حس می کردم که تو این مدت.. هیچ قدرتی به دست نیاوردم که حالا بخوام قلبم و بهش خوش کنم و باهاش.. رو در روی این دشمنی که هدفش معلوم نبود قرار بگیرم.
– اینا رو بهت بیان کردم.. که حواست و جمع کنی درین. مجدداً مثل دفعه قبل گولش و نخور.. خامش نشو. فکر نکن از سر عاشقی و دوست داشتنشه که این کار و کرده تا مدام باهات چشم تو چشم بشه. می شنوی صوتی من و؟ یا دارم با دیوار حرف می زنم؟
کلافه از آوای کشیده و لحن سریع کوروش.. غریدم:
– کر نیستم.. می شنوم! منتها دیگه گوشم پره از حرف های تکراری.. بس کن! خودم هرچی که باید بدونم و می دونم.. لازم نیست واسه ام بزرگ تری کنی!
اما کوروش اهمیتی نمی داد و به خیال این که من همین الآنشم خام برگشتن مجدداً میران شدم.. با جدیت بیان کرد:
– اون می خواد یه بار دیگه به کف دستت بیاره درین. این دفعه هم هدفش انتقامه بفهم! پرونده گذشته دیگه بسته شده و حالا می خواد انتقام این یک سال و نیم تلف شده از زندگی خودش و بگیره. شاید بخواد با زمین زدن من و ورشکسته کردنم.. تلافی بالا کشیدن پولش و دربیاره.. ولی مطمئن باش برای سوختن خودش و خونه اش.. نوک اسلحه اش سمت توئه و هر لحظه ممکنه شلیک کنه.. شلیکشم که می دونی.. به جسمت آسیب نمی زنه.. مستقیم روحت و تیکه تیکه می کنه.. مثل دفعه قبل!
لبم و به دندون گراهی شدم و چند قدم به سمت اتاقم عقب عقب راهی شدم.. با این که همه این حرف ها رو خودم می دونستم.. ولی انگار.. باید حتماً از زبون یکی دیگه می گوش دادم.. تا یادم بیاد که میران چه کارایی ازش برمیاد و من تو این چند روزگار.. بی خودی داشتم فقط خاطرات خوب با هم بودنمون و برای خودم یادآوری می کردم!
کوروش راست می گفت.. میران برگشته بود تا یه بار دیگه جسم من و تصاحب کنه و تهش با همون لحن پر تمسخرش بگه:
«متوجه شدی انقدر احمقی که بازم گول من و خوردی؟»
منم هیچ کاری ازم جز خیره شدن برنیاد..
نمی دونم کوروش تو صورت پر از درموندگیم چی متوجه شد که چند قدم نزدیک شد و با لحن ملایم تری گفت:
– اینا رو نمی گم تا اذیتت کنم عزیزم.. به خدا اگه چاره داشتم می راهی شدم سرش و می زدم تا دیگه نتونه از صد کیلومتری تو هم رد بشه! فقط می گم که حواست و جمع کنی.. که اگه یه موقع من نبودم و خواست از غیبتم سوء استفاده کنه و بهت نزدیک بشه.. یادت بیاد قبلاً باهات چی کار کرده.. عذاب وجدان بلایی که به خاطر اون آتیش سوزی سرش اومد و از وجودت پاک کن و فقط بدی هاش و یادت بیار.. فقط به این فکر کن که یه آدم هرزه و هوسباز.. هر دفعه که بخواد انتقام بگیره.. از چه سلاحی استفاده می کنه!
دیگه نموندم تا بیشتر از این با حرف هاش آزارم بده.. با قدم های بلند راهی شدم تو اتاقم و در و بستم. حرف هاش حقیقت بود اما متوجه شدنش و یادآوری مجدداً همه روزگارایی که از سر گذروندم.. واقعاً از عهده ام خارج بود!
بیخود پیش کوروش می اظهار کردم که من خودم می دونم باید چه جوری باهاش رفتار کنم.. چون خودم بهتر از هر کسی می دونستم که اگه یه بار دیگه مثل اون روز باهاش چشم تو چشم بشم.. مغزم به کل تعطیل می شه و همه اعضای بدنم به لرزه می افته.
کاش یکی غیر از کوروش بود که می تونستم راحت باهاش حرف بزنم و از درد و غمی که این دل وامونده رو داره سوراخ می کنه بگم.. بدون ترس از این که مثل کوروش.. شروع کنه به زخم زبون زدن و سرزنش کردن و هشدار دادن..
کاش آفرین.. یا حتی امیرعلی بودن و من می تونستم قبل از دیدار مجدداً امون.. باهاشون حرف می زدم و خودم و آماده می کردم.
ولی حالا.. هیچ کس و نداشتم و فقط خودم بودم و خودم. نمی دونستم برنامه بعدی میران چیه و دقیقاً قراره کی و کجا خودش و مجدداً به من نشون بده.. اما باید از همین الآن شروع می کردم برای آماده سازی.. تا حداقل منم یه حرفی برای اضافه کردن و یه حرکتی برای انجام دادن داشته باشم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن