یعنی واقعاً توی ناخودآگاهم قلبم می میل داشت یه بار دیگه صوتش و بشنوم؟ که عین آدم های سال ها انتظار کشیده تو این دو روز مدام با خودم مرورش کردم و.. هیچ تلاشی برای قطع کردن اون آوا از توی گوشام نمی کردم؟
خودم و که نمی تونستم گول بزنم.. عاشق شدم تا آخر اون حرف ها پیش برم.. درست تا گوش دادن همون کلمه «خانوم» لعنتی.. که مثل همیشگی.. خاص و منحصر به فرد اداش کرد!
– چه قلب خوشی دارم من که تو رو فرستادم این جا برام کار انجام بدی!
با صدای کوروش هولزده سرم و از روی میز بالا بردم و تند موزیک و قطع کردم و کف دستی به صورتم که حین گوش دادن به این ترانه خیس شده بود کشیدم..
– کی اومدی؟
خدا خدا می کردم از همون جلوی در برگرده.. اما از شانس بدم ویرش گرفته بود حرف بزنه.. که تا کنار میزم جلو اومد و حین نشستن رو صندلی گفت:
– یه کم آوای آهنگ و کم می کردی می متوجه شدی دو دیقه اس وایستادم و دارم نگاهت می کنم!
اخمام تو هم فرو رفت و ترجیح دادم جوابش و ندم.. اعصابم از کف دست خودم خورد بود و این حرکت کردارهای بچگانه و مسخره ام.
دوست نداشتم کسی و حساس کنم روی واکنش هام تا اونا هم برای خودشون فکر و خیال کنن نسبت به من و احساسم..
اما انگار کوروش دقیقاً داشت همین کار و تو ذهنش انجام می داد که گفت:
– اگه انقدر دوستش داری و قلبت براش تنگ شده خب برو پیشش!
با نگاه مبهوت و ناباورم زل زدم بهش و ضربان دلم به بالای هزار رسید. منظورش چی بود؟ داشت.. داشت درباره میران حرف می زد؟ پس یعنی اونم درک کرده بود که برگشته و چیزی به روی خودش نیاورده بود؟
کوروشی که من می شناختم.. بعید بود که بخواد از همچین مسئله ای ساده رد بشه و بابت برگشتن میران بهم هشدار نده.. حالا این حرف از کجا اومد؟
نگاه متعجب من و که دید حق به جانب تر بیان کرد:
– چیه؟ اندیشیدی کورم؟ نمی بینم؟ نمی فهمم که چند روزگاره داری بال بال می زنی؟
مکثی کرد تا احتمالاً جوابی از من بگیره.. اما وقتی مشاهده کرد همچنان دارم گیج و مبهوت نگاهش می کنم ادامه داد:
– با این که تو بسیار وقته سعی داری خودت و گول بزنی اما تو مواقع خاص انقدر تابلو بازی در میاری که اگه یکی تو رو زیر نظر داشته باشه می فهمه که چی داره تو قلبت می گذره. اما خودت آخرین نفری هستی که می فهمی!
هنوز گیج بودم و نمی درک کردم کوروش چرا انقدر عادی و راحت داره از احساس من به میران حرف می زنه.. اونم وقتی مخالف صد در صدش بود و حاضر بود نصف عمرش و بده تا دیگه باهاش دیده تو دیده نشه!
– درین جان؟ عزیزدلم.. گذشته هرچی بوده تموم شده.. دیگه ولش کن! همیشه فرصت داری واسه یه شروع جمشاهده کرد.. با فکر و خیال بیخود.. با ترس و اعتماد نکردن.. این فرصت و از خودت نگیر! به خدا حیفه.. بعداً پشیمون می شیا! به نظر من همین الآن از این فرصت استفاده کن و برو پیشش..
دیگه طاقتم تموم شد و سؤال کردم:
– پیش کی؟ کجا برم؟
نمی دونم چرا احمقانه امیدوار بودم که کوروش یه آدرس بذاره جلوم و بگه این آدرس خونه جمشاهده کرد میرانه و همین الآن برو سنگات و باهاش وا بکن..
اما با حرف بعدیش.. انگار یه سطل یخ رو سرم خالی شد!
– ترکیه! پیش امیرعلی!
سکوت پر از بهت من و نمی دونم رو حساب چی گذاشت که مشتاق تر ادامه داد:
– بین خودمون بمونه.. قبل از حرکت کردن به من اظهار کرد بسیار قلبم می خواست به درین پیشنهاد بدم که با هم بریم.. اما می دونم هم به خاطر چهلم مادرش نمی تونست بیاد هم ترسیدم بد برداشت کنه و بیخودی معذب بشه. منم اون موقع بهش گفتم خوب کاری کردی ناظهار کردی.. اما الآن دارم به تو می گم برو.. خودم بعد از چهل واسه ات بلیط می گیرم و به امیرعلی هم می سپرم اون جا هوات و داشته باشه. یه کم پیش هم بمونید.. بگرمتوجه شد.. صحبت کنید.. هم آب و هوات عوض می شه.. هم از این فاز غمی که دور و برته خلاص می شی و هم.. لازم نیست وقتی تنهایی بشینی و با این آهنگ ها به یادش گریه کنی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن