رمان تارگت پارت ۳۰۲

قبل از این که بخوام بگم منم کسی و نداشتم ادامه داد:

– تو عمه ات و داشتی میــــــران! من هیچ کس و نداشتــــــــم! تو چهارده ساله بودی.. من هفت ساله ام بود.. به خدا روح من بیشتر از تو تیکه پاره شــــــد.. به خدا من بیشتر از تو ضربه خوردم.. به خدا من یه بار تو پونزده سالگی.. وقتی یه حرومزاده بی شرف.. هر روزگار تو مسیر مدرسه اذیتم می کرد و من هیچ کس و نداشتم تا بهش بگم مـــــــردم!

رو زانوهاش جلو اومد و با همون حال زارش که دیگه داشت دلواپسم می کرد.. یقه لباسم و تو مشتش گرفت و تکونم داد:

– وقتی عقلم رسید و درک کردم برای این حیات کوفتی باید پول درآورد و برای پول درآوردن باید کار کرد.. هیفده ساله ام بود.. برای این که بتونم کتاب هایی که از کتاب های درسی گرون تر بود و بخرم و بتونم.. کنکور بدم.. مصمم شدم کار کنم.. راهی شدم تو یه مغازه واسه فروشندگی.. هیچ کس.. میران.. هیـــــــچ کس.. توی زیستنم نبود.. که بهم بگه نکن.. که بگه این سن.. سن کار کردن تو نیست.. که بیاد ببینه اصلاً اون جایی که دارم کار می کنم.. برای یه دختر کم و سن و سال مثل من مناسب هست یا نــــــه! همین که درک کردم حقوق می ده.. همین که فهمیدم من بی تجربه رو قبول کرده انگار جهان رو بهم دادن.. من اون جا هم مردم میران.. وقتی همون روز اول.. خسته و کوفته وسایلم و جمع کردم و تمایل داشت برم بیرون که متوجه شدم در قفله و وقتی برگشتم.. اون مرتیکه حرومزاده بی پدر و مادر داشت.. لباساش و در می آورد..

دیدهام و محکم بستم و با درد و درموندگی سرم و انداختم پایین.. دیگه طاقت خیره شدن تو چشمای دختری رو که انگار داشت یه بار دیگه تک تک اون دردها رو.. با تعریف کردن برای من.. تجربه می کرد و نداشتم.

اما درین مجدداً تکونم داد و مجبورم کرد چشمام و باز کنم و خیره بشم به اون دو تا دیدهی که از شدت خشم و غمگینی و گریه پر از خون شده بود..

– تو چه می فهمی این چیزا رو؟ چه می فهمی من.. وقتی حتی نمی تونستم کف دست و پام و تکون بدم.. با چه حالی جیغ زدم و کمک تمایل داشتـــــــم.. چه می فهمی وقتی زیستن و آبرو و حیثیت و پاکیت.. فقط به یه شانس بستگی داشته باشه یعنی چــــــی.. اون روزگار شانس آوردم و یکی به دادم رسید ولی من وقتی با دیده گریون و حال خراب برگشتم خونه و دیدم همه خوابن و اصلاً براشون مهم نبود که من تا اون وقت شامگاه.. توی خیابون چی کار می کردم.. مـــــــردم! مردم میران به خدا مـــــــردم.. تو کدوم یکی از این دردا رو تجربه کــــــردی؟ مگه یکی دو تاس که بخوام الآن همه رو برات تعریف کنــــــم؟ همه دردا و مصیبت هایی که از سر بی کسی نصیبم شـــــــد! اگه.. اگه منم می خواستم انتقام تک تک اینا رو.. به روش خودت ازت بگیرم.. که دیگه هیچی ازت نمی مــــــــوند..

کف دستش و از یقه ام جدا کرد و محکم کوبوند تو صورتم.. اما این فقط مقدمه بود تا ضربه های بعدیش و به هرجایی از صورت و بدنم که می خواد بکوبونه و منم بدون این که تلاشی برای مهار کردن ضربه هاش بکنم.. گوش دادم به ضجه های پر از درموندگیش و این شکنجه ای که با حرفاش.. به جونم مینداخت و تحمل کردم..

– تو تنها آدم زندگی من بودی! چرا خودت و کردی پست تر از اون مغازه دار بی شـــــرف؟ چرا نذاشتی باور کنم که تو این جهان هم آدم پیدا می شـــــه.. مـــــرد پیدا می شه! چرا کاری کردی که باور کنم.. همه مثل همه ان؟ چرا تنها امیدم و ازم گحرکت کردــــــــی؟ چرا مرد من و ازم گراهی شدــــــــی؟ چرا میران من و ازم گرفتــــــــــــی؟ چرا؟ چـــــرا؟ چـــــــرا؟

دیگه طاقتم تموم شد.. بدون این که بخوام به چیزی فکر کنم.. مچ هر دو دستش و گرفتم و کشیدمش سمت خودم و بعد از بغل کردنش دستام و محکم پشتش حلقه کردم که نتونه تکون بخوره..

اما هنوز آروم نشده بود و حالا ضربه هاش و داشت به کتف و کمرم می کوبوند و جوری زار می زد که قلبم تو هر ثانیه براش هزار تیکه می شد..

حالا دیگه منم داشتم پا به پاش اشک می ریختم.. من همین چند دقیقه پیش از این جهت که من.. مثل درین مشکل مالی نداشتم یه پله بالاتر بودم فکر می کردم..

اما تا این حد نتونستم درک کنم که این مشکل.. می تونه چه بلاهای وحشتناکی رو به دنبال داشته باشه که به قول درین حتی.. یکی دو تا هم نبود و مطمئناً از این تجربه های کثیف که فقط از سر بی پاما و بی کسی.. نصیبش شده.. کم نداشته!

طول کشید تا آروم شه و تا لحظه آخر داشت تقلا می کرد تا از تو بغلم بیرون بیاد.. اما انقدر نگهش داشتم.. انقدر کمرش و.. موهاش و نوازش کردم.. تا بالاخره گریه اش تبدیل به یه هق هق بی صدا شد و.. کف دستاش.. از حرکت وتوقف کرد..

سرش روی شونه ام بود و نمی دیدمش.. اما می دونستم از حال نحرکت کرده.. از آوای نفس هاش می تونستم تشخیص بدم اما.. عجیب بود که بازم نمی تمایل داشت فاصله بگیره..

منم داشتم اون وسط از فرصت سوء استفاده می کردم تا این آغوشی که شاید.. دیگه هیچ وقت شبیهش توی حیاتم پیش نیاد.. طولانی تر بشه..

آغوشی که هیچ حس ترحمی توش نبود و فقط همین دلی که ضربانش درست مثل ضربان دل درین که از روی سینه ام حس می کردم سریع شده بود.. کف دستورش و بهم می داد و منم.. با کمال میل اطاعت می کردم..

یه جورایی مسخ شده بودم توی اون آغوش و حس نفس های گرمی که به پوست گردنم می خورد که بالاخره از خواب خوش چند دقیقه ایم بیدار شدم و درین فاصله گحرکت کرد..

بدون این که به چشمام نگاه کنه.. یا چیزی از این بغلی که جفتمون و تا حد زیادی آروم کرد به روم بیاره.. همون جا رو به روم قرار گرفت و زانوهاش و بغل کرد..

نگاهم به چشمای پف کرده اش بود و سرخی زیر پلکش که تا نزدیکی های بینیش کشیده شده بود و احمقانه داشتم به این فکر می کردم که مگه می شه یه آدم حتی توی این شرایط هم.. زیبای خودش و حفظ کنه که دوباره زل زد بهم..

با آوای بیش از حد گراهی شده ای که به سختی گوش داده می شد گفت:

– حالا می دونی.. از همه اینا دردناک تر چیه؟

وقتی جوابی ازم نگحرکت کرد بهم زل زد که منم کف دستی رو صورت خیسم کشیدم و سرم و به چپ و راست تکون دادم..

– این که با وجودِ.. همه این دردا و مصیبت ها.. که فکرش تا آخر عمر باهام هست و هیچ وقت نمی تونم هیچ کدومشون و فراموش کنم.. من از انتقامم گذشتم. می دونی کی؟ همون شبی که برام از گذشته ات تعریف کردی و من.. درک کردم تو بچه واقعی پدر و مادرت نیستی..

یه کم فکر کرد و انگار که خودشم تازه به این نتیجه رسیده بود لب زد:

– یا نه.. قبل از اون! همون شامگاهی که توی رستوران هتل.. قرار کاری داشتی و من درک کردم که اون آدم.. می خواد با یه قرارداد مسخره سرت کلاه بذاره.. فکر انتقام به کل از ذهنم رفته بود.. وگرنه.. وگرنه منم همکف دست کوروشی می شدم که از قصد اون قرار و ترتیب داد.. تا تو بدون هیچ تحقیق امضاش کنی و این پروسه ورشکست شدنت.. همون جا کلید بخوره.. من می دونستم کار کوروشه اما.. نتونستم.. نمیل داشتم که این بازی رو ادامه بدم و تو رو به خاک سیاه بنشونم.. اون شامگاه کمکت کردم و بعد کلی بابتش از کوروش حرف خوردم.. ولی ذره ای پشیمون نشدم! شاید هنوز اعتراف نکرده بودم اما.. تو ناخودآگاهم متوجه شده بودم که.. تو ارزش این و داری که از هدفام بگذرم..

خشمی که از کوروش توی وجودم بود.. با این حرف چند برابر شد.. یعنی واقعاً قرارداد اون شب که انقدر واسه کلاهبرداری بودنش اظهار بی اطلاعی کرد.. کار خودش بود؟

درین به‌شدت راحت می تونست.. خودش و بزنه به اون راه و.. کار من و.. با همون قرارداد یه سره کنه.. اما هنوز یادمه که با جدیت و اطمینانی.. حرفاش و زد و کاری کرد هرمزی آچمز بشه..

– یعنی.. یعنی تو از قبل می دونستی که قرار کاری اون شامگاه.. کلاهبرداریه؟

– نه.. بیان کردم که.. ارتباطم با کوروش تقریباً قطع شده بود.. اما وقتی اطلاعات اون شرکت و خوندم.. متوجه شدم کار کوروشه و بدون ذره ای ترمتوجه شد.. کاری کردم تا نقشه اش بهم بخوره!