با آن چنگال در کف دست و پیشبند، با این تحکم کلام، کمی خندهدار بهنظر میرسد.
_ من برنامهی زیستن خودمو دارم بهادر. به کتوکول تو کاری ندارم. نکنه اندیشیدی میشینم منتظر دوستپسرم، با آغوش باز هرروز، که بیای و دلی از عزا دربیاری؟
نگاهش سخت میشود و ابروهایش درهم. او را برآشفته کردهام.
_ من دشمنت نیستم مهگل. اول دوستت هستم، بعد دوستپسرت و تا وقتی که حتی یکی از اینامو خودم اینهمه ملک دارم، نمیتونم خودمو قانع کنم بهخاطر یهسری کافشعر فمینیستی، بخوای بری خوابگاه. با من بحث نکن سر این چیزا… در ضمن، اونقدرم که فکر میکنی، دنبال سکس و رابطه نیستم که بخوام قلبی از عزا دربیارم… ادبیاتتو درست کن.
نمیخواهم دیگر با کسی هممنزل شوم.
واقعاً وجود رابطه برایم مهم نیست، من چیزی برای ازکف دستدادن ندارم و بهدنبال یک حیات مستمر هم نیستم.
ولی تنهایی مانند موریانه از درون آدم را میپوساند. راستش تمام اینها بهکنار، من نمیدانم چرا پیشنهاد او را قبول کردهام.
آدمیزاد با قلبش گول میخورد.
_ میدونی واقعاً چی میخوام؟ اینکه الان تو خونهی مشقربون، صدای زرزرش رو بشنوم. چرا نمیفهمی؟ من آمادگی هیچ رابطهای رو ندارم… من علاقهای به این چیزا ندارم بهادر… این رابطهها مسخرهان…
جلوتر میآید و مستقیم نگاهم میکند. گویا میخواهد راستی حرفم را میان نگاهم جستوجو کند.
_ اگر راحتتری، میخوای عقد موقت کنیم؟ من تاحالا اینکارو نکردم، ولی اگه بخوای…
تعهد؟ این آخرین گزینهی انتخابی من است، یکبار حماقت برای هفت نسل نیامدهی من کافی است.
_ من بمیرمم به تو یا هر مرد دیگهای متعهد نمیشم بهادر… اینکه با یه صیغه، کلاه شرعی بخوای بذاری رو یه رابطه، مسخرهست… آدم مردونه پای رابطه بمونه، شرف داره به این چرتوپرتا.
بدون حرفی دور میشود. من از این رابطه میترسم.
از آینده و از آنچه ممکن است من را پایبند این مرد کند، درحالیکه او رهاست. او یک مرد است و در این جامعه، مردبودن فراتر از انسانبودن است و قانون انسانیت. همین که مرد باشی، تمام قوانین انسانی دنیا را تحتالشعاع قرار میدهی…
در اینجا مرد بودن مساوی است با کارکف دستی سفارشی خدا، جدا از هر مخلوقی.
فرامرز میخندد و بهادر هم همپای او خوشحال است.
میان حرفهایشان اسم پدر بهادر میآید و من هیچ علاقهای به موضوع بحث آنها ندارم.
فقط میفهمم بهادر میخندد، اما نگاهش حالت خاصی دارد… مثل غم.
تنها یک نصفه از تکهای مرغ را، آنهم زیر نگاههای سنگین بهادر قورت میدهم.
در این سالهای تنهایی، بهشدت از مردم گریزان شدهام و در گرداب افکار و خاطرات گم.
_ نظر تو چیه گلی؟
گنگ و بهتزده به آنها نگاه میکنم.
_ من به حرفای شما گوش نمیدادم.
خاموشی سنگین آنها آزاردهنده است. یعنی باید گوش میکردم؟
شاید آن وقتها که با او بودم، ذرهذره اطلاعات مربوط به او را باولع میبلعیدم، چرا که در ذهن عقبمانده و آدم نمتوجه شدهام فکر میکردم او شوهر من خواهد بود.
_ فرامرز میگه با خانومش و دختراش بریم ویلای فَشم.
نگاهم میان آندو میگذرد، واقعاً فکر میکنند باید قبول کنم؟
_ الان باید بگم اوه باشه، چه خوب؟! آقافرامرز، ببخشید که میگم، من رو تو خودتون قاطی نکنین. من مثل یه جغد، تنهایی رو دوست دارم.
قد بلند میشوم و با اظهار کردن خوش بگذره، آشپزمنزل را ترک میکنم.
نمیتوانم حضور دو مرد را در خانه تحمل کنم. مانتو را روی همان شلوار خانگی میپوشم و مقنعه. یادم باشد یک روسری یا شال بخرم.
_ کجا میری مهگل؟
_ بیرون.
_ بیرون؟ مهمون داریم.
باتعجب نگاهش میکنم.
_ تو مهمون داری بهادر، نه من… میرم یکم پیادهروی.
در را باز میکنم که دست او روی کف دستم مینشیند. در برابر من، او بهشدت درشتتر است، فکر میکنم، روزگاری این دست روی من کشیده خواهد شد؟
_ گلی، بذار فرامرز بره… امشامگاه قراره بریم جایی… برو اتاقخواب اگه نمیخوای پیش ما باشی.
از بهادر و آن زورگوییهای خاص خودش انتظار این میزان متوجه شدگی را ندارم، شاید هم من نمیخواهم بپذیرم که او مسعود نیست.
_ امروزگار دورم زیادی شلوغ بوده. قلبم تنهایی میخواد.
این احساس واقعی من است، سر تکان میدهد.
_ خب تو محوطه برو. فرامرز یکم دیگه میره.
دلم میخواهد کمی در تنهایی به همهچیز فکر کنم، من به تغییرات یکدفعهای عادت ندارم. ذهن من به این سرعت نمیتواند همهچیز را حلاجی کند.
…………………………….
***بهادر
_ بهادر، چقدر جدی هستی با این دختر؟
به آشپزخانه برمیگردم. دیگر اشتهایی برای خوردن ندارم، آنهم مرغ گریلشدهای که زحمت زیادی برایش کشیدم تا شاید مهگل کمی غذا بخورد؛ ولی فقط چند تکهی کوچک به دهان گذاشت.
_جدی؟ فعلاً که میبینی من دنبالش میدوئم و اون هیچ مسیری نشون نمیده.
به صنقلبی تکیه میزند، با تبسمی موذیانه.
_ هرچی اولش سخته، آخرش خوبه… عاشقش شدی؟
محبت؟ خندهام میگیرد. چرا دیگران همهچیز را به عشق ربط میدهند؟ ذهنهای فانتزی.
_ فرامرز، چیزی بهاسم عشق موجودیت خارجی نداره… اون برام ناشناخته و جذابه، شاید چون کسی مثل اون تو کارنامهی من نبوده.
میز را جمع میکنم، ولی چیزی درونم از این حرف خوشش نمیآید.
_ پس میخوای اونو تو کارنامهت ثبت کنی؟ همین؟ فکر نمیکنی نامردیه؟
_بیخیال فرامرز، من خودمو قاطی بحثای احساسی نمیکنم… اونم درباره زنها.
چیزی درونم فریاد میزند، “دروغگو”.
_ داری حالمو بههم میزنی بهادر. من اگر یکی مثل تو پا به زیستن دخترام بذاره، قطعاً میکشمش… وکیلتم، دوستتم، ولی واقعاً نمیتونم اینهمه نامردی رو هضم کنم… امروز بابات وقت امضاء اسناد گریه کرد. تو اینمدت اینجوری نمتوجه شده بودمش.
حاجساعد و گریه؟ میدانم اغراق میکند. هرچند او، این اموال جانش بود و من جانش را خریدم، در ازای پسر عزیزش.
_ منم وقتی آدمای دو برابر من، کشونکشون میبردنم دادگاه، بهشدت ضجه زدم. وقتی حکم دادن، وقتی حاجی تسبیح میچرخوند… من نامردیو یاد گحرکت کردم فرامرز، از امثال پرستو… از همخون خودم… این رسم زیستنه.
یک لیوان چای جلویش میگذارم و او خیرهی من است.
_ این دختر نه گناهی داره، نه آزاری بهت رسونده. از همپالکیای تو زخم خورده… دست از سر مهگل بردار، بدون شوخی اگر قصدت فقط همونه که گفتی… این دخترو فاکتور بگیر.
قندی در دهان میگذارم و حسی من را قلقلک میدهد. چرا مهگل برای او مهم است؟!
_ سر هیچکدوم از زنهای زندگیم، ککت نگزید. چرا؟
قد بلند میشود و لیوان را بهسمتم هول میدهد، دلخور شده.
_ چون من مجابش کردم به تو اعتماد کنه… چون اظهار کردم نامرد نیستی. بیان کردم بهادر افخم ارزشش رو داره که از گذشته بکنی… بهادر، تو کم گند تو حیاتت نداشتی… اما نامردی در حق اون رو قبول نمیکنم.
_ نامردی نمیکنم فرامرز. دروغ نمیگم که مهگل برام فرق داره، ولی خب، برنامهای نیست برامون… نمیخوام برای اونو بقیه، ذهنیتی باشه.
سری تکان میدهد، اما نگاهش هنوز هم مانند پدرهایی است که پسری را که برای دخترشان آمده، تایید نمیکنند.
_ صلاح مملکت خویش، خسروان دانند… بابت شام ممنون… برم، حتماً بچهها اومدن. هفتهی دیگه حرکت کردنیایم ویلا؛ خواستین بیاین، بگین… بهت زنگ میزنم.
……………………..
فرامرز راهی شده، اما خبری از مهگل نیست. مهران تماس گراهی شد و گفت جسد حیوان را در یک جعبه گذاشته و با پیک فرستاده است. باید بهسرعتتر دفن شود. صدای زنگ از وارد شدن او خبر میدهد. پایین میروم تا بسته را بگیرم و مهگل را پیدا کنم.
مجبور میشوم محوطه را بگردم. این وقت شب، او با آن لباس و بدون موبایل کجا رفته است؟
به محوطهی پارکمانند پشت ساختمان میروم. او آنجاست، اما تنها نیست. پسر جوان و جذابی هم کنارش قرار گرفته، با یک دست لباس ورزشی و یک سگ کوچک. دارد با خنده چیزی برای مهگل تعریف میکند که او هم تبسم میزند.
حسی گزنده از تیرهی کمر تا گردنم میگذرد و انتهای آن، قلبم است. سوزش حسادت. از اینکه آن پسر ورزشکار با آن لباس گرانقیمت و جوانتر از من، خنده به لبان او آورده، حسادت میکنم.
جلوتر که میروم، مهگل متوجه من میشود و بعد پسر که بوی ادکلن سکسی که استفاده کرده، تا چند متر اطراف او میآید. دوست دارم گردنش را بشکنم.
یاد فیلمهای حیات وحش میافتم، نرها همهجا برای مادهها مبارزه میکنند.
_ بها، سهیل همسایهی جمشاهده کرد طبقه پایین هستن.
نگاه من جدی است. پسر جوان متوجه سیگنالهای غیردوستانهی من میشود. اینها را مردان بهسرعت دریافت میکنند.
_ بله… میدونی چهقدر منتظر شدم بیای بالا؟
نمیمیل داشتم دلخوری و ضعفم را نشان دهم، ولی واقعاً از این صحنه غمگینم. پسر عذرخواهی میکند و با سگش میرود، قدبلند است، تقریباً اندازهی من، اما باریکاندامتر و حداقل هشت سال جوانتر.
_ اگه با نگاهت نخوریش هم راهی شد.
جعبهی کوچک را روی زمین میگذارم و روبهرویش میایستم.
_ تو نتونستی چند دقیقه منو فرامرزو تحمل کنی، ولی این پایین، خیلی راحت بهنظر میرسی.
در برابرم میایستد و سر بالا میگیرد، مبارزهطلبانه.
_ خب… الان برای من رو چه اصاما فاز غیرت برداشتی بهادر؟ برای چی با نگاهت اونو خفه میکنی و پاچهی منو میکنی؟ یعنی من حق ندارم انتخاب کنم کجا باشم؟
آخرین چیزی که میخواهم، بحث با مهگل است.
_ بیا بریم یه جایی، کار نیمهتموم داریم.
نگاهی به من و جعبه میاندازد. با آن شلوار خانگی و مقنعه و مانتو مشکی، بازهم میتواند مردها را جذب کند.
مهگل قشنگ نیست، چهرهاش معماما است و زیادی هم نحیف. قد متوسطی دارد، ولی دیدهان درشت و مشکیاش، زیاد از حد جلب توجه میکند.
در ظاهرش هیچ جاذبهی جنسی برای یک مرد نمیتوان متوجه شد، ولی جذبت میکند، آن حس غریبی که میگوید” همهی دنیا، مخصوصاً تو، برید به درک”. یک “بهجهنم خاصی” در نگاه و رفتارش دارد.
_ ما؟! چه کار نیمهتمومی؟
……………………
***مهگل
باحوصله یک چاله میکند، باورم نمیشود که بهادر دراینمدت بهفکر دفنکردن ویلی بوده باشد، روی زمین چنباتمه میزنم و خیره به حرکات او میشوم.
دلم درد میکند. هجوم خاطرات تلخ، جیغهای مادری فرزندمرده، جنینی بیجان و کسانی که میگویند جنین را ببرند… مادری که ابداً نمتوجه شد نوزاد مردهاش را چه کردند.
بعضی میگویند جنینها را یکجا دفن میکنند، ولی در ذهن آن مادر همواره ماند که فرزندم را چه کردند. شاید جان داشت، شاید نمرده بود و بهدروغ او را بردند. شایدها دیوانهاش کرد، وقتی بهچشم نمشاهده کرد با فرزندش چه کردند… و او صبح روزگار بعد، یک مردهی متحرک بود که میان خون و درد، در بین جمعیت گم شد.
_ گلی، میخوای ببینیش؟ اینجا خاکش میکنیم. نزدیکمونم هست.
لحنش مهربان است، او را اینچنین نمشاهده کردهام، لحظهلحظهی حرکاتش را نگاه میکنم، او هیچ شامگاهاهتی به مسعود ندارد. مسعود اگر بود، حتماً من را مسخره میکرد که چه میزان میمیل داشتم گربهام را خاک کنم، نه اینکه در زبالهدانی بیندازم. ولی بهادر ناضافه کرده دانست و این حتی اگر برای جلب نظر من باشد هم، از انسانیتش است.
_ اون پسره به زنها علاقهای نداره… اون یه ترنسه… شامگاهیه مرداست، ولی جسماً.
در جعبه را باز میکند. جسد حیوان خشک شده، چشمانش فروراهی شده، بعد از دو روز.
_ هر روزگار اون زودتر از نیلی روی کمرم میپرید که بیدارم کنه… توجه نمیکردم، با نیلی کف پامو با اون زبون زبرشون قلقلک میدادن.
در جعبه را میبندد و داخل خاک میگذارد. هوا تاریک است و کمی نور از چراغهای اطراف میتابد.
_ نیلی حالش خوبه. تا چند روزگار دیگه میآرمش، میل داشتی، یکی دیگه هم میآرم تنها نباشه.
_ بها؟
_هوم؟
روی جعبه با بیلچهی باغبانی خاک میریزد. اخمهایش بیشازقبل درهم رفته و تمرکز دارد.
_ بهنظرت این بچهها که تو اتاق زایمان مرده بهجهان میآنو، درست خاک میکنن؟ یعنی… پرت نمیکنن؟ چکارشون میکنن.
کف دست از کار میکشد. دستهایش خاکی است، حتی تهریشش هم.
بهتزده نگاهم میکند.
_ مهگل! این از کجا دراومد؟ معلومه که خاکشون میکنن.
نمیدانم چرا، اما باور میکنم. اگر بهادر میگوید، حتماً درست است. او اگر نداند حرف نمیزند.
_ گلی، داستان چیه؟
زیر بازویم را میگیرد تا بلند شوم و بعد دستانم را، همانگونه که تا اینجا گراهی شد که نیفتم.
_ هیچی… بریم.
بیلچه را برمیدارد، مکثی بالای سر قبر ویلی میکند و بعد تکهسنگی را روی قبر میگذارد.
_ آدم حق داره برای هر موجود یا حتی وسیلهی عزیزش که از بین میره، یه جایگاه بسازه؛ حتی اگه یه حیوون باشه… هیچ موجودی لایق سطلِزباله نیست گلی… داشتن اون جایگاهم مسخره و اشتباه نیست.
اضافه کرد جایی که انتخاب کرده، قسمتی از زمینهای خودش است که هنوز ساخته نشده. دستش حمایتگرانه به دور شانهام میپیچد و من برای اامان بار نمیخواهم او را پس بزنم. حتی بوی تنش بعد از کندن زمین، برایم آزاردهنده نیست.
بهادر افخم با این ظاهر غلطاندازش، مرد مهربانی است که ارزش دوست بودن و صمیمی شدن را دارد.
در ماشین را باز میکند تا سوار شوم، صدای سگها از نزدیکی میآید و من قلبشوره میگیرم. وقتی سوار میشود، نفسی از روی ملایمش میکشم.
_ خب، بریم بذارمت خونه…
_ یه زنی رو میشناختم، با چنگودندون بچهشو نگه داشته بود… وقتی بهجهان اومد، بیان کردن مرده… مادره خیلی حالش بد بود… همش میاظهار کرد اگه نمرده باشه چی؟ فکر میکرد بچه رو دور انداختن… صاحب نداشت بچه، فقط همون زنه… کسی آدم حسابش نمیکرد.
_ گلی؟ مادره چی شد؟ چیکار کرد؟
سر به شیشهی خنک ماشین میچسبانم. سکوت شامگاه و خاموشی زندگی من و شامگاهی که بر روح و روان مهگل حاکم است.
_ مُرد… نه اینکه یهو بمیرهها… ذرهذره مُرد… آخه فکر میکرد شاید بچهش بمونه، از تنهایی دربیاد… خب نموند… حتی قبریم نبود برای بچهش مادری کنه، گریه کنه.
نمیخواهم گریه کنم، ولی اشکهایم کف دست من نیست. اولین اشکهای علنی من بعد از سالها که کسی میبیند…
از مهگل، از بهادر و از هرچه انسان است، متنفرم. از تلخی زندگی که با شیر مادر به کامم نشست، متنفرم.
_ هی گلی، وقتی اینقدر مظلوم گریه میکنی، قلبم میگیره… میدونی، سرنوشت آدما از بیخ، هرچی هست همونه. یکیو میفرستن این جهان، میگن این حالشو ببره… یکی دیگه رو میگن حالشو با دهنسرویسی ببره… یکیم میگن برای حالبردن بقیه باشه… اون زن مادرمرده هم، این قسمتش بوده…
ننم میاضافه کرد: «آی پیشونی، منو کجا میشونی»؟ منو بهنام دوقلو بودیم. فقط چند دقیقه اون بزرگتر بود، اما عزیزکرده شد، منم اینی که میبینی. خار به کف دستش میرفت، حاجساعد شب و روزگار نداشت، ننم که هیچ… ولی من… میگفتن تو از همون اولم تخس و ناسازگار بودی… شیطون زیر جلدت بود… یهچی هست میگن، تخم بیبسمالله… یهبار به آقام اظهار کردم، “چیه اینهمه اونو تحویل میگیرین؟ چون فکر نمیکردین دوتا باشیم، ااما با بسمالله شد، دومی نه”… میبینی، هرکی یهجور داستانش رقم میخوره.
حالتش عادی است، اگر انگشتان سختشده دور فرمان و دنده، سرعت بالای ماشین و چروک کنار چشمانش را در نظر نگیرم.
_ تو اما الان خوبی، نه؟
نگاهش ناراحت است، کف دست سردم را میان دستان مردانهاش که هنوز خاکی و کثیف است، قفل میکند.
مقاومتی ندارم. هیچ کف دستی تاکنون برای من و حال و احوال من کثیف نشده.
_ آره، الان خوبم. ولی پدرم دراومد گلی تا این شدم. تا گرگ شدم و یاد گرفتم چطور باید شکار کرد و تکهتکه کرد… به این برهای که گاهی میبینی، کفایت نکن؛ لباس میش تنمه.
او نمیداند تابهحال، تمام مردان و زنان اطراف من، هرروزگار و هرشب لباس گرگها را به تن آدمیتشان داشتهاند.
_ میدونم، منم همواره شکار بودم… میدونم یهروز توام لباس میشو درمیآری و منو تیکهپاره میکنی بها… ولی فکر نکنم تو مُردارخوار باشی.
رو از او میگیرم، تنم سر میشود از این خبر داشتنها. انگشتانش روی کف دستم را نوازشگرانه طی میکنند.
_ من اونقدرم گرگ وحشی نیستم گلی… گرگم میتونه حیوون دستآموز بشه، حالا هرچهقدرم وحشی باشه… همیشه کار شکار و شکارچی آخرش خونریزی و مرگ نیست، یه وقتایی فرق میکنه داستان.
خستهام از تمام من بودنها و تنها بودنها، قلب منهم کمی محبت متوجه شدن میخواهد؛ محبتی که برایش سگدو نزنم، التماسش را نکنم.
من زیاد هم نمیخواهم، درحد یک نوازش هم برایم کافی است.
مثل همین لمسهای گاهو بیگاه او، حتی اگر همهوهمه، برای یک همخوابگی باشد و میدانم او هم مثل همهی انسانها، فقط بهدنبال دورازکف دسترسترینهاست.
تلاش میکنند و تلاش میکنند و بعد که بهکف دست آمد، تلاشها ختم به دوریکردن میشود.
هرچند مهگل همیشگی تلاش کرد، ولی نمیاطلاع داشت دیگری، تلاشش برای کس دیگری است.
_ پیاده شو گلی، رسیدیم.
بیهیچ حرفی پیاده میشوم و با کرختی، قدم بهسوی آسانسور برمیدارم و آماده میشوم برای خورده شدن با خاموشی و تنهایی.
یادم میافتد حتی تشکر نکردهام، او لیاقت این را دارد.
ولی او راهی شده است، بههمین راحتی و من بازهم تا صبح باید با افکار مرگخواهم کف دستوپنجه نرم کنم.
هجوم سکوت و تاریکی، امشب برایم ترسناکتر است و من هر لحظه باید به خود یادآور شوم که این حضورهای او موقتی است تا نکند خو بگیرم به غیرازاین.
هنوز ملحفهها را روی تخت نکشیدهام. صحنههایی از دیشامگاه، جستهگریخته بهخاطرم میآید.
روشنترین آنها مربوط به حمامکردن من بود. بهادر دیشامگاه باحوصلهترین رفاقت بود که کسی میتوانست داشته باشد.
دیشامگاه او میتوانست همان باشد که مسعود بود… نه، هیچکسی مثل مسعود نمیتوانست باشد.
او میخبر داشت من باکره و بیتجربه هستم. او میاطلاع داشت تنها دارایی من همان است.
او میاطلاع داشت یک بیتجربه، با دو پیک مشروب، مست و بدحال میشود.
او میدانست یک بیتجربه، با دو پیک مشروب مست و بدحال میشود. او میاطلاع داشت که تن من را بهتاراج میبرد و من نمیخبر داشتم… او به فکر ارضاء تن بود و من در اندیشهی کسب دلدادگی… و روزگار بعدازآن، هیچ شباهتی به امروزگار با بهادر نداشت. او کثافت تنش را بر من روا دید و بهادر، کثافت من را باحوصله از تنم زدود.
_ گلی، از صبح یه ملحفه ننداختیها… گندت بزنن اینقدر تنبلی.
از متوجه شدن او نباید تعجب کنم.
_ تو چند تا کلید یدک داری؟
ملحفه را از کف دستم میگیرد و کمی من را به عقب هل میدهد.
_ مال خودمو دارم، بهغیر از دو تایی که تو داری… یکی از کارایی که خوب تو اون خرابشده یاد گرفتم، بازکردن هر دری بود، این که یه در خونهست.
ریز میخندد و تخت را مرتب میکند. شانههای پهنش وسوسهکننده است برای لمس کردن، همینطور از کف دستانش خوشم میآید، قوی و مردانه. کار تخت تمام میشود و من از وسوسهی لمس او فراری. منهم یک زنم، هر میزان هم سرد و خشن باشم، بازهم مثل تمام زنهای از ابتدا تابهحال، مسحور مهربانی و قدرت یک مرد میشوم، شیفتهی این تضادها.
_ چی شده مهگل؟ چیز بدی هست؟ ملحفهها بو میدن؟
بینیاش را چین میاندازد و بو میکشد.
_ بو نمیآد که… بخوابیم، فردا کلی کار دارم.
بهسمت تشکم میروم. دیشامگاه او هم کنار من خوابید و من یادم نمیرود که تنم در امنیت مردانگی او بود. نه آن مردانگی که سمبل جنسیت است، مرد بودن فقط به آن خلاصه نمیشود، اینکه آغوش و تنت برای کسی مأمن امنی باشد، مردانگی است.
_ مثلاً گفتم نمیخوام همخونه باشیم.
بالشی برمیدارد و کنار بالش من میگذارد.
_ این همخونه بودن نیست که. فردا تو میآی آپارتمان من… ما یه جا زندگی نمیکنیم که.
نگاهش پر از شرارت است.
_ خوب سفسطه میکنی… منو به حضورت عادت نده بها.
دراز میکشم. بودنش در کنارم را دوست دارم، ولی ترس از عادتکردن، بیشتر از این علاقه است.
حضورش را بافاصله کنار خود حس میکنم. یک تشک کوچک که جای او را ندارد و او حتماً روی زمین خوابیده است.
_ تو رو نمیدونم، ولی اینکه الان اینجام، یعنی من به حضورت عادت کردم گلی. ببین، نه بغلخورت ملسه، نه هات و سکسی هستی…
میخندد. حتی تعریفکردنش هم عجیب است.
_ خلاصه دوتا پاره استخونی که بداخلاق و سردم هستی… اما هی آدم میخواد دوروبرت باشه… والا یه ذره هم محبت سرت نمیشه، ولی چیکار کنم؟ خوشم میآد دوروبرم باشی… اینم یهجور خودآزاریه دیگه.
باخنده هرچه میخواهد، میگوید. برمیگردم روبهرویش. نگاهش درخشان است. ابروهای پرپشت و مردانهاش را بالا میاندازد و لبهایش به لبخند کش میآید.
_ گمشو برو خونهت. تو رو چه به منِ دو پاره استخون! برو دنبال همون پرنده و دختر دیشامگاهیه…
با دست و پا میزنمش تا از من فاصله بگیرد و او درعوض فقط میخندد که من را جریتر میکند. از حالت درازکش خارج میشوم تا بیشتر احاطه داشته باشم.
_ پاشو برو. مگه من خواستم اینجا ولو باشی که اینا رو بار من میکنی… برو یکی رو پیدا کن که سینه و باسن سکسی داشته باشه پرگوشت، بهت حالم بده.
زیر مشت و لگدهای من میخندد.
_ باشه، متوجه شدم… عین ببر مازندران تیکهپارم نکن.
خسته میشوم. او حتی تصوری از گذشتهی من ندارد، مهگل گذشته، هیچ شباهتی به من ندارد.
_ میآی بغلم گلی؟
بیترمشاهده کرد میگویم نه و عقبتر میروم.
_ خب… انگار تو زبون خوش سرت نمیشه، دخترهی سرتق.
آنقدر عقب نرفتهام که دور از کف دسترس او باشم. دست دراز میکند و من را بهراحتی بهسمت خود میکشد.
_ همهی اینایی که گفتی درست میشه. سینه و باسن و این چیزا؛ اما اون چیزی که تو داری، اونا ندارن. اونم خرمهرهی ماره.
_ من لوسبازی دوست ندارم بها. بذار بخوابم.
سعی میکنم از بغلش فرار کنم. هنوز با او صمیمی نیستم، حداقل جسم و روحم هنوز با او آشنا نیست، ولی میدانم اینها فقط حرف است.
من هیچ اعتمادبهنفسی برای کنار یک مرد بودن ندارم، من از بودن با او و پسزدهشدن، وحشتزده میشوم… چرا که میدانم همانطور که او گفت، از جاذبه برای مردها خالیام.
_ باشه، لوسبازی درنمیآرم.
من را محکمتر به خود میچسباند، پوست نیمهبرهنهاش با زیرپوش رکابی و سفیدی که به تن دارد، سبزهتر و پرتر بهنظر میرسد و حرارت تنش را میفهمم که بالاتر میرود. نگاهم روی چشمانش متوقف میشود.
_ حق با توئه. فکر کنم جدی باشیم، بهتره.
لبهایش بیمقدمه روی لبم مینشیند، میخواهم دور شوم.
_ نه…
خیره نگاهم میکند و نمیدانم بهدنبال چهچیز در من میگردد…
_ از اینکه ببوسمت، خوشت نمیآد؟
لبهایش نرم و هوسانگیز است، اما من در این کار افتضاح هستم.
_ مسواک نزدم… خب…
_ نیازی نیست گلی … برام مهم نیست.
نمیگذارد ادامه دهم. بار دیگر لبهایش را چفت لبم میکند، اول آرام در حد یک بوسهی عادی و بعد، نوک بینیام را میبوسد. گونهها و چشمهایم بسته میشود. انتظار این جدیشدن را ندارم، ولی نمیترسم. آنچه حس میکنم، بیشتر خجالت است و حس کمبودن برای یک رابطه. میخواهم مقاومت کنم برای فرونریختن دیوارههای اطرافم، ولی او هجوم را آغاز کرده است. با لبهایش که سعی در گشودن دهانم دارد، باحوصله میبوسد، زبان میکشد.
_ شیرینه گلی… طعم لبات مثل آبنبات میمونه… لباتو بسپار به من.
میخواهم چیزی بگویم که از فرصت استفاده میکند و پیشروی. دستهایش دیگر ثابت نیست، آهسته روی تنم میچرخد و نفسهایش داغتر و آواهایی از لذت را بیرون میفرستد و من حتی بوسیدن هم بلد نیستم. مسعود میبیان کرد، “ماهی مرده”. این حسی بود که همواره از بوسیدن من داشت، حس سرما و بیجانی… ولی من ابداً نگفتم از بوسههای او بدم میآید؛ از رطوبت و بویی که بیشتر برای مشروب یا سیگار بود. همواره در پی چنقلبحظه بوسه، بر تنم یورش میبرد، ولی بهادر آرام است. دهانش طعم خوبی دارد، با حوصله هر ذره را لمس میکند.
کمی عقب میکشد… میدانم آنچیزی که او میخواهد نیستم. نگاه میدزدم، میخواهم بهحساب دوستنداشتنم بگذارد تا…
_ گلی… با من همجادهی کن … منو ببوس… حتی اگه خوب نیستم تو بوسیدنت، بهروم نیار… منو ببوس.
نگاهش صورتم را کنکاش میکند، لبخند میزند. او نباید اینقدر خوب من را بلد باشد. دستش پشت کمرم تنگتر میشود و بازهم از گوشهی لبهایم آغاز میکند و اینبار، سعی میکنم از او کمی تقلید کنم. چرا نباید منهم طعم لذتها را بدیده؟
لبهایم که هممسیر او حرکت میکند، ولع او دوچندان میگردد. حال میان تن او غرق شدهام، میان حرکات نرم او و کف دستانش که گردنم را آرام میفشارد.
_ لعنت بهت که اینقدر باحالی دختر.
نفسنفس میزنیم. تنم گرگحرکت کرده و نیازمند رها میشود و از تماس تنهایمان، میدانم او هم در اوج تحریکشدن است.
کمی فاصله بینمان میاندازد، اما هنوز هم کف دستانش روی کمر و باسنم آرامتر از قبل درحال نوازش است و من کمی از التهابم کم میشود. منتظر پیشروی بیشتر او بودم، یک همخوابگی کامل و این بیشتر من را گیج میکند… میخندد.
_ فکر کنم گند زدم به خودم گلی… این اولین باره که اتفاق میفته… تمام حرفامو پس میگیرم دختر. فقط با بوسیدنت به اوج رسیدم… اونم من!
باورم نمیشود. کمی از او فاصله میگیرم و کف دست میبرم برای لمس لباس او که کف دستم را میگیرد. او حتماً شوخی میکند، ولی بهادر میخندد.
_ نشد دیگه… همهچی باید مساوی باشه گلی… تو نباید اینقدر هیجانانگیز باشی و من نباشم.
من را بهزیر میکشد و رویم خم میشود. تنم از التهاب افتاده.
_ راضی به زحمت نیستم بهاخان. الان بیشتر ترسناک شدی تا دلربا و شهوتبرانگیز.
پیشانی به پیشانیام میچسباند و لبخندی عریض میزند. او واقعاً جذاب است، ولی خواستنیی که اگر من مهگل نبودم، شاید از او حساب میبردم.
_ خب اونم میشم برات. تازه سرشبه.
بیشتر کلامش شوخ است تا وسوسهکننده.
_ باشه، متوجه شدم زود تمومش نمیکنی. میذاریم بهحساب مدتی که رابطه نداشتی… برو عقبتر، نفسم گحرکت کرد.
روی زانوها مینشیند و پاهایم هنوز زیر تن اوست. میخندد و زیرپوشش را درمیآورد، آب دهانم را قورت میدهم، او چند برابر من است.
_ اینجوری که بدهکارت میشم… من از بدهی خوشم نمیآد.
نگاه و لبخندش پر از شیطنت است. این تجربهها برایم تازه است. مسعود آن چندبار که باهم بودیم، میبوسید و در کمترین زمان، به تمایل داشتهاش میرسید؛ اگرنه با دلخوری و قهر، چند روزی را سر میکردیم.
_ بیخیال بها، من مشکلی باهاش ندارم. واقعاً خوابم میآد.
خم میشود و بوسهای طولانی روی پیشانیام مینشاند.
_ من باهات شوخی زیاد کردم، ازاینبهبعد هم انجام میدم مهگل. ولی اینکه بیان کردم تو باحال و عالی هستی، عین واقعیت بود… قول میدم برات جبران کنم… الان میآم، برم تمیزکاری.
سرخوشانه قهقهه میزند و قد بلند میشود و من با تنی کوفته از نیاز لحظاتی پیش، به جایم برمیگردم. من آمادگی پیشرفتن رابطه را ندارم، میترسم. از خجالتزدگی و احساس تحقیرشدن در آینده هراس دارم و همهی اینها، نتیجهی وجود لعنتی اوست. از آینهها، از خودم، از تن زنانهام و حتی اندام زنانگیام متنفرم و این موج نفرت از خود، من را از پای خواهد انداخت. بهادر افخم، حتماً قلبش برای من میسوزد که با من راه میآید.
دیده میبندم تا فکر کند بهخواب راهی شدهام.
_ خوابیدی؟ چه زود!
کنارم دراز میکشد. باید برای خودم کاری کنم. تمام حسم میگوید اینبار حتماً ویران که هیچ، با خاک یکسان خواهم شد.
کف دست دور تنم میپیچد و روی موهایم را میبوسد.
_ شراب تلخ میخواهم که مردافکن بود زورش
که تا یکدم بیاسایم زِ جهان و شر و شورش…
گلی، تو مثل همون شراب تلخی…
تا صبح گرمای تن و پیچش دستهایش دور تنم را حس میکردم. حتی نوازشهای گاهبهگاهش روی سرم، ولی دیده که باز میکنم او نیست.
نمیدانم چرا انتظار بودن او را کنارم دارم… خودم میدانم که جانبهجانمان کنند، ما زنها همواره در رویاهایمان، پرنسسهایی هستیم که منتظر یک بوسهی عاشقانهی سر صبح ماندهایم. حتی اگر دختر یک گدای دورهگرد باشیم یا سختگیرترین فمنیست روزگار که هر روزگار، صبح تا شامگاه، استقلال و برتری زن و حق مساوات را فریاد بزنیم؛ بازهم ته وجودمان، نیازمند یک لمس و یک بوسهی عاشقانهایم تا دیده بگشاییم.
حس تنهایی عمیقتر از هر مدت دیگر بهسراغم میآید و غمانگیزتر آن است که میدانم، من به بهادر افخم خو گحرکت کردهام و این برایم دردناکتر است. زیرا که میدانم این رابطه، هیچگاه به سرانجام نمیرسد. روزگاری او مفتون کسی میشود که هیچ شامگاهاهتی به زنهای زندگیاش ندارد، یک باکره که تماموکمال برای اوست.
بهسختی بلند میشوم. تا یکساعتونیم دیگر باید سر کارم باشم و فکر میکنم باید شغل دومی هم پیدا کنم تا کمتر وقت برای بودن با او بیابم.
خانه در سکوت است، مگر چیزی غیر از این انتظار میرود.
احساس میکنم لبهایم میسوزد و ورم کرده. این آثار بوسههای طولانی دیشب است، ولی جرأت چشم دوختن در آینه را ندارم. از طرفی نمیدانم در چه وضعیتی هستم، آنهم با پوست سفید و حساس من.
جلوی آینهی روشویی که با حوله پوشاندهام میایستم. میدانم که در آن دیگر هرگز تصاویر گذشته نخواهد بود، ولی من آمادگی متوجه شدن مهگل امروزگار را ندارم. کمی از حوله را کنار میزنم. فقط لبهایم را. حدسم درست است، کمی التهاب دارد. آنقدر شدید نیست اما حتماً به کرمپودر نیاز است.
صوتی در دستشویی من را میترساند. انتظار حضور کسی را نداشتم. حوله از روی آینه میافتد و تصویر درون آینه، با آن نگاهان درشت و وقزدهی مشکیرنگ به من زل زده است.
_ گلی؟ مهگل، اونجایی… صوتی چی بود؟ درو باز کن ببینم.
آن کسی که در آینه است را نمیشناسم. من کی اینقدر مرده و بیروح شدهام؟ گونههایم استخوانی است. رنگم نه سفید، که پریده و بیرمق شده. نگاه دختر در آینه، خالی است… نه، هراسیده… شبیه عروس مردگان شدهام.
صوتی ضربات پیاپی او به در، من را به خود میآورد، قفل در را باز میکنم، یک عادت قدیمی که هرگز در چنین مکانهایی بیدفاع اسیر نشوم… این تجربه را هم مدیون فاضلقصاب و پسرانش هستم.
در با شتاب باز میشود و نگاه مضطرب بهادر که مشغول بازرسی ذرهذرهی من است.
_ چی شدی مهگل؟
ظرف صابون مایع داخل روشویی است نمیدانم چه زمانی افتاده است.
_ هیچی… هراسیدم در زدی، در ذهنش گذراندم حرکت کردی.
دستم را میگیرد و مشکوک، من را به بیرون از توالت میکشد.
_ تو یادداشت منو نخوندی کنار بالشت؟ اضافه کردم رفتم صبحانه بخرم. خواب بودی.
دستش نوازشوار بین دو کتفم را طی میکند و من هنوز، گراهی شدار تصویر در آینه هستم که شامگاهیه عروسکهای ترسناک بود. بازهم بدخلق میشوم.
_ ببین لبم باد کرده، تا یکساعت دیگه باید برم سر کار و هیچ ندارم…
من را رها میکند و بهسمت یک ظرف روی میز میرود.
_ برای اونم یه فکری میکنیم… بیا برات قلب و جگر گرفتم. اینجاها نبود، حرکت کردم محلههای قدیم خودمون. بیا بخوریم، خودم میبرمت سر کار.
بوی جگر کبابشده حالم را بد میکند. میروم به آن خانهی قدیمی و حیاطدار که دیوارها پر بود از شیشههای رنگی که به سیمانها چسبیده بودند، و دیوارهای خونه با آن کاغذدیواریهای انگلیسی که نقشونگارهای هندی داشت و من در کودکی، ساعتها خود را روی فیلهایی که دخترکان هندی، سوار بر آنها داخل جنگل بودند، تصور میکردم.
خانهی پدری… او را بسیار کمرنگ بهیاد میآورم، مردی با پوست روشن و موهایی تیره و تبسمی که هربار صوتیش میکردم، برلب داشت و گاهی برای من و مادرم پای منقل، جگر کباب میکرد. منقلی که سالها بعد، مرد دیگری هرروزگار، جگر به شکم میزد و جگرگوشهی مرد دیگری را کباب میکرد.
– از جگر و هرچی کبابه، متنفرم… امروزگار همهچی گه شده… خودت اینا رو بخور.
میخواهم از همهی خاطرات فرار کنم. وقتی تنهایی، راحتتر مسیر درحرکت کردن را مییابی ولی حالا…
– گلی، یکم به خودت فرصت بده… ببین اینجا هیچچیزی شامگاهیه خاطراتی که تو ذهنته هست؟ چرا نمیآی خاطرهی جمتوجه شد بسازیم؟
خاطرات جمتوجه شد… شعار زیبای بهنظر میرسد، اما خودش بعدها میشود یک قفل دیگر.
– چیزی عوض نمیشه بها.
میخواهم آشپزخانه را ترک کنم که دستش دور شکمم میپیچد.
– تو هیچجایی نمیری. دونهدونهی این جگرا رو میکنم تو حلقت. فکر کردی چی…
میخندد و سعی میکند من را که تلاش برای جدا شدن دارم، کنترل کند.
– وول نخور، بیا ببینم.
قلقلکم میدهد، صحنهی خندهداری است. ساعدش را گاز میگیرم و تقلا میکنم.
– ولم کن بیشعور. نمیخورم، زور چرا میگی؟ استخونام شکست.
با یک کف دست من را کنترل میکند و با کف دست دیگر، تکهای جگر روی لبهای چفتشدهی من میگذارد. بوی آن باعث میشود عق بزنم ، نباید به فاضلقصاب و آن کف دستهای نفرتانگیزش فکر کنم. کف دستهای بهادر و این زندان انسانی… کمکم از تقلا دست برمیدارم و او هم.
– باشه، ولم کن. حالم بد میشه بها… منو اینجور اسیر نکن… زورم بهت نمیرسه، دیوانه میشم.
حلقهی بازویش را شلتر میکند، اما رها نمیکند. نفس گرمش کنار گونهام رها میشود.
– میخوای خاطرهی جمشاهده کرد بسازیم با این جگرا؟
– چه یادگارای سر جدت، بهادر افخم؟ جگر و بوی اون حال منو بد میکنه…
میان حرفزدنم، چیزی در دهانم میگذارد. تکهای از چیزی که نمیدانم چیست… طعم زغال و پیاز و آبلیمو و گوشت کبابی، ترد و خوشطعم. آن را میجوم و واقعاً خوشمزه است، ریز کنار گوشم میخندد و نفسش به صورتم میخورد. نمیتوانم صورتش را ببینم.
– خب، متوجه شدی خوشمزهست… اینهمه ادا نداره. بپر برو، تا من گرم میکنم، لباساتو بپوش کار داریم.
بهادر آدم خاصی است، این را خوب متوجه شدهام. او نمیپرسد، تحت فشار نمیگذارد، کوتاه نمیآید، اما مرد مهربانی است. بهقول خودش، گرگی در لباس میش، اما یک گرگ رام. هرچند خوی وحشی او از بین نمیرود، ولی میداند همان را چگونه خرج کند. او یک شکارچی است که شکار، با طیب خاطر به او پناه میبرد که آیا لطفش بکشد، حراست کند یا بدرد!
لباسهایم را میپوشم اما هنوز هم ورم لبها ذهنم را درگیر کرده است. وسوسهی یکبار دیگر “نگاه در آینه” از سرم میگذرد ولی آن تصویر صبح از چهرهام، این وسوسه را از بین میبرد. حال، بهادر بیشازپیش برایم جالب میشود. زمانی که خودم را با حداقل دو زنی که در زندگیاش مشاهده کردهام مقایسه میکنم؛ حتی نوک سوزنی جذابیت آنها را ندارم.
– گلی، یهچیز گرمتر بپوش، با موتور میریم… اگه نداری، اون پتومسافرتی رو بیار. بجنب.
موتور؟ امروزگار بهادر قصد فروپاشی من را کرده؟ بهدنبالش میروم، اما از همین حالا میدانم که نمیتوانم او را مجاب کنم. پس بحث بیفایده برای چی؟
– چیه؟ نکنه اینم یادگارست ؟
لحنش آنقدر جالب است که به خنده میافتم و او نگاهش برق خاصی دارد. نمیدانم از اول هم بود یا نه.
– موتور چرا؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن