نه زیاد… میاظهار کردند چهرهام شامگاهیه عموی جوانمرگم است، اما خصلتهایم همه از اوست، او هم کم در این جهان کُریخوانی نکرده.
– بیاین برین داخل پسرا. فعلاً قدرت افتاده کف دست شغال.
او من را شغال مینامد؟ نگاهها معطوف به اوست و من. همه میدانند بهادر حرف از احدی نمیخورد که پس ندهد. از او کم حرف نخوردهام، بدون آنکه پس داده باشم.
– البته که شغال از شغال زاده میشه، نه از شیر، خانبابا… من تا حالا فکرم رو این بود که شیر نر گله عوض شده، ولی انگار موضوع چیز دیگهست… نیومدم اینجا کُریخونیِ منت گذاشتن. پسرت که آزاد شد، پول طلبکارا رو کموزیاد دادین. اینم خداتونو شکر، مقصر من نبودم که الان برای من قیافه میگیرین. چند سال پیش گفتمتون این جونور داره زیرآبی میره. اضافه کردین به تو چه؟ حالام به من ربطی نداره… پول دادم خریدم، مرد و مردونه. هر چند مردی نمتوجه شدم از همخونهام…
پول دادم خریدم، مرد و مردونه… هر چند مردی ندیدم از همخونهام…
– خفه شو بهادر… نه ماه به قلب کشیدمت. دو سال شیرت دادم. حلالت نمیکنم که با آقات اینجور تا کردی… تف تو روزگاری که دنیات آوردم.
خانجون… روی صنقلبی قرار گرفته، مثل همواره تماموکمال کنار شوهر. نگاهم میگردد میان آنها. همگی ساکتاند، بهنام لب میگزد، بهرام تبسم میزند و خواهرم اشک پاک میکند. میان اینها من غریبهام… مگر بهادر جز یک خطا چه کرد؟
– خانجون، مادرمی… تا حالا برای هرکی من بودم، برای شما نیممنم نبودم… نه ماه به قلبت کشیدی؟ دو سال شیرم دادی؟ اون نه ماه که مشترک بود بین من و نورمتوجه شدهت. یادت رفته؟ که اگر نبود، بعید نبود همون تو نطفه مینداختیم… دو سال شیرم دادی؟ یادت رفته شیرهی جونتو به بهنام دادی، منو به دایه؟ ولی باشه، بگو حق شیر نداده و محبت نکردهتو با چی معاوضه میکنی؟ شما آقا جون… چهارده سال که پسرت بودم، خرجمم دادین… بهادر زیر منت سایهی درختم نمیره. شما بگو.
– الحق که نمکبهحرومی بهادر… چرا گورتو گم نمیکنی بری از زندگیمون، ها؟ دیگه برای ما و آقاجون چی گذاشتی که حالا اومدی نمک به زخم میزنی؟
بهرام، او هیچوقت من را دوست نداشت. هرجا فرصت داشت، من را میزد یا تحقیر میکرد. بیشتر جلوی دوستانش و یا دوستان من. او یکی از قلبایل آن بهادر شر و پرآشوب بود.
– منظورت از نمک چیه بهرامخان؟ نکنه میخوای همونجور که عادت داشتی منو جلوی همه بشکنی و بزنی، حالا اینجا جبران کنم؟ شاید نمکی که خرجم کردی، حلال بشه؟
قد بلند میشود تا حمله کند، ولی بهنام او را میانهی راه میگیرد و اینبار این منم که بهسمتش میروم. بهنام را کنار میزنم و یقهی بهرام را چفت انگشتانم میکنم. بهادر گفتن فرامرز، کمی آرامترم میکند تا او را نزنم.
– چیه… هار شدی بهادر؟ بیا بزن.
او آنقدر از من ریزهتر است که حتی فکر زدن او خندهدار است. بهسمت تخت هلش میدهم که روی آن میافتد، میخندم. چیزی که بهرام را به سرحد مرگ میرساند.
– آخه بهرام، تو با یه مشت من، روونهی آخرتی… نکنه اندیشیدی هنوز زورت به من میچربه؟
جز حاجساعد و مادرم، بقیه به حیاط میآیند.
– داداش، تو که اینقدر بد نبودی… چرا همهمونو خورد میکنی؟
بهناز است که اشکهایش قلبم را ریش میکند، میدانم بادلدادگی به خونهی شوهر نحرکت کرد، او هم تقدیری شایستهی خوبیها و مهربانیاش نداشت، اما میان ما سالها غریبگی است. گونهاش را نوازش میکنم و اشکهایش سر انگشتانم را مرطوب میکند. دخترک موبلوطیاش پشت مادر پناه گحرکت کرده و حق دارد از من بترسد.
– خورد کردن چیه بهناز… این آدما کارشون خورد کردن بقیهست، فقط اینبار نتونستن قصر در برن…
خطاب به همه کشیده میگویم تا بشنوند. دلم از ماندن در این منزل آشوب است. قلبم کمی بدخلقیهای مهگل را میخواهد که بفهمم، کسی من را بهخاطر خودم تحمل میکند.
– نیومدم فخر بفروشم و اونچه باید رو بگم، فقط میل داشتم بدونین براتون یه هدیه دارم. حتماً از متوجه شدنش شاد میشین…
به عباس تکزنگ میزنم.
– بهناز، برگهی طلاقت دست فرامرزه. فقط کافیه امضا کنی… مهریهتم تماموکمال تو حسابت واریز میشه و مقداریام برای دخترت که حقتونه… شما خانجون که منو حلال نمیکنین، این خونه و هرچی توش هست، بهجبران زحمتی که کشیدین، بهنامتونه… از این خونه بیزارم… شما آقاجون، حق پدری به گردنم دارین. حداقل تا وقتی که مثل سگ کشونکشون میبردنم و شما ذکر میاضافه کردین. اون حجرهی دونبش هنوز به نامتونه که محتاج اینا نباشین… وضعیت بقیهتون به من مربوط نیست، اهمیتی هم برام ندارین.
رو برمیگردانم.
– ما نیاز به صدقهی تو نداریم…
لحظهای بعد، این گردن بهرام است که میان انگشتانم فشرده میشود و آوای یاعلیگویان حاجساعد، جیغهای مادرم و زنها و بچهها، آوای دادوفریاد بهنام و فرامرز که سعی میکنند او را از من دور کنند، ولی حلقهی انگشتان من محکمتر میشود و رنگ او کمکم قرمز و بعد ارغوانی… زیر انگشتانم صوتی ترق و توروق استخوانهایش را حس میکنم.
– نکن بهادر… نکن پسر، برادرکشی نکن…
این حرف مردی است که نمیداند من تمام اسرارش را میدانم. انگشتانم شل میشود و بهرام روی زمین، میان همهمهی اهالی خونه، لهله نفسکشیدن را میزند.
– اینو همیشگی یادت بمونه بهرام… دیگه به پروپای من نپیچ… کاری میکنم بفهمی کی صدقه نیاز داره… تو بودی… یادته؟ تو بودی اونروز که چاقو رو زدی و تو کف دست من گذاشتی… یادته؟
همه خاموشی میکنند. حاج ساعد بالای سر پسر ارشدش وارد شده و با دیدهانی گسرخوششده از تعجب، نگاهی به ما میکند و دهانش توان اضافه کردن هیچ حرفی را ندارد.
– چیه حاجی… تعجب کردی؟ بیان کردی بهادر شره، بهش میآد؟ اولش اونقدر وحشت کرده و شوکه بودم که هیچی یادم نبود؛ ولی اونقدر بعدش وقت بود که ساعتها و ساعتها مرورش کنم… همین جیگرگوشهت چاقو رو زد… آخه طرف چشش به زید آقا بود.
میان سرفههای مداوم بهرام، در حیاط باز میشود و عباس و مرد دیگر، کسی را که این خانواده از من عزیزتر میدانستند، کشانکشان میآورند و وسط حوض خالی پرتش میکنند.
– بیاین، این شازدهدامادتون … البته دولید سابقتون. مگه نه بهناز؟
……
دومین بار که تماس میگیرم، با بوق چهارم بالاخره جواب میدهد. میدانم گوشی ارسالی بهکف دستش رسیده، فقط نمیدانم این میزان دشمنی با موبایل، آنهم در این وقته برای چیست.
– گلی… من پایینم. میشه یه لحظه بیای؟
خاموشی میکند، ولی آوای نفسهایش هست. خستهام از تمامی زیستنام، حس میکنم اگر همین امروز بمیرم، یک سعادت نصیبم شده است. من در تمام مراحل حیات بعد از آزادی، مصوتق یک فرد موفق هستم؛ ولی آنچه کسی نمیبیند، تنهایی من است. حق با بهرام است. من اگر بمیرم، هیچ کسی دلش هوای من را نمیکند… حتی مهگل!
در ماشین باز میشود و او بهسختی خود را بالا میکشد. این ماشین برای او زیادی بزرگ است.
– خدا لعنتت کنه بهادر افخم. آخه این چیه سوار میشی؟
غر میزند و من در عرض چند ساعت، مشتاق دیدار این رک بودن و ایراد گراهی شدنش شدهام.
– من که ناظهار کردم تو ماشینم، از کجا فهمیدی؟
مینشیند و او در برابر این ماشین، ظریف است و جالب.
– واقعاً فکر میکنی چند نفر میتونن یه هامر داشته باشن و اونو بیارن جلوی در یه شرکت حسابداری… ها؟ اونم اینجا، اونم به این کجسلیقگی… فقط میتونی تو باشی.
واقعاً بحث با مهگل حالم را جا میآورد. بازهم مقنعهاش کج شده… یعنی آنجا هم بدون آن میگردد؟ کف دست میبرم تا کمی مرتبش کنم، بیشتر شامگاهیه دخترمدرسهایهاست تا یک دختر بیستوپنجساله.
– تو چرا همیشگی مقنعهات کجوکوله میشه؟
آن را صاف میکنم و او عقب نمیرود و این خوشحالم میکند.
– نیومدی که مقنعهی منو صاف کنی؟ من کار دارم.
قلبم میگیرد، حتی او هم نمیتواند چند لحظه از وقتش را به من بدهد.
– کار داری برو. اومدم ببینمت. مزاحم نمیشم.
نگاهش نمیکنم، نکند از چشمانم بخواند که تا چهحد احساس بدبختی میکنم.
– میخوای بگی اومدی این ماشین دلپذیرتو نشون بدی، بری؟ مقنعهی منو هم درست کنی؟
در را باز میکنم تا پیاده شود.
– برو سر کارت، منم برم.
دستش روی بازویم مینشیند و من شوکه نگاهش میکنم. او هیچوقت پیشقدم برای لمس من نمیشد.
– باشه مرد گنده، تا من میرم و کارامو میآرم برای خونه، تو منتظر باش.
از مسروری فقط سر تکان میدهم، نمیخواهم بداند چهقدر خوشحالم کرده که بین من، و ادامهی کاری که میدانم حداقل دو ساعت دیگر از آن باقی مانده، انتخابش من هستم. حتی مهم نیست که ممکن است بازهم غر بزند یا برجکم را با کلماتش نشانه رود، امروز را تنها بهسربردن برایم سخت است، حتی به سر کارم نیز برنگشتم.
آوای ویبرهی موبایلم روی داشامگاهورد، حواسم را پرت میکند و همزمان گلی با بهقول خودش کارهای خونه، پیدایش میشود. دو کلاسور بزرگ… بیخیال جواب دادن میشوم، شماره ناشناس است. در را باز میکند. خم میشوم و کلاسورهای بایگانی را میگیرم و او سوار میشود.
– فکر کنم گفتم خدا لعنتت کنه با این ماشینت… هنوز نظرم همونه. آخه این به هیکل گنده و خارج از استاندارد تو میخوره؛ من باید با نردبون خودمو بکشم بالا.
این مقلب غر، جدید است. نمیدانم باید بخندم یا جدی بگیرم. استارت میزنم و حرکت میکنیم. بازهم صدای ویبره میآید و بازهم شمارهی ناشناس.
– من گرسنهمه بهاخان. تا شکممو سیر نکنی، به هیچ نالهای گوش نمیدم… اون لعنتی رو جواب بده.
بار سوم است تماس میگیرد و برایم قبل از هرچیز شکم او مهم است. تماس را وصل میکنم.
– داداش بیچاره شدیم.
صوتی بهنام است، حس ناخوشایندی به دلم چنگ میزند.
– دیگه چه مرگتونه؟
سرعت را کم میکنم تا گوشهای بایستم، صوتی همهمه و دادوقال از آنسوی خط میآید و جیغهای متوالی و… آوای آمبولانس و شاید پلیس.
– چت شده بها؟
دست مهگل را که پیش میآید میگیرم و آنچه بهنام میگوید، چیزی نیست که تصور میکردم پایان این قائله باشد.
– بعد از رفتن تو، همه به جون هم افتادن. بهرام هم به جون هاتف افتاد. نتونستیم جلوش رو بگیریم. هلش داد، افتاد تو حوض، فوارهی وسط حوض راهی شد تو تنش… الان بردنش… خانجون جادهی بیمارستان شد، بهناز باهاش حرکت کرد. آقاجون… الان من پشتسرشم. اونم سکته کرد بهادر… آخه تو چهقدر بیگذشت بودی داداش؟ حالا راحت شدی؟
تماس را قطع میکنم. حس میکنم جان از تنم میرود.
– هی، ببینمت بها. چی شده…
– گند زدم گلی… همه رو بهفاک دادم… خب من فکر نمیکردم اینقدر بیعقل باشه…
صورتم را میان کف دستهایم میگیرم. شاید فقط یک خیال بود، اما تماس بهنام واقعیتی است خارج از قوهی تخیل من.
– میخوای من رانندگی کنم؟
سعی میکنم به خود مسلط باشم، در بدترین شرایط هم زانوی غم بغل نکردهام.
– نه، خوب میشم. یکم صبر کن.
سکوت سنگینی بینمان است، اگر صدای ماشینها نبود، فکر میکردم در خلاء جای گرفتهام. حال میفهمم از سکوت او ساکتش نمیگیرم.
– من نبیان کردم صمٌ بُکم بشین… وقتی غر نمیزنی، انگار یهچی کمه.
مشت محکمی حوالهی بازویم میکند. این زور برای او عجیب است، یعنی او با… نمیخواهم فکر کنم او در روابط قبلی چگونه رفتار میکرده است. اگر بخواهم در ذهنم کنکاش کنم، حتماً تحمل هیچکدام را ندارم.
اگر بخواهم در ذهنم کنکاش کنم، حتماً تحمل هیچکدام را ندارم.
– اصلاً تکلیفت با خودت معلومه ؟ ببین، من گرسنمه؛ اینجا پیاده میشم، تو برو به گندی که زدی برس.
یعنی او واقعاً میخواهد حالا تنهایم بگذارد؟
– من حالم بده گلی، بعد تو دربارهٔ غذا و حرکت کردن میگی؟ اصولاً نباید الان قلبگرمیای، چیزی بدی؟
– آدمی که حالش بده، پیشنهاد رانندگی یکی دیگه رو رد نمیکنه. پس یعنی خوبی، از پس خودت برمیآی… درضمن، اگه دنبال اصاما، اصلهای من یکم فرق داره. من علاقهای ندارم وارد جریانات زندگی تو بشم…
نگاهش مثل گذشته خالی نیست، ولی گرم و دوستانه هم نیست. مهگل میتواند در چند ثانیه از خود یک آدم نفرتانگیز را نشان دهد.
چند نفس عمیق میکشم تا او را به پایین پرت نکنم. تابهحال هیچ زنی به این بیتفاوتی با من راهی شدار نکرده است. یک لحظه فکر میکنم، این منم که در این میان احمقانه رفتار میکنم.
– تو واقعاً غیرقابلتحملی مهگل… بد نیست یکم نفرتانگیز نباشی…
بهمحض خارج شدن حرف از دهانم پشیمان میشوم با آن نگاه تاریک و سخت… قبلاز آنکه حرکتی کند، قفلها را میزنم و حدسم درست است؛ او میخواهد برود.
– ببخشید… چرا یکم سعی نمیکنی حداقل منو درک کنی مهگل؟
– درو باز کن افخم… من که از اولم بیان کردم ما باهم هیچ تناسبی نداریم… حالا هم بهنظرم بهترین وقته که این مسخرهبازی و بچهبازی رو تموم کنیم… در رو باز کن لطفاً.
حتماً اگر دختر دیگری بود، اینکار را که میکردم هیچ، شاید یک اردنگی هم حوالهاش میدادم. ولی مهگل ساریخانی از این در برود، میدانم که برگشتی ندارد و من اینروزگارها تمام حسهای مردانهام، معطوف به این دخترک استخوانی است که با آن چشمهای درشت و نگاه سرد، میتواند مردی مثل من را مجذوب کند. لحظاتی که دیشامگاه کنار او بودم را قبلاً تجربه نکرده بودم و هنوز درعجبم که چگونه خود را کنترل کردهام.
– اینی که میگی مسخرهبازی، برای من یه رابطهست، بشین سرِجات… منو اینقدر آروم نبین. گفتم ببخشید، تکرار نمیشه… مادر و پدرم راهی شدن بیمارستان. داماد سابق رو، برادر بزرگه که اون شامگاه متوجه شدی، هل داده افتاده، فوارهٔ حوض رفته تو تنش… احتمالاً بهرام هم بره زندان و همهٔ اینا بهخاطر اینه که من امروز کینهٔ چندینساله رو سرشون خالی کردم. داروندارشونو گرفتم… آسوپاس شدن… دولید کلاهبردارشون رو بردم انداختم جلوشون و هرچی هم تونستم بیان کردم… میبینی؟ حالام بشین سرِجات، بریم ببینم چه گِلی به سرم بگیرم.
لحنم جدی است و نهایت سعیام را میکنم تا صدایم بالا نرود؛ ولی میدانم موفق نیستم. او ساکت مینشیند و من بازهم پشیمانم که چرا باید او دم کف دستم باشد و من اینقدر خشمگین و آزرده باشم…
– گلی، از سر صبحی که راهی شدم تو اون خونه، همش به تو در ذهنش گذراندم… دروغ چرا، جلوی نگاهم بودی… بین اونا حس کردم قلبم میخواد مثل همیشگی، محکم و سرد پشتم باشی… که نگن اگه بمیرمم، هیچکسی دلخور نمیشه… تو تنها کسی هستی که موسموس منو بهخاطر پولم نمیکنه… با مشاهده کردن این ماشین و همهچی، نگاهاش برق نمیزنه و تعریف نمیکنه… در عوض دوتا فحشم میدی.
در خاموشی به بیرون خیره میشود و من حتی نمیدانم کجا بروم.
– پول برای کسی آدمیت نمیآره… فکر کنم تا الانم که ادامه دادم، قلبیلش این بود که تو همون چیزی هستی که بودی… احتمالاً یه عوضی که اگه بخواد، میتونه خوبم باشه… هرچند رو خوب بودن هیچ بشری نمیشه حساب کرد؛ آدما با منافعشون خوبیو بدیشون رقم میخوره… اگه برای من هنوز بد نشدی، چون من برای منافع تو بیضررم… کافیه تو هم احساس خطر کنی، منو تکهپاره میکنی… میدونی بهادر، اینی که اینجا کنارت قرار گرفته، حتی سایهای از منِ تو گذشته نیست… من نه اعتمادی به آدما دارم، نه دوستشون دارم و نه دیگه گوشها و دیدههامو به محبتهای اونها عادت میدم… اگه دنبال یه همخوابگی هستی و اینجوری این رابطهٔ کجوکوله رو ول میکنی … باشه، مخ منو زدی. چرا که نه… منم زنم، نیاز دارم…
صدای ویبرهٔ گوشی حرف او را قطع میکند، شمارهٔ فرامرز است. برای فرار از این بحث بیاحساس، بهترین است.
– اگر میخوای خبر گند افخما رو بگی…
او تکیه به در زده و زانوهایش را بغل کرده است، بهنظرم در یک چمدان جا میشود. از این فکر خندهام میگیرد که با حرف فرامرز، مو بر تنم راست میشود.
– بهرام بازداشت شد، این پسره حرکت کرده تو کما، خونریزی شمشاهده کرد کرده…
– فرامرز مطمئنی؟ کی بهت اضافه کرد؟
– بهنام زنگ زد. الان مادروپدرت رو تو بیمارستان خاتم بستری کردنو این پسره هم همونجا بستری شده.
گوشهای نگه میدارم و پیاده میشوم. هوا برای نفس کشیدن نیست. امروز چرا تمام نمیشود؟
– فرامرز، چرا اینجوری شد؟ بهنظرت برم بیمارستان؟
آوای بسته شدن در ماشین میآید و مهگل پیاده شده است. دزدگیر را میزنم تا بهدنبالش بروم.
– نه، خودم میرم بهادر. فعلاً بهتره اونورا آفتابی نشی. این گندیه که خودشون بالا آوردن… بهادر؟
مهگل بهسمت یک مغازهٔ سوپری میرود.
– بله.
– راست اضافه کردی چاقو رو بهرام زد؟
آنروزگارها، شامگاهها و روزگارهای زیادی برای در ذهنش گذراندن به تمام جزئیات داشتم، اصل دعوا را فراموش کرده بودم که بر سر یک دختر بود و من چراکه بهرام را داخل معرکه مشاهده کردم، برای کمک به او راهی شدم. بعدها یادم افتاد چاقویی که در کف دست من گذاشتند، متعلق به بهرام، برادرم بود.
– آره… اون یه کادو بود که پسرعموی بزرگم بهش داد، من اونقدر هراسیده بودم که تا ماهها، هیچی تو ذهنم نبود… بعدشم که دیگه برای کسی مهم نبود.
مهگل با یک پلاستیک خرید بیرون میآید و همان ابتدا، یک بسته کیک و شیر را به کودکی میدهد که کنار بساط ترازو جای گرفته. او مهربان است، با تمام بدخلقی و سرد بودنش، ذات مهربانی دارد.
– بهادر! سعی کن کمترین دخالتو تو این جریان بکنی.
پلاستیک خوراکیها را از او میگیرم. درحال بازگشت بهسمت ماشین است، پهلوبهپهلو جاده میرویم و این اولینبار است که او را کنارم دارم، ملایم. او تا سر شانهٔ من است، کمی کوتاهتر.
_ باشه، اما اینا شرشون تا دامن منو نگیره، ول نمیکنن فرامرز.
نگاه دیگران را روی او دوست ندارم. او متفاوت است و من بهعنوان یکمرد میگویم زنهای عادی برایمان محترم هسسریع، آنها که زیر بار رنگولعاب میروند، بیشترین جذابیت جنسی را دارند و محال است مرد باشی و آنها را درحال اعمال جنسی تصور نکنی. اما دستهای دیگر هستند که نه خیلی عادیاند، نه زیر آرایش پنهان. اینها خودشان هستند؛ بد یا خوب، احترامشان را داریم و هموقت، داشتن آنها، حمایت و وقت گذراندن با آنها و توجه کردن به آنها، برایمان مهمتر از خط زیر کمرمان است. این زنها همانهایی هسسریع که ما مردها دنبالشان تا درهٔ ظلمت و کوه قاف میرویم و همهچیز از همین نگاهها آغاز میگردد.
در ماشین را باز میکند. گوشی را در جیب میگذارم، کف دستش را میگیرم تا راحتتر بنشیند و بدون هیچ برنامهای، گونهاش را میبوسم. منتظر عکسالعملش نمیشوم، دلم برای درآغوش گحرکت کردنش پر میزند. ما مردها دنیای پیچیدهای نداریم، شاید فقط یک نگاه مهربان، برایمان از هزاران تعریف و محبت لفظی دلپذیرتر باشد و مهگل، نگاههایش زمانیکه دور نیست، مهربان است. هرچه بیشتر کنار او هستم، بهتر میتوانم او را تفسیر کنم.
یک کیک براونی بهطرفم میگیرد و یک شیرکاکائو. او این کیک را دوست دارد و منهم.
– گلی، صبر میکردی میرفتیم رستوران.
گازی به کیکش میزند و مقنعهٔ کجوکولهاش را عقب میزند، او واقعاً در این حالت دلپذیر است.
– والا متوجه شدم تو غرق فکوفامیلی، منم گرسنه میشم اعصاب ندارم. البته راستش اینه که میل داشتم برم، ولی ارزش بحث نداشت وسط خیابون.
کیک نرم در گلویم میماند و او فقط یک لبخند کوتاه میزند، میخواهد من را حرص بدهد.
– کار عاقلانهای کردی، چون امروزگار اصلاً تو مود منتکشی نیستم. ناهار میخوریم، میریم آپارتمان من، واقعاً خیلی به خاموشی اطرافم نیاز دارم. بعد باهم یکم حرف بزنیم. چون راستش، همهچیز با این شرایط به گند کشیده شده.
گوشی را روی پیغامگیر میگذارم. حتی زمینومدت هم بلرزد، مهم نیست.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن