وقتی داشتم از منشی آدرس می گراهی شدم.. یا وقتی داشتم خودم و با عجله به این جا می رسوندم انگار ذهنم فقط داشت هول و حوش کار پیدا کردن می گذشت و به چیز دیگه ای اهمیت نمی داد..
حالا که دقتم بیشتر شده بود داشتم می فهمیدم که این آموزشگاه.. فقط.. فقط به اندازه یکی دو تا خیابون با شرکت میران.. فاصله داره!
مسیر کوتاهی نبود و شاید با پای پیاده ده دقیقه باید می حرکت کردم تا می رسیدم ولی.. جوری خودم و بهش نزدیک حس می کردم که نتونستم بی خیالش بشم.
همین دیشامگاه بود که به خودم فهموندم خبر گرفتن از میران.. جز این که حیاتم و مختل کنه هیچ تاثیر دیگه ای نداره و حالا.. قلبم می تمایل داشت حتی به اندازه یه سرک کشیدن ساده توی شرکتِ رو به ورشکستگیش.. ازش اطلاعات جمع کنم و حتی اگه شده با یکی دو نفر حرف بزنم و وضعیت میران و ازشون جویا بشم!
امتحانش ضرر نداشت و حالا که تا این جا اومده بودم.. می تونستم عقل و منطقم و راضی کنم تا باهام جاده بیان بلکه این دل بیچاره یه ذره آروم بگیره.
واسه همین برای این که زودتر برسم و توی جاده پشیمون نشم.. سوار ماشین شدم و سر خیابونی که شرکت میران توش قرار داشت پیاده شدم.
آب دهنم و قورت دادم و با قدم های سست شده راهی شدم سمت ساختمون شرکت و سعی کردم به روزگارهایی که من پام و به بهانه های مختلف این جا گذاشتم و هر کدوم یه خاطره عجیبی تو خودش داشت فکر نکنم.
من الآن فقط با یه قلبیل این جا بودم و اونم گرفتن خبر سلامتی میران بود.. نه نبش قبر کردن خاطراتی که مرور کردنشون دیگه هیچ تاثیری روی زندگیمون نمی ذاره!
در شرکت باز بود و من وارد شدم.. اما برخلاف دفعات قبل.. هیچ کس تو فاصله رسیدنم به مسیر پله های طبقه بالا سر جادهم سبز نشد.
دقیقاً شبیه همون شرکت ورشکسته شده ای بود که توی ذهنم تصورش کرده بودم.. هرچند که در باز ساختمون یه چیز دیگه می اظهار کرد!
مخصوصاً به جای آسانسور از پله ها بالا حرکت کردم که اگه کسی اون بالا بود.. از سر و صوتی آسانسور متوجه اومدنم نشه.. در واقع فقط می تمایل داشتم یه سر و گوشی آب بدم ببینم اوضاع چه جوریه و کی این جاست و اگه موقعیت مناسب بود بدون دیدن و حرف زدن با کسی برم بیرون..
حالا که انقدر به این محیط نزدیک شده بودم.. یه جورایی حتی پشیمون شدم از این که بخوام سراغ میران و از کسی بگیرم..
واسه همین تا حد ممکن بی سر و آوا بالا حرکت کردم و تو سالنی که اتاق میران توش قرار داشت به سمت اتاقش حرکت کردم..
لای در اتاق تا وسطا باز بود و جدا از صدای حرف زدنی که به گوشم رسید.. یه کم که جلوتر رفتم تونستم دو نفری رو که یکیشون رو صنقلبی میران جای گرفته بود و اون یکی کنارش واز حرکت ایستاده بود و تشخیص بدم!
مردی که رو صنقلبی بود و نشناختم.. ولی دختر کناریش.. منشی میران بود که داشت یه چیزایی رو به مرده که خیره به کاغذاهای روی میز بود توضیح می داد..
انقدر غرق کارشون بودن که فکر نکردم چشمشون به من بیفته.. اما فقط در عرض چند ثانیه اتفاق افتاد که سر دختره به سمتم چرخید و همین که ساکت شد.. نگاه اون مرد هم به من افتاد و اخماش از تعجب تو هم فرو رفت..
– بفرمایید؟ کاری داشتید؟
با صدای قد بلندش به خودم اومدم و شتابزده تند سرم و به چپ و راست تکون دادم.. ضربان دلم بیش از حد بالا حرکت کرده بود و اصلاً ندرک کردم تو اون استرس و دستپاچگی چیزی به زبون آوردم یا نه..
فقط روم و برگردوندم تا بهسرعت از پله ها برم پایین.. که صوتی تق تق کفش های زنونه ای تو گوشم پیچید و پشت سرش منشی میران آوام زد:
– خانوم؟ یه لحظه صبر کنید!
آب دهنم و قورت دادم و برگشتم سمتش.. با درموندگی نگاهش کردم و میل داشتم توضیح بدم که قصدم از یواشکی اومدنم چیه.
هرچند که توضیح خاصی نداشتم.. که قبلش خودش جویا شد:
– اگه.. اگه اشتباه نکنم شما باید.. دوست دختر آقا میران باشید.. درسته؟ قبلاً این جا مشاهده کردمتون!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن