فصل بیست و نهم
خونه
متوجه شدم اسمم آوا زده میشد، به شکل عجیبی صوتیی که مرا میخواند شامگاهیه صوتی خودم بود.
دیدههایم پلک زدند و من درون آینهای نگاه کردم.
انعکاسم که مشخص شد روی من که توی تختی خوابیده بودم، خم شده بود به من بیان کرد: «حالت خوبه دوقلوی شیرین من.» و حس کردم کف دستم محکم فشرده شد. «به خاطر این ضعفی که داری نترس، جادو همه نیروت رو بیرون کشیده. چند روزی طول میکشه تا خوب شی. ما از تو مراقبت میکنیم. استراحت کن شیرینم.»
پلکهایم بسته شدند، چراکه با چیزی که به من بیان کرده شده بود، موافق بودم. ضعف داشتم، شمتوجه شداً و به شکل باورناپذیری خسته بودم. توی کل عمرم تا این حد خسته نبودم.
اما به زور دیدههایم را بار دیگر باز کردم و خودم را متوجه شدم که به رویم خم شده بود.
به خودم لبخند زدم ولی این خودم نبود که به من تبسم میزد.
سپس نجوا کردم: «جات امنه سرسی شیرینم، توی خونه هستی.» ولی کسی که زمزمه میکرد من نبودم.
پلکهایم مجدداً پرپر زدند و دیدههایم بسته شدند.
و آن چشمها واقعاً مال خودم بودند.
***
«اون یک روزگاری همینطوری میمونه هارولد شاید هم دو روزگار.»
با شنیدن آن حرفها با آوای خودم اما بیرون نیامدنشان از بین لبهای خودم، سعی کردم دیدههایم را به زور باز کنم.
هارولد.
باباییام!
«حالش خوبه؟»
وای خدا. بله. باباییام!
سعی کردم چشمانم را باز کنم و به سمت آوایش برگردم، صدایی که فکر نمیکردم دیگر هیچگاه بشنوم، اما نمیتوانستم با خواب بجنگم.
«اون…» صوت ترمشاهده کردی کرد و بعد ادامه داد: «خوبه.»
«سرسی عزیزم، اگه برنمیگشتی، نمیتونستی جلوی من رو بگیری که…» هشدار باباییام حرکت کرده رفته قطع شد و با آوای آهی را متوجه شدم.
«متأسفم پدر دوستداشتنی من، اونها ضعیفن اما حسم به من میگه که اون بارداره.»
نفس پر سر و صدا و خشمگینی که پدرم حبس کرد را متوجه شدم.
بعدش بیهوش شدم.
***
«با من هستی محبت من؟»
نگاههایم آرام باز شدند و تختم و از ورای آن اتاق خوابم را متوجه شدم.
توی سیاتل.
شبیان کردا!
روی کمرم دراز کشیدم و به کنار تختم خیره شدم. پشت یکی از صندلیهای اتاقم، من نشسته بودم.
یا… سرسی دیگر قرار گرفته بود.
نجوا کردم: «سرسی؟» تبسم زد.
در جواب نجوا کرد: «بشین دوقلوی من.» از روی صندلی بلند و به سمت من خم شد و کمک کرد روی بالشتهایی که در پشتم مرتب میکرد، تکیه بدهم.
شوکه شده به او خیره شدم.
کاملاً شامگاهیه خودم بود. رسماً تصویری از من بود. لباسهای من را به تن داشت اما در این چند ماه گذشته موهایش را کوتاه کرده بود.
جای گرفت و خودش را کمی نزدیک کشید و دستم را گرفت.
پرسید: «میدونی که من، تو نیستم؟»
سر تکان دادم.
ادامه داد: «میدونی من کی هستم؟»
دوباره سر تکان دادم و او تبسم زد.
زمزمه کرد: «متوجه شدی که چه اتفاقی افتاده بود.»
سرم را دوباره تکان دادم و او هم برایم سر تکان داد.
پرسید: «حالت چطوره؟»
تکانی به خودم دادم که ببینم چطور بودم. یک تکان کامل.
«اوم…»
ادامه داد: «هنوز خستهای؟»
سرجنباندم.
«گرسنهای؟ تشنهای؟»
با این که بودم اما سر تکان دادم. هم گرسنه بودم و هم تشنه.
شروع کردم به حرف زدن: «چطور…؟» این بار او سرش را برایم تکان داد.
«نمیدونم. با اینحال معلومه که مثل من قدرهایی داری. اما هارولد به من گفته که هیچ وقت چنین قدرتهایی نداشتی. در واقع به من گفته که توی این جهان هیچکسی چنین قدرتهایی نداره. اما اشتباه میکنه، کسایی که توی اینجا جادو دارن، از من وقتی که توی خونه بودم بسیار باهوشتر هستن. این رو مخفی نگه میدارن، بیشتر مثل یه راز پنهانش میکنن. کار کاملاً عاقلانهایه. با این خستگی زیادی که داری معلومه که به تازگی متوجه شدی که چطور خودت رو به خونهت برگردونی، من هم همینطوری بودم…» ترمتوجه شد کرد، حالت صورتش ملایم و در عین حال محتاط شد. «وقتی خودم رو به اینجا منتقل کردم.»
میدانستم. خودش، از آنجا راهی شده بود.
خوش به حال او شده بود و بد به حال من.
ادامه داد: «داشتیم تحقیق میکردیم که یه جادهی برای برگردوندن تو به خونه پیدا کنیم. جادوی من ته کشیده، هرچند قبلاً هشدارش داده شده بود اما حرکت کردن بین جهانها نیروی بسیار زیادی میطلبه، نیروی عظیمی میخواد. بار دیگر زیاد شدنش رو توی وجودم حس میکنم ولی هنوز ضعیفه. سالها طول میکشه، شاید حتی چندین دهه طول بکشه تا نیرویی که داشتم جایگزین بشه. اما یه جادوگر توی این جهان پیدا کردیم که فکر میکرد میتونه کمک کنه. پیش از اینکه بتونیم امتحانش کنیم، خودت برگشتی.» تبسم کوچکی زد. «این خوبه و برای پدرمون آسودگی زیادی فجادهم کرده.»
نجوا کردم: «پدرمون؟» و او شانهاش را به شکل ملایم عجیبی بالا انداخت. هنوز هم تبسم میزد.
«به خاطر کاری که با تو کردم من رو بخشیده، مخصوصاً وقتی که تمام تلاشم رو کردم تا این جادوگر رو پیدا کنم و هم زمان تمام تلاشم رو کردم تا قدرتم رو بازیابی کنم تا تو رو برگردونم به خونه. وقتی بهشدت بچه بودم پدرم به دست پادشاهم کشته شد، بنابراین اون میتونست اوم… خب…» حرفش را قطع کرد و بعد ادامه داد: «بسیار با پدرت صحبت کردم. همه چیز رو براش توضیح دادم و به هم نزدیک شدیم.» نگاهش گرم شد. «مرد خوبیه و دل بزرگی داره. میگه چون کاملاً شامگاهیه پدر منه، البته با خاطراتی که من از وقتی کوچک بودم یادم میآد پس به نوعی واقعاً پدر منه.» دوباره لبخند زد. «ولی من هنوز هم هارولد صداش میکنم.»
به او خیره شدم. یا در واقع به خودم خیره شدم.
تبسمش محو شد و نگاهش مشتاق شد.
زمزمه کرد: «حالا باید همون چیز رو از تو هم بخوام، که اگه بتونی توی قلبت پیداش کنی اون رو بهم ببخشی.»
در جواب زمزمه کردم :«چه چیزی رو؟»
«بخشش.»
مجدداً به او نگاه دوختم و او به جلو خم شد و کف دستم را فشار داد.
با ملایمت گفت: «میدونستم، میدونستم که تو وجود داری.» پیش از اینکه به حرفش ادامه دهد دیدههایش را محکم باز و بسته کرد. «میدونستم داشتم چی کار میکردم… میدونستم در تلاش برای محافظت از خودم دارم با تو چی کار میکنم. اما… اما…» لبهایش را به همدیگر فشرد و آنها را پیش از اینکه با صوتیی که به سختی میشد گوش داد ادامه دهد آنها را رها کرد. «دیگه نمیتونستم تحمل کنم.»
میدانستم. میدانستم. لعنتی. این را میاطلاع داشتم.
صوتیش کردم: «سرسی.»
جواب داد: «سالها پادشاهم…» سرش را تکان داد. «بعد اون دزدهای دریایی به نوبت. بعدش هم اون مأمورها من رو گحرکت کردن. در مورد رسوم کورواک میدونستم. در مورد شکارشون میدونستم. متأسفم، دوقلوی عزیزم.» کف دستش کف دستم را محکم فشرد و اشک چشمهای قهوهای روشنش را پر کرد که برای اامان بار متوجه شدم طلایی به نظر میرسیدند اما هیچ وقت متوجه رنگ طلاییشان در چشمهای خودم نشده بودم. «دیگه نمیتونستم تحمل کنم. اون افسون رو بلد بودم، در موردش متوجه شده بودم و اغلب بهش فکر میکردم. اما تنها افسونی که بلد بودم عوض کردن جاها بود، نه این که خودم رو از جهانیی به جهانی دیگه منتقل کنم. اما اگه جای خودم رو با تو عوض میکردم، نمیتونستم به خاطر انجام دادن چنین کاری با تویی که نمیشناختمت حیات کنم. اما وقتی اونجا توی اون آغل در حالی ایستادم که داشتن برای شکار آمادهمون میکردن، دیگه هیچ قدرتی برای انجام دادن کارهای شرافتمندانه نداشتم و به جاش کاری خودخواهانه کردم و جای خودم رو با تو عوض کردم و میدونم که چرا این کار رو کردم. میدونم چرا. اما با شناختنت، با بودن در کنار کسانی که تو رو دوست داشتن، باید بدونی که از کارم پشیمونم.»
کف دستش را فشردم. «نباش.»
با تعجب پلک زد و به من نگاه کرد. «چی؟»
«بالدور رو دیدم.» چشمانش درشت شد و من ادامه دادم و با محبت بیان کردم: «در مورد اون دزدهای دریایی متوجه شدم. همه چیز رو کنار هم گذاشتم و درک کردم چرا این کار رو کردی پسر…» بهترین تبسمی که میتوانستم را زدم. «درک میکنم.»
سرش را تکان داد و نگاهش به شکمم افتاد و بعد دوباره به من خیره شد. «میدونم که درک میکنی. وای سرسی، چه وحشتهایی رو که به خاطر من تحمل نکردی.»
کف دستش را بار دیگر فشردم. «این کار رو هم دیگه نکن. دیگه همه چیز گذشته.»
سر تکان داد. «همینطوره.»
آره، همینطور بود.
زمزمه کردم: «اتفاقی که افتاده، دیگه افتاده. و چیزی که در آینده اتفاق میافته…» حرفم را قطع کردم، دیدهانم پر از اشک شدند و برخلاف نسخه دیگری که از من وجود داشت، نتوانستم آنها را عقب نگه دارم.
من را در آغوش کشید و زمزمه کرد: «اوه دوقلوی من.» پهلوی من روی تخت نشست و من را تمام مدتی که گریه میکردم در آغوشش نگه داشت. بازوهایم به دورش پیچیده شدند، صورتم را روی گردنش گذاشتم و هقهق کردم.
و به خاطر از دست دادن سرزمینم هقهق کردم. برای گوست از کف دست حرکت کردهام. برای دییندرای از کف دست رفتهام، ناریندا، دخترهایم و گروه دوستانم. برای محافظین از دست راهی شدهام.
برای پادشاه از کف دست راهی شدهام.
این یعنی خیلی شدید و به مدتی بهشدت بهشدت طولانی ضجه زدم.
و وقتی گریهام بند رسید، دوقلویم من را روی تخت خواباند و یک جعبه کف دستمالکاغذی برایم آورد. سپس وقتی داشتم نگاهها و صورتم را پاک و توی دستمالم فین میکردم، موهایم را از صورتم کنار زد.
بعد بیان کرد: «برات قهوه و صبحانه میارم، باشه؟»
سر تکان دادم.
«و با پدرت تماس میگیرم.»
آن وقت بود که سرم را تکان دادم و تبسم لرزانی به او زدم.
سر جنباند و جواب داد: «دومی رو اول انجام میدم.» برای آخرین بار پیش از اینکه من را تنها بگذارد و از اتاق برود، دستم را فشرد.
به پشت سرش نگاه دوختم.
آره، لباسهای من را پوشیده بود. انگار وقتی آن لباسها را میخریدم اشتباه نکرده بودم. آن شلوار جین بهشدت به او میرسید.
سپس به این در ذهنش گذراندم که آیا دلم برای سارونگهایم تنگ میشد؟
یا برای خورشید.
یا خاک، ماسه و شنها.
میاطلاع داشتم دلم اصلاً برای آن لگنهای کف دستشویی تنگ نمیشد.
لعنت به من، قرار بود دلم برای همه آنها تنگ شود.
کاملاً روی تخت دراز کشیدم و خودم را مثل یک توپ جمع کردم و نفسهاس عمیقی کشیدم.
دیگر گریه نمیکردم.
تمام شده بود.
حالا باید خودم را جمع و جور میکردم.
من توی خانه بودم.
پایان فصل
فصل سیام
برگشت
پنج ماه بعد…
چراغهای گاراژ یکی یکی خاموش میشدند، تنها چراغی که روشن ماند چراغ جلوی در بود و من میدانستم که باباییام داشت برای شب شرکت را تعطیل میکرد.
در دفترم در انتهای شرکت قرار گرفته بودم و آخرین صورتحساب را توی یک پاکت گذاشتم، آدرسی که روی پاکت مشاهده کرده میشد را بررسی کردم و بعد لبه پاکت را لیس زدم و چسباندمش.
باباییام از در وارد شد و من به او لبخند زدم.
«فقط باید این یکی رو مهر کنم و بعد میرم خونه که لباسهام رو عوض کنم. توی مهمونی میبینمت.»
آن یکی سرسی رفته بود و ما هم داشتیم میحرکت کردیم که با هم جشن بگیریم. او پولی که پدرم و من به او داده بودیم و پولی که پسرها برایش جمع کرده بودند را پذیحرکت کرده بود. (با کمی تمرین موفق شده بود وقتی من نبودم از دفتر مراقبت کند و توی این کار هم بهشدت خوب بود و همه چیز آن طور که نگران بودم به هم نریخته بود.) و داشت به نیواورلئان میحرکت کرد. داشت به آنجا میحرکت کرد چون در موردش مطالعه کرده بود و میخواست آنجا را ببیند. در واقع وقتی که داشت به دنبال جادهی برای برگرداندن من به خونه نمیگشت و توی دفتر هم کار نمیکرد، در مورد جهانی جدیدش بهشدت مطالعه کرده بود و میمیل داشت تا جایی که میتوانست آن را کشف کند و همه چیزهایی که میتوانست را ببیند. از آنجایی که به نظر او مسافرت جادهای به شدت شبیان کردانگیز بود، سفر از سیاتل تا نیواولئان برای او انتخاب خوبی بود. (اتفاقاً بابا هم به او رانندگی یاد داده بود.)
و به این خاطر هم داشت به آنجا میراهی شد چراکه یکی از دوستهای قدیمی بابایی در شرکت حمل و نقل وسایل نقلیهاش برای او یک جای خالی باز کرده بود. بابا او را معرفی کرده بود (یا به شکل دقیقتر من را معرفی کرده بود) و از دوستش میل داشته بود که لطف کند و او را استخدام کند.
متأسفانه وقتی جوانتر بودم چند باری این دوست قدیمی بابا را دیده بودم و وقتی قدم در شرکتش میگذاشتم (البته من واقعی که نبود) و با او برای اامان بارملاقات میکردم و او مجبور میشد سرسیای داشته باشد که واقعاً سرسی نبود، حسابی غافلگیر میشد.
بابا گفته بود که وقتی این اتفاق بیفتد همه چیز را برای دوستش توضیح خواهد داد و رفیقش با سرسی خودمانی خواهد شد. فکر میکرد این کار عاقلانه بود. دوقلوی من هم موافقت کرده بود. من حتی به خودم زحمت بحث کردن در این مورد را نداده بودم. آن دوتا رسماً شامگاهیه دوتا لوبیای توی یک غلاف بودند و مرتباً هم بر علیه من کف دست به یکی میکردند. من هم دیگر این قدرت را در خود نمیمشاهده کردم که سر به سرشان بگذارم. میتمایل داشتند کاری کنند که آن رفیق یک حمله دلی داشته باشد؟ من جلویشان را نمیگحرکت کردم.
مهر را روی پاکت گذاشتم، چهار پاکت دیگری که آماده کرده بودم را برداشتم و توی سبد بیرون بر روی میزم گذاشتم. حالا دیگه کسی نبود که آن را ببرد بلکه خودم باید با این باسن گرد و قلنبهام از گاراژ بیرون میراهی شدم تا آنها را توی صندوق پست آخر خیابان میانداخم تا فردا صبح پست شود. هنوز هم از این پستهای کاغذی خوشم میوارد شد، حتی با این که باید بیرون میرفتم و پستشان میکردم.
دانلود فول آهنگ آرون افشار
شروع به خاموش کردن کامپیوترم کردم ولی پدرم را دیدم که روی یکی از صندلیهای پلاستیکی روبهرویم نشست.
شروع به حرف زدن کرد: «عزیزم.»
گندش بزنن.
نمیمیل داشتم این کار را بکنم. در واقع در این پنج ماه گذشته با موفقیت از زیر این کار در رفته بودم. امیدوار بودم پنج ماه دیگر یا شاید هم پنجاه سال دیگر هم میتوانستم تحمل کنم.
با موس روی گزینه خاموش کامپیوترم کلیک کردم و به او گفتم: «حالا نه، داره دیرمون میشه.»
«همین حالا سرسی. اوه… اون یکی سرسی درک میکنه.»
جداً عجیب بود که دوتا از من وجود داشت.
به او نگاه کردم. سپس نگاهش را دیدم. از آن نگاههای مصممش بود.
خب، من هم مصمم بودم که در این مورد حرف نزنم، نه حالا و نه هیچ وقت دیگر.
«بابا-»
دقیقاً مثل وقتی بچه بودم عزمش از من جزمتر بود. مثل همان موقعهایی که پدرم مصمم بود تا حرفی که باید را به من بگوید و حرفی که من باید میگفتم را بشنود.
به سمت من خم شد. «سرسی عزیزم، چی شد؟ حالت خوبه؟»
صفحه نمایش کامپیوترم را خاموش کردم و گفتم: «خوبم.»
وقتی داشتم از روی صنقلبیام کشیده میشدم حرفهای پدرم غافلگیرم کرد.
«دختر، فکر میکنی درد دل رو وقتی ببینم نمیشناسم؟ لعنتی، عزیز قلب، بیست و پنج سال تمام با زل زدن توی آینه این رو مشاهده کردم.»
باسن چاقم (جمتوجه شداً چاق شدهام) بار دیگر روی صنقلبی فرود رسید و به پدرم خیره شدم.
ادامه داد: «و حالا هر بار که بهت نگاه میکنم این رو توی تو میبینم.» کف دستش را بلند و انگشتهایش را روی میز در هم قفل کرد و قبل از اینکه ادامه بدهد، به صنقلبیاش تکیه داد. «پس دیگه من رو خر فرض نکن. بگو… چی شده؟»
زمزمه کردم: «بابا.»
بابا به خشکی اضافه کرد: «سرسی.»
به سریعی اظهار کردم: «بابا!»
بابا هم با همان لحن گفت: «سرسی!»
گندش بزنند!
به او خیره شدم. نگاه خیرهام را گحرکت کرد و با نگاه خیره و ابرویی بالا انداخته به آن پاسخ داد.
سپس سرم را تکان دادم. «نمی-»
حرفم را قطع کرد. «عاشق اون عوضی هستی.»
پلک زدم. درد مانند یک چاقو در وجودم فرو رفت. به سمت دیگری چشم دوختم.
بعد از یک دقیقه پدرم زیر لب اظهار کرد: «گندش بزنن. هستی. عاشق اون عوضی هستی.»
مجدداً به او نگاه کردم.
میخبر داشت. آره، میدانست.
هیچ وقت در این مورد حرف نزده بودیم. آن یکی سرسی تمام داستانش را برایم گفته بود. (و این خیلی بدتر از آن چیزی بود که هیچ وقت میتوانستم تصور کنم.) من داستان خودم را برایش تعریف نکرده بود. پافشاری نکرده بود. اما مسیر و رسم کورواک را میاطلاع داشت و مثل یک عقاب دیدهش به من بود، مانند پدرم از وقتی که سرسی اینها را برایش تعریف کرده بود. (نیازی نبود به این اشاره شود که من چند ماهی ناپمشاهده کرد شده بودم و او مانند یک سگ شکاری عصبی و مضطرب بود.) اما سرسی پافشاری نکرد. آنها را بارها و بارها متوجه شده بودم که با سرهایی نزدیک به هم حرف میزدند و وقتی من به منزل برمیگشتم بحثشان را عوض میکردند. این اتفاق اخیراً زیاد و مکرر رخ میداد.
آنها در این مورد با هم دست به یکی کرده بودند. جای تعجب داشت که او هممسیر پدرم من را بازجویی نمیکرد.
به هر جهت، نسخه دیگر من میتوانست اعصاب خردکن باشد. شیرین و بامزده بود اما جداً اعصاب خردکن هم بود.
بابا به من هشدار داد: «سرسی، حرف بزن وگرنه من برات حرف میزنم.»
به تندی بیان کردم: «اینطوریه؟ تو و سرسی، هر دو فکر میکنین درک کردین چی شده، آره؟»
«چیزی که من درک کردم اینه بچه که تو اامان باره توی پنج ماه گذشته عصبی میشی. سرسی من باد از کنارش رد میشد قاطی میکرد. با لری دعوا میکرد، با کسی که صد و هشتاد، نود سانتیمتر قدشه و سیصد پوند وزن و یه مشت بزرگ اندازه سر خودش داره. میتونست کارکنان من رو که از قضا دوازده نفر هم هستن مدیریت کنه، اون هم بدون اینکه خودشون متوجه بشن. اون دختر آتیشی حالا رفته. من، سرسی و دوستت مارلین فکر میکنیم که این به خاطر…» حرفش را قطع کرد، آروارهاش با فکر اینکه توسط کسی به من تجاوز شده بود، منقبض شد و دوباره شروع کرد: «ولی اینطور نیست. اینطوری نیست. اصلاً به خاطر خاطراتی که عذابت دادن توی چشمهات درد نمیبینم. نوع دیگهای از درد میبینم عزیز من. دردی که تشخیصش میدم، دردی که میشناسمش، دردی که در وجودم زیستن میکنه.»
با صوتی آهستهی سؤال کردم: «میتونیم در این مورد حرف نزنیم؟»
«نه، حدود پنج ماهه که در این مورد حرف نزدیم و تو هم نمیتونی از زیرش در بری. حالا بهم بگو دختر، عاشقش شدی؟»
لبهایم را تر کردم و نگاههایم را بستم.
سپس بازشان کردم و با صوتی آرامی گفتم: «بله.»
سرش را عقب انداخت و به سقف نگاه کرد و زمزمه کرد: «گندش بزنن. سرسی بهم هشدار داده بود که این اتفاق افتاده.»
شروع کردم: «بابا-» ولی او سرش را بالا آورد.
«پس چرا لَشت رو آوردی خونه؟»
پلک زدم. «چی؟»
«حرکت کردی دکتر، وقتش بود. میتونستی از شر اون بچه توی شکمت خلاص شی…» وقتی به من اشاره کرد، میاطلاع داشتم که دیدهانم با این اشاره صریح به سقط جنین برق زد. «همینه. درست همینجا توی نگاههاته. این بچه رو میخوای. اون عوضی به زور باردارت نکرده، اون بچه رو به خاطر اون نگه داشتی. اون بچه رو درست کردین و تو هم از انجام دادنش مسروری. اشتباه میکنم؟»
وای خدا. واقعاً که. اصلاً دلم نمیخواست با پدرم در این مورد صحبت کنم.
«بابا-»
«جواب من رو بده، اشتباه میکنم؟»
با خشم گفتم: «نه.»
با خشمگینت اضافه کرد: «بهشدت خوب میدونستم.»
«بابا-»
بار دیگر حرفم را قطع کرد. «پس چرا برگشتی؟»
به تندی جواب دادم: «این مهم نیست.»
«بسیار هم اهمیت داره، چون تو، سرسی دخترم، تو… بچه من و مادرت هستی. من قبل از مرگش و از مرگش تا حالا به قلبایل احمقانهای عاشقش نموندم. این کار رو کردم برای این که تو عاشقیی به کف دست بیاری که… نمرده. و عزیزم دارم بهت میگم که اگر من به جای اون گلوله خورده بودم، اون الان با همین نگاه مردهای که داری به من نگاه میکنی به تو نگاه میکرد. ما کویینها عاشق نمیشیم، بلکه در عاشقی غرق میشیم. و تو دختر، عاشق هستی بنابراین چیزی که میخوام بدونم اینه که چرا از تمام قدرت جادوییت، پودر پریان و تمام این مزخرفاتت استفاده کردی تا برگردی خونه، اون هم وقتی یه بچه توی شکمت داری و میدونستی که دیگه هیچ وقت نمیتونستی برگردی؟»
در برابر حرفهایش نتوانستم مقاومت کنم، بنابراین مقاومت هم نکرد. به او بیان کردم چون باید خودم هم با همه اینها کنار میرسیدم.
«اون فهمید که من از جهانی خودش نبودم.»
«خب؟»
«در ذهنش گذراند من… بدم. یه موجود تغییرشکل دهنده هستم. فکر کرد من اون رو جادو کردم. اونها متفاوت هستن، بدوی هستن. ولی حتی اینجا… فقط به خاطر اینکه تو خودت هستی، بابای من هستی و اون طوری که دوست داری عاشقی میورزی با سرسی و اتفاقی که برای من افتاده بود، کنار اومدی. هر مرد دیگهای با اومدن اون یکی سرسی وحشت میکرد. اما تو نه، اون بسیار خوششانس بود. من…» نفس عمیقی کشیدم و حرفم را پایان دادم. «اونقدرها هم خوششانس نبودم.»
«به حرفهات گوش نکرد؟»
«گوش کرد، ولی حرفهام رو باور نکرد.»
بابا پرسید: «خب بهش بیان کردی و بعدش چی شد؟»
«من… خب، خودم رو منتقل کردم.»
بابا پافشاری کرد: «همون موقع؟» و من بار دیگر پلک زدم.
«نه، اوم… شاید چند ساعت بعدش بود.»
سرش را تکان داد. «درسته، خب، بیا اینطوری بگیم دختر، ذرهای هم به اون عوضی فکر نمیکنم اما میتونم این رو درک کنم. این مزخرفات… واقعاً دیوانه کنندهست. وقتی سرسی به من اضافه کرد که قضیه از چه قرار بوده چند روزی طول کشید تا بتونم درکش کنم. یه بار دیگه بهش فکر کن، اگه میتونستی یه بار دیگه به اونجا بری و قبل از اینکه با… بارداریت فرار کنی، برای یکی دو روزی به اون عوضی وقت بدی که با همه این مزخرفات کنار بیاد… این کار رو میکردی؟»
به او خیره شدم و این کار را کردم چراکه نه، نه این کار را نمیکردم.
سرش را تکان داد ولی نگاهش ابداً چشمانم را ترک نکرد. «نه، نمیکردی. سرسی من این کار رو نمیکرد.» به سقف نگاه کرد و مجدداً پیش از اینکه نگاهش به من برگردد، اظهار کرد: «گندش بزنن. هیچ وقت عوض نمیشی. همیشگی دلت تو رو جادهنمایی میکنه، میذاری احساساتت بهت غلبه کنه و با سرت فکر نمیکنی.»
این رو قبلاً هم گوش داده بودم.
«بابا-»
بار دیگر به جلو خم شد. «دختر به حرف پدرت گوش کن.»
گندش بزنن. وقتی چیزی برای گفتن داشت، از دییندرا هم بدتر میشد.
ادامه داد: «نمیخوام از دستت بدم. همین الان این رو بهت میگم، اگه مجدداً بری قلبم میشکنه. ولی میری، میدونم میری و اون نوه من، تو و باباش رو با هم خواهد داشت… تو هم اون رو خواهی داشت. و من با این نگاه مرده توی دیدههات میتونم بگم که تو برمیگردی، تو همون چیزی رو تجربه میکنی که من با مادرت داشتم، اون چیزی که تمام این سالها برای من ارزشمند بوده، چیزی که قبل از اینکه مادرت ما رو ترک کنه باهاش تجربه کردم. و این رو میدونم عزیزم که اگه میدونستم به یه جهانی دیگهای میرفتم، روی درختها جیش میکردم و توی رودخونه شکمم رو خالی میکردم اما مادرت اونجا بود، همونجا جایی بود که من جنازهم رو نگه میداشتم.»
نگاههایم پر از اشک شدند و زمزمه کردم: «بابا.»
«و باز هم بهت میگم که این سفر سختی خواهد بود، سختترین سفر زندگیم، ولی اگر بخوای تو رو تا پیش اون جادوگر میبرم و پیش از اینکه بری محکم بغلت میکن. اما این بار میدونی که من با این که خیلی دلم برات تنگ میشه اما به خاطر تو خرسندم، میدونم که تو چیزی رو که من از دست دادم رو به کف دست میاری.»
دیدههایم را بستم و رویم را برگرداندم.
بعد رو به دیوار بیان کردم: «متوجه نمیشی. اون… این… همه این ماجرا خیلی سخت بود، بودن با اون، تطبیق پیدا کردن با اون جهان، اما من به اون چسبیدم.» به پدرم نگاه کردم. «با تمام بلاهایی که سرم اومد بهش چسبیدم و وقتی این رو میگم بابا منظورم اینه که به نگاهم متوجه شدم که زنها توی شکمشون چاقو میزدن. مردی رو دیدم که از زانو پاهاش قطع کشد، سرهایی رو مشاهده کردم که از بدنشون جدا شدن.»
نگاههای پدرم درشت شدند اما من ادامه دادم: «و من حیات مردی رو گراهی شدم… خب، در واقع زیستن یک نفر و نصفی اما… حالا هرچی. من به اون چسبیدم به لهن چسبیدم. با وجود همه چیزهایی که اون جهان داشت و اون به سمت من روانه میکرد. اون فقط یه امتحان داشت بابا، یکی و مجبور هم نبود شاهد هیچ اتفاقی باشه که قلبش رو آشوب کنه، مجبور نبود برای اامان بار قتلی مرتکب بشه، توسط کسی که براش اهمیت قائل بود بهش خیانت نشد و نزدیک نبود زندگیش رو از دست بده. فقط کافی بود حرفم رو باور کنه. فقط کافی بود من رو باور کنه. اما نکرد. اون همه احساسی که بهش داشتم رو کشت. کشت و نابود کرد. من قدرت برگشتن به اونجا رو ندارم، سرسی هم نیرویی برای برگردوندن من به اونجا نداره و قرار نیست برم پیش اون جادوگر بابا. هیچ وقت برنمیگردم. قلبم برای اونجا تنگ میشه، دوست پیدا کرده بودم، یه ماده ببر کوچیک داشتم که میتونست با من حرف بزنه و ناسلامتی ملکه کوفتی اونجا بودم. زندگی عجیب و دیوانهوار بود ولی خوب هم بود. اما برنمیگردم. هیچ وقت. اگه چیزی که در درونم کشته هیچ وقت دوباره به حیات برنمیگرده، پس بذار همینطوری بمونه. من چیزی که تو تجربه کردی رو تجربه میکنم، خودم میسازمش. بچهش رو خواهم داشت، مثل تو و این برای من به اندازه کافی خوبه.»
بابا به من خیره شد و من در چشمانش خیره شدم.
سپس متوجه شد وقتی که من تصمیمم را در مورد چیزی میگحرکت کردم، وقتی قلبم من را به مسیری میبرد، مصمم میشدم که انجام بدهمش و او هم هیچ وقت نمیتوانست منصرفم کند.
وقتی سؤال جویا شد این را میدانستم: «ملکه بودی؟»
چشمهایم را بستم و نفس عمیقی کشیدم و بعد بازشان کردم. «بله، ملکه حقیقی زرین و جنگجوی کشور کورواک.»
پلک زد و زمزمه کرد: «نه بابا!»
در جواب زمزمه کردم: «دقیقاً.» لعنت به من این حرفم را با غرور اضافه کرده بودم.
به خیره شدن به من ادامه داد و بعد جویا شد: «دختر، چطوری تونستی یه نصفه مرد رو بکشی؟ اونها اونجا نصفه مرد هم دارن؟»
خیالم راحت شد و نیشم را برایش باز کردم.
گفتم: «من رو ببر مهمونی سرسی و من همه داستان رو برات توی راه تعریف میکنم.»
حینی که بلند میشد، سرش را تکان داد و زیرلب گفت: «مطمئن نیستم که بخوام بدونم.»
احتمالاً عاقلانه بود.
نگاهش به سمت من برگشت.
با ملایمت اظهار کرد: «ولی میشنوم.»
آره، این بابای من بود. همواره گوش میکرد.
با ملایمش گفتم: «پس من برات تعریف میکنم.»
سرش را جنباند و اضافه کرد: «اسمش لهن بود؟»
دندانهایم را به هم فشار دادم و با دردش جنگیدم. وقتی کنترلش کردم، سرم را جنباندم. «دکس لهن، پادشاه کورواک و قدرتمندترین جنگجوی قبیله کورواک.»
لبهای پدرم تاب برداشسریع و اظهار کرد: «دختر تورت رو عجب جایی پهن کردی. بهت افتخار میکنم که چشم یه پادشاه رو گحرکت کردی.»
نگاههایم را در کاسه چرخاندم.
بابا به سمت در به جاده افتاد و من کشابی را باز کردم و کیفم را برداشتم. همانطور که کشیده میشدم متوجه شدم که او داشت به مسیرش ادامه نمیداد و من هم توقف کردم و به او نگاه کردم.
با آوای آرامی گفت: «مطمئنی عزیزم؟»
سر تکان دادم. مطمئن بودم. بهشدت مطمئن. درد داشت، هر روزگار و تمام روزگار برایم دردآور بود.
اما مطمئن بودم.
سرش را تکان داد و حینی که بیرون میحرکت کرد، اظهار کرد: «یک ساعت دیگه میام دنبالت.»
پشت سرش تاتیتاتیکنان بیرون راهی شدم.
راستش آنقدرها هم چاق نبودم. یوگا انجام میدادم و هر روز پیادهروی میکردم و درست غذا میخوردم زیرا یک جنگجوی صد و هشتاد نود سانتیمتری داشت در درونم رشد میکرد و به مواد غذای مناسب نیاز داشت.
درست همانطور که یه دختر زرین نیاز داشت.
بنابراین از خودم مراقبت میکردم.
جنسیتش را ندرک کرده بودم، نتمایل داشته بودم که بدانم، حتی نگاهی هم به صفحه نمایش دستگاه سونوگرافی نینداخته بودم و از گوش دادن هر خبری به جز به سلامت رشد کردنش اجتناب میکردم.
به خودم اعتراف کرده بودم چرا ولی میخبر داشتم به خاطر این بود که اگر در کورواک بودم من و لهن تا دقیقه نود چیزی در این مورد نمیدرک کردیم.
بنابراین، من هم در اینجا نمیمیل داشتم بدانم.
به سمت در راهی شدم، چراغهای دفتر را خاموش کردم و پیش پدرم رفتم که در را برایم باز نگه داشته بود.
سپس به خانه حرکت کردیم و پیجادهن بارداری جمشاهده کردم را پوشیدم و حرکت کردم تا با منِ دیگر که داشت میحرکت کرد تا زیستناش را در جهانی جدیدش شروع کند، خداحافظی کنم.
***
وقتی بهترین دوستم مارلین در جلوی رویم نفس عمیقی کشید، از پنجره به بیرون چشم دوختم.
جویا شد: «شوخی نمیکنی؟»
نگاهم به سمتش برگشت و سرم را تکان دادم.
تازه تمام حرفهایی که درباره عاشق لهن بودن و اینکه چرا از آنجا راهی شده بودم، به پدرم بیان کرده بودم را برای او هم تعریف کرده بودم. این شامل داستانهای با او سواری کردنم، داستانهای گوست، دییندرا، ناریندا، زاهنین و سابین، به مبارزه طلبیده شدن دکس و جنگ خونین توی چادرم میشد.
به همراه همه چیزهای دیگر.
وحشت کرده بود و حسابی هم در نوشیدنی خوردن زیادهروی کرده بود.
به این نتیجه رسیدم که تاکتیکم برای صحبت کردن در این مورد اصلاً باعث نمیشد حس بهتری به من دست بدهد و همینطور به این نتیجه رسیدم که باید او را تا خانهاش برسانم. (همینطور بابا را، کلیدهای ماشینش را مصادره کرده بودم و توی کیفم بودند.)
مارلین نفسش را بیرون داد: «وای، پس… دلربا بود؟»
از پنجره به بیرون نگاه کردم: «بسیار خواستنی بود.»
شروع کرد به حرف زدن: «و کارش توی-»
بدون اینکه نگاهش کنم، حرفش را قطع کردم: «بسیار.»
با چنان لحن کشداری آن کلمه را اضافه کرد که انگار هفت بخش داشت. «دختر!»
آه کشیدم.
کف دستش بازویم را لمس کرد و حس کردم به من نزدیکتر شد، بنابراین به او چشم دوختم تا صورتش را ببینم که حالت ملایمی به خود گحرکت کرد.
خدایا، عاشق مارلین بودم.
با آوای آرامی پرسید: «عسلم، مطمئنی که نمیخوای بری پیش اون جادوگره؟»
فقط اینکه در آن لحظه مشخص بسیار هم دوستش نداشتم.
«بهت که اضافه کردم، نه.»
«سرسی، واقعاً نمیدونم. تو یه بچه توی جاده داری.»
«میدونم و جوابم هنوز نهست.»
ابروهایش بالا پریدند. «شاید اون هم برای تو احساس ناراحتی میکنه و یه اردنگی جانانه برای اینکه به همه چیز گند زده به خودش زده، شاید میخواد که برگردی. شاید دلواپست باشه، مضطرب باشه که کجایی، که بچهش کجاست، برای سلامتی جفتتون دلواپس باشه. اینطور فکر نمیکنی؟»
نه، فکر نمیکردم. حتی مضطربی لهن هم برایم خندهدار بود. احتمالاً الان داشت تجاوز و غارت میکرد، یا شاید هم آدمها را با شمشیرش میکشت.
و زاکتوها را هم داشت که پیششان برود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن