تاییدم و که گرفت رفت زنگ بزنه و من تا جلوی در حرکت کردم و مشغول پوشیدن کفشم شدم.. واقعاً این حال بد و آشفتگی به خاطر چی بود؟
چرا داشتم انقدر راحت وا می دادم؟ چرا تا میران و متوجه شدم مجدداً از این رو به رو شدم و یادم رفت که تو این یک سال و نیم یاد گرفته بودم که بدون اونم می تونم زیستن کنم؟
اون یه آدمی بود توی زندگی گذشته ام که بسیار اتفاقی مجدداً هم و دیدیم.. مثل همه دوست پسر دوست دخترایی که بعد از کات کردن ممکنه بازم با هم دیده تو چشم بشن و حالا فرق ما این بود که رابطه امون.. یه کم غیر عادی تر از بقیه پیش رفت..
اما این چیزی نبود که بخواد اصل قضیه رو تغییر بده و باعث بشه فکرای عجیب غریب و نشدنی به سرم راه بدم.. من اتفاقاً باید خودم و آماده می کردم و از همین موقعیت برای اثبات بهشدت چیزا به میران استفاده می کردم و بهش می فهموندم هرچی بین ما بوده تو همون گذشته مونده و حداقل از جانب من تموم شده..
حتی اگه خودم باور داشته باشم که حرفام دروغ محضه.. اما باید این و هرجوری که می تونستم به میران.. ثابت می کردم.. یعنی امیدوار بودم که بتونم!
*
..همه اون روزایی که بی تو گذشت..
..کنار تو بودم و..
..غصه حرکت کردن تو یه روزگاری گراهی شد..
..تمام وجودم و..
..نمی دونم کجایی چه تلخه که من..
..یه یاد بودم و بس..
بعد از ده تا آهنگی که از گوشیم پخش شد و من هیچ توجهی به متنش نشون ندادم.. آوای این یکی رو.. بی اهمیت به این که تو شرکت کوروش بودم و مثلاً قرار بود کارایی که بهم محول کرده رو انجام بدم.. بالا بردم و با پیشونی تکیه داده شده به شیشه میز.. غرق شدم تو متن ترانه!
..نمی تونم از عشق تو قلب بکنم..
..تو این همه خاطره..
..نمی دونم به نگاه کی زل بزنم..
..نگاهت و یادم بره..
..هنوزم محبت و یادگار هات تو قلبِ..
..کسی که دوست داره هست..
دو روزگار بود که از اون دیدار می گذشت و من دیگه هیچ نشونه ای از حضور میران توی زندگیم ندیدم.. حتی می وحشت کردم با کسی درباره اش حرف بزنم.
تو این دو روز.. هم با آفرین حرف زده بودم و هم با امیرعلی.. که حالا دیگه اونم از همه چیز خبر داشت و می دونست میران چرا حرکت کرده و چه اتفاقاتی این جا افتاد که تهش به خارج حرکت کردنش منجر شد! اما بازم هیچی بهشون نگفتم تا ته حرفم.. سرزنش و نصیحتی ازشون نشنوم!
..همه گوشم و پر می کنن که دیگه..
..گریه واسه تو بسه..
..کف دستایی که جدا بوده این همه سال..
..محاله به هم برسه..
..اونی که همه چیزت و دادی براش..
..واسه یکی دیگه دلواپسه..
نمی دونم قلبیل خاموشیم چی بود.. جدا از اون سرزنشی که دوست نداشتم بشنوم.. شاید می هراسیدم از برخورد بقیه.. یا شایدم.. می هراسیدم از واکنش خودم موقع به زبون آوردن این جریان..
می ترسیدم جوری این قضیه رو تعریف کنم.. که شنونده بهشدت راحت بفهمه تمام این مدت بلوف می زدم که فراموشش کردم و دیگه بهش فکر نمی کنم.
..همه می دونن عمریه راهی شدی و من..
..همون جوری دوست دارمت..
..نمیای و می میرم و کاش خبرش..
..برسه یه روزگاری بهت..
..دل دیوونه راضی نمی شه تو رو..
..به یکی دیگه بسپارمت..
می ترسیدم از دلم که هر بار با یادآوری اون برخورد چند دقیقه ای تو سینه ام بالا و پایین می پرید.. من و بازم رسوا کنه سرِ این احساسی که از نظر همه.. حتی عقل و منطق خودم ممنوع بود.. ولی قلبم این چیزا رو نمی فهمید!
..می دونی قلب بریدن از این همه محبت..
..درست مثل مرگمه..
..خیابونای خلوت و پرسه زدن..
..بدون تو حقمه..
..راهی شدی و هرچی بین من و تو گذشت..
..رسیده به گوش همه..
اما شاید مغزمم داشت با قلبم همکاری می کرد.. وگرنه چه لزومی داشت که تو این دو روزگار.. انقدر اون کلمات و با همون لحن و همون صدا تو گوشم تکرار کنه..
..نمی تونم بدیت و به روت بیارم..
..غرورت و بشکنم..
..قلبم می خواد صدات و یه بار دیگه..
..با قلبهره بشنوم..
..با تو تموم پاییز و زیر یه چتر..
..بار دیگر قدم بزنم..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن