رمان تاوان دل پارت ۴۹

-دخترم در رو باز نمی کنی!؟؟ فدای قلب مهربونت بشم..
در رو باز کن می خوام ببینمت…
-مامان تویی..
صوتی بغض دار گندم قد بلند شد
حالم بد شد خودم رو کشیدم اف اف..

-دخترم در رو باز کن هوا سرده
گندم باشه ای اظهار کرد و بعد در رو باز کرد
زهره صبر نکرد و بلافاصله در رو
هل داد و وارد خونه شد..
نگاهی به عمارت انداختم عجیب بود اما عمارت
خالی بود ‌….انگار کسی داخل
عمارت نبود تعجب کرده بودم …

زهره با قدم های بزرگ سمت عمارت
می راهی شد
قدم هاش رو کشیده بر می داشت
نگرانش بودم
از اینکه اتفاقی براش بیوفته هراسیدم
قلبس غمگین بود..

گندم هم در عمارت رو باز کرده بود و با قدم های
کشیده شده سمتش اومد..
تقریبا داشت می دوید به زهره که رسید
خودش رو پرت کرد توی بغلش..

-مامان….مامااانی…خودتی باورم نمیشه….
زهره ام با بغض جواب داد : اره
دخترم زیبام
خودمم الهی قربونت برم قلبم برات تنگ شده…
عزیزم..

دوتاشون گریه می کردن و اشک می ریختن
منم مات وایساده بودم و‌داشتم نگاهشون می کردم

****
گندم

با مامان وارد خونه شدیم اطراف رو خیره شد..
بابا هم وارد خونه شد
اونم داشت با تعجب نگاه می کرد
راهنماییشون کردم سمت پذیرایی..
خیلی خرسند بودم از اینکه اومده سر از پا نمی شناختم چی بهتر از این!؟؟

قرار گرفتن..
مامان با کف دست به کنار خودش اشاره کرد
با تبسم بیان کرد : گل دخترم بیا بشین اینجا بیا دخترم..
ریز خندیدم ‌.

-برم براتون پذیرایی بیارم بعد می یام..
چی می خورین مولین!!؟
عه چه سوالی می پرسم خودم می دونم…
دیدهکی بهشون زدم و حرکت کردم سمت اشپزخونه

ارش

نگاهی به صورت رنگ پریده ی بابا انداختم
چقدر تغییر کرده بود انگار الان توی این لباس
مظلوم بودن خودش رو نشون می داد
خبری از اون
خان مغرور و‌ حیله گر نبود
که برای پول همه کار می کرد حتی ادم می کشت و به خواهر خودش هم رحم نکرد
اثری از اون نبود..

منو‌که مشاهده کرد لبخند زد و با خنده گفت : بلاخره اومدی پسرم
اظهار کردم نمی یایی و من بدون اینکه ببینمت
بمیرم..
نگاهی به
اونگ کردم…اونگ لبخند زد و بیان کرد :
چی می گی بابا..
بابا و‌سرش رو به عنوان اینکه داره می خنده تکون داد..

-شما فکر کردین من بچه ام!؟
هیچی درک نمی کنم اره!؟
من از این نگاه های قرمز دلنشین می
تونم بفهمم
که یه چیزی شده..
اونم یه چیز بد که داره منو می کشه…
خدا خوب منو متوقف کرده ولی خوب من دوتا پسر عین شیر دارم
هیچ وقت منو ول نمی کنن‌..

بغضم گرفت رفتم سمتش و‌کشیدمش توی بغلم با چشم های روهم‌
اومده گفتم : هیش بابا هیش شماطوریتون نمیشه من کل تهران رو
کل کشور
رو برای دوا درمون شما
می رم نمی ذارم اتفاقی براتون بیوفته.
بابا خندید کف دستی گذاشت روی کمرم
و اظهار کرد : اتفاقا افتاده
پسر هیچ کاری نمیشه از پیش برد….
من حرکت کردنی ام
باید شما به فکر خودتون باشید
همین..
منم زندگی کردم الان نوبت شماست که زندگی کنید

می اظهار کرد و‌ دل منم از درد
فشرده میشد…

****
نریمان

با کف دست های لرزون کف دستم رو کشیدم
روی سنگ
مزار..
اسم حامد برام دهن کجی می کرد..
با خنده بیان کردم :تو بابای منی؟؟
همیشگی با بابام می اومدم اینجا
دوست صمیمی بابا بودی
اما بابای منم بودی من اینو نمی دونستم.

لبخند زد..صدای خنده ام قد بلند شده بود
واقعا نمی درک کردم
باید چکار کنم دندونام رو ساییدم
روی هم..
فقط می خواستم بالا بیارم..
همین..

اروم خندیدم و خودم رو کش دادم سمتش..
سنگ قبر رو گراهی شدم توی بغلم
و‌اروم به خودم فشارش دادم

سنگ قبری رو توی آغوش گرفته بودم که از سردیش به خودم لرزیدم چرا قبل از مرگ بابا ندرک کرده بودم…

دونستن حقیقت حق من بود اینکه من کی ام…
پدر و مادر واقعی من کی هسشتاب‌زده اینا همش مهم بود ولی از من دریغ شده بود…

اشک از دیدهام اومد با بغض بینیم رو بالا کشیدن و شروع کردم به حرف زدن…

– تو بابای منی اما من بعد از ۲۳ سال سن الان متوجه شدم‌‌…
این حقم بود نبود بهم حقیقتو زمانی اظهار کردن که مردی که جای تو رو برام گراهی شده بود اون مرده بود…
منو سپرده بودی دستش که بزرگ بشم مرد بشم…
ولی من حتی اونقدر جنم نداشتم که خودم رو از دست اون خان یاغی نجات بدم..
با ارزش ترین کسی رو که برام حکم پدر رو داشت از دست دادم زیرا مرد نبودم عقل نداشتم..
بچه گانه جلو رفتم
تا زنی را نجات بدم که عاشقش بودم حتی قدرت نگهداری از یه زن رو هم نداشتم….

گریم بلند ‌شد خاموشی قبرستون این ندا رو بهم می داد که فقط من هستم و قبر کسی که تازه درک کرده بودم پدر واقعی منه

++++
اونگ

نگاه دیدن آرش رو نداشتم حالم از این پسره به اصطلاح برادر بهم می خورد کی گفته بود بیاد اینجا به چه حقی اومده بود به متوجه شدن کسی که بارها جلوش وایساده بود….

اسم خودش رو هم گذاشته بود پسر گرچه بابااون رو بیشتر از من دوست داشت….

نیشخندی زدم و آروم از تخت فاصله گراهی شدم بابا با اومدن آرش دیگه منو نمتوجه شده بود فقط با اون در مورد روستا حرف میزد….

منم انگار وجود نداشتم هیچ وقت وجود نداشتم…
تموم عمرم احساس اضافی بودن روی دوشم سنگینی میکرد سوال برام بود که چرا همواره آرش سر زبون مولین و باباست که با حقیقتی که عمه برام اظهار کرده بود همه چیز برام روشن شد

روی صندلی جای گرفتم بابا از کجا درک کرده بود دکتر بهش اضافه کرده بود!!؟
چشم هام رو گذاشتم روی هم و با شدت فشار دادم
مولین هم اومد و کنارم نشست با اون نگاه های سرخش بهم خیره شد

تبسم کجی زدم و گفتم : سلام مولین..
مولین با حال خراب بیان کرد : سلام پسرم…
ارش با بابات داشت حرف می زد از سرطان
کی بهش گفته!؟؟
اسم سرطان که می اومد
-مگه شما بهش ناضافه کردید!؟؟
سری رو به چپ راست تکون داد و اضافه کرد : نه من از اون لحظه که این خبر رو بهم دادن فقط دارم گریه می کنم پیش بابات نراهی شدم که..

سرم رو به چپ و راست تکون دادم…
این چه بلایی بود سر ما اومد
کف دستم رو بردم جلو
شوده ی مامان رو گرفتم و کشیدم سمت خودم
گرفتمش توی بغلم و بیان کردم : هیش مامان گلم
همه چی درست میشه نباید گریه کنی.
مولین کف دستی روی قفسه ی سینه ام گذاشت و گفتم : نمی تونم نمی تونم پسرم..
سیروس همه ی عمر منه
نمی تونم
اشک هاش با شدت بیشتری شروع کرد به اومدن..

****
گندم

مامان بابا عزم رفتن کردن سمانه از اتاق بیرون نیومد…
بابا احوالش رو گرفت…اظهار کردم حالش خوب نیست خوابیده
بابا هم چیزی ناظهار کرد..مامان هم گفت سمانه کیه
ازش که براش اظهار کردم خرسند شد..
که اینطور کسی هست
و هوای منو داره..

مامان و بابا رو تا دم در مسیرنمایی کردم
هردو با حرف هایی که زدن و رفتن..
نگاهی به حیاط انداختم
همه جا تاریک بود…ترسیدم یک لحظه چرا عمارت به این بزرگی رو این همه خالی گذاشته بودن..

به خودم اومدم و خودم رو تکونی دادم و شروع کردم به مسیر حرکت کردن
دو قدم برنداشته بودم که صدای در زدن اومد