رمان تارگت پارت ۳۰۱

– تازه وقتی باهات آشنا شدم درک کردم.. کاری که شروع کردم.. اصلاً راحت نیست. من آدمِ نقش بازی کردن نبودم.. من یه دختر خجالتی و.. کم رو بودم که.. هیچ وقت نتونستم از عمد.. توجه جنس مخالف و به خودم جلب کنم و توی رابطه های رفاقت.. همیشگی من کم می آوردم! واسه همین نمی دونستم با تو باید چه جوری رفتار کنم که تهش.. برسم به اون چیزی که می خوام! اما خب هرچی جلوتر راهی شدم.. همه چیز برام آسون تر شد.. متوجه شدم تو.. اصلاً احتیاجی به جلب توجه نداشتی.. چون خودتم وارد یه بازی شده بودی و چه من کاری می کردم چه نمی کردم.. این جاده و می راهی شدی. واسه همین.. بی خیال نقش بازی کردن شدم.. برعکس تو.. که از یه جایی به بعد.. یکی دیگه شدی.. برعکس تو.. که همیشگی وقتی پیش من بودی.. یه نقاب به صورتت می زدی.. من همیشگی خودم بودم.. خود واقعیم.. بدون ذره ای تغییر.. بدون ذره ای تظاهر.. بدون نقش بازی کردن.. واقعاً داشتم می شناختمت.. واقعاً داشتم مثل یه مورد خوب واسه شروع یه رابطه بهت نگاه می کردم.. آره هدفم سرگرم کردنت بود.. ولی همه چیز و سپرده بودم به مدت.. خودم هیچ کاری انجام نمی دادم واسه رسیدن به هدف..

– چرا؟

با سوال یهوییم ساکت شد و متعجب به دیدهام زل زد و منم همون طور که نگاهم و حتی به اندازه یه پلک زدن ازش نمی گراهی شدم سرم و به چپ و راست تکون دادم و اظهار کردم:

– چرا هیچ کاری نمی کردی؟ مگه هدف تو هم.. ضربه زدن به من نبود؟ مگه از همون اول نمی دونستی منم.. با همین فکر.. با همین هدف وارد زندگیت شدم؟ پس چرا کاری کردی که من.. خود واقعیت و بشناسم؟

یه کم فکر کرد و جواب داد:

– به چند دلیل.. اولش که همه اش.. یاد حرف های کوروش می افتادم که درباره تیز و باهوش بودنت می زد.. می ترسیدم از این که ذره ای تغییر تو راهی شدارم حس کنی و دستم و بخونی.. بعدشم.. من فرصتی هم نداشتم که بخوام یه شخصیت دیگه برای خودم بسازم.. همون جوری اومدم جلو ببینم چی می شه.. انتظارم نداشتم که تو.. انقدر نرمال پیش بری.. بدون هیچ عجله ای.. اضافه کردم هرکاری بخوای بکنی.. تو همون هفته اول می کنی و دیگه احتیاجی به ساختن یه شخصیت جدید نیست..

نفسی گراهی شد و تا چند ثانیه خیره به همون نقطه مجدداً غرق فکر شد و بعد.. سرش و بالا گحرکت کرد.. انگار تردید داشت برای بیان کردن این حرف اما.. آخر طاقت نیاورد و لب زد:

– اصلی ترین قلبیلم.. این بود که دلم می میل داشت! خود واقعیم.. دلش با تو بودن و می میل داشت.. وقتی می دیدم انقدر جنتلمنی.. انقدر با درکی.. انقدر آدم حسابی هستی و به کوچکترین چیزی که یه دختر از یه رابطه می خواد توجه می کنی و من این چیزا رو.. تا حالا تو وجود هیچ پسری نمشاهده کرده بودم.. قلبم نیومد که این رابطه رو.. از خودم دریغ کنم.. حتی اگه تهش.. نشه اون چیزی که می خوام. حداقل.. حداقل تو این مدت منم.. طعم یه رابطه درست حسابی رو.. مثل هر دختر دیگه ای می دیده. واسه همین واقعاً سعی کردم بشناسمت.. واسه همین واقعاً به تک تک کارات و راهی شدارات و حتی ظاهرت دقیق شدم.. واسه همین یه سری از خط قرمزام و پاک کردم و با پیشنهادهایی که می دادی و من هیچ وقت توی زندگیم تجربه اش نکرده بودم مسیر اومدم.. واسه همین.. همون اول.. ازت خوشم اومد و.. شامگاه تا صبح.. خودم و بابتش.. سرزنش کردم. بابت این که می دونستم تو پسر اون آدمی و بازم.. بازم با کارات.. قلبم می لرزید و حالم خوب می شد..

همونطور که کف کف دستاش و به زمین چسبونده بود سرش و پایین انداخت و شونه هاش لرزید.. از همونجا می تونستم قطره های اشکی که دونه دونه از چشماش رو زمین می افتاد و ببینم..

ناخودآگاه بود که کف دستم و بلند کردم و تا نزدیکی های سرش هم بردم برای نوازش موهای بیرون زده از شالش و یه بار دیگه.. نفس کشیدن اون بوی خوش بادوم..

اما همین که سایه کف دستم و حس کرد که داره نزدیکش می شه به‌سرعت عقب کشید و بعد از پاک کردن اشکاش.. مجدداً با اون چهره سرد و یخی بهم زل زد..

– بعد از یه هفته.. از پیچراکهدن کوروش خسته شدم.. دیر یا زود.. از طریق تو همه چیز و می متوجه شد و من نمی تونستم بیشتر از این.. پنهون کاری کنم. واسه همین تو اون قرار اولمون برای صبحونه.. اومدم شرکتت.. تو فکر کردی اومدم دنبال تو ولی در واقع.. می تمایل داشتم خودم و.. به کوروش نشون بدم اونم وقتی.. کف دست تو دست تو از اونجا بیرون می رم.. باید بهش می فهموندم که.. منم حق دارم برای گرفتن انتقامم.. تلاش کنم.

اخمام تو هم فرو رفت و سعی کردم توی ذهنم اون روز و به خاطر بیارم..

به‌شدت هم سخت نبود.. خوب یادمه که وقتی درین و توی شرکت دیدم.. کوروش هم درست به اندازه من مبهوت شد..

اون موقع فکر می کردم به خاطر این که یه دختر توی حیات من دیده اونم وقتی هیچی از شروع رابطه ام بهش ناضافه کرده بودم تعجب کرده اما.. حالا داشتم قلبیل اصلی بهتش و می درک کردم..

اون در واقع.. از متوجه شدن برادرزاده اش توی شرکت من.. اونم وقتی به عنوان آدم جمشاهده کرد حیاتم معرفیش کردم.. تعجب کرده بود!

– بعدش به من زنگ زد و شروع کرد داد و بیداد کردن.. که چرا سرخود همچین کاری کردم اما.. من دیگه گوشم به این حرفا بدهکار نبود.. منی که تو همون یه هفته.. عین احمقا.. قلب بسته بودم به اون رابطه و آدمی که.. می دونستم داره با برنامه پیش می ره.. هر چقدر کوروش اصرار کرد.. زیر بار نحرکت کردم و اضافه کردم تا تهش هستم. ولی فقط خودم می دونستم که دیگه درد اصلیم انتقام نبود..

شونه ای بالا انداخت و ادامه داد:

– بقیه اش هم که مشخصه.. پا به پای هم جلو حرکت کردیم تا برسیم به اون جایی که مد نظرمونه.. دیگه رابطه ام با کوروش داشت به صفر می رسید.. خودم تمایل داشتم که اینجوری باشه زیرا.. پای تو حرکت کرده حرکت کرده بیشتر توی زندگیم باز می شد و اگه اتفاقی یکی از این تماسا رو می مشاهده کردی.. دیگه همه چیز تموم بود.. واسه همین فقط وقتایی که لازم بود خودم بهش زنگ می زدم تا از روند کارش با خبر بشم و اونم طبق معمول شروع می کرد به نصیحت کردنم که تو با این پسره کات کن.. من خودم می دونم چی کار کنم که دیگه نتونه از جاش بلند شه.. گیر کرده بودم لای یه منگنه.. از یه طرف کوروش فشار می آورد و از یه طرف آفرین.. که از هیچی خبر نداشت و من و مدام ترغیب می کرد به ادامه این رابطه.. می هراسیدم بهش بگم تا لو برم.. هرچی بیشتر تو و دقتی که توی همه مسائل داشتی رو می شناختم.. بیشتر از لو رفتن می وحشت کردم..

عجز و کاملاً تو صوتش حس کردم وقتی بیان کرد:

– اما من.. حتی پیش آفرین هم فیلم بازی نمی کردم وقتی از تو می پرسید.. می تونستم ساعت ها براش از خوبی هات بگم.. از یه آدمی که انگار هیچ نقطه منفی و زشتی توی وجودش نبود و خدا.. فقط و فقط برای من ساخته بودتش.. یه آدمی که بارها و بارها توی خیالاتم بدون این که تصویر واضحی از چهره اش داشته باشم.. تصورش کرده بودم و حالا.. خدا سر راهم قرارش داده بود.. دیگه چه فرقی می کرد که چه جوری.. مهم.. مهم این قلب بی صاحابی بود که با دیدنش می تمایل داشت از سینه ام بزنه بیرون.. که حتی وقتی نبود.. با در ذهنش گذراندن بهش.. نه فقط دلم.. همه وجودم به نبض می افتاد..

لبخندی رو لبش جای گرفت و با درد لب زد:

– من ساده.. عاشقت شدم بی وجدان.. چرا این و نمتوجه شدی؟ بدون هیچ نقشه ای.. بدون هیچ تظاهری.. بدون هیچ دروغی.. عاشقت شدم. از همون اول عاشقت شدم و طول کشید تا باورش کنم ولی مطمئن بودم که دیگه قلبم.. انتقام گراهی شدن و نمی خواد.. زیرا.. چراکه تو همون آدمی بودی که می تونستی.. جای خالی تمام اعضای از کف دست رفته خانواده ام و برام پر کنی. همون آدمی بودی که می تونستم با خیال راحت بهت تکیه کنم.. همون آدمی بودی که می تونستم دیده بسته کنارت مسیر برم و نترسم از زمین خوردن.. چه جوری می شه یه آدم.. نتونه حس واقعی یه نفر و از تو نگاهش.. یا رفتار و حرکاتش بفهمه؟ اونم تویی که انقدر.. حواس جمع بودی..

گریه اش بار دیگر اوج گراهی شد و ضجه زد:

– چه جوری می شه اون انتقام کوفتی انقدر کورت کنه که نبینی منــــــــو؟ پس من چه جوری متوجه شدمـــــــــــت؟ مگه درد من از تو بیشتر نبــــــود؟ تو مادرت جلوی دیدهت مرد.. من برادر دو ساله ام! تو شونزده سال تنها بودی و آدم های زیستن منم انقدری تاثیر نداشتن که بخوان تنهاییم و پر کنن. تو شامگاه تا صبح کابوس لحظه آتیش گراهی شدن مادرت و می مشاهده کردی.. من هر شامگاه یه کابوس.. یه کابوس تکراری که نقش اصلیش یه نفر بود.. پدرت.. اما آدم هایی که می کشت فرق داشت.. یه بار داداشم.. یه بار مولینم.. یه بار مولین بزرگم.. یه بار.. خودم! بعد از هر کدوم با جیغ از خواب می پریدم و هیچکی نبود تا آرومم کنــــــــه!