درای ماشین و که قفل کردم مسیر افتادم و درینم که کف دستش توی دستم یخ زده بود دنبال خودم کشوندم.. اینجا رو یه روزگاری که برای خرید ویلا.. داشتم می رفتم سمت خارج از شهر پیدا کردم.. یه جورایی جاده طولانی ترِ رسیدن به مقصد بود.. واسه همین کسی ازش استفاده نمی کرد.
اما منی که همیشه از شلوغی فراری بودم کشفش کردم و تو ذهنم نگهش داشتم برای وقتی که بهش احتیاج پیدا کنم و خب.. فکر کنم وقتش همین امشامگاه باشه.
واسه همین راه افتادم سمت اون مسیر خاکی که به سمت پایین دره ای که توش بودیم مسیر داشت اما نرسیده بهش درین سرجاش ثابت موند و وحشت کرده آوام زد:
– میران؟
نفس عمیقی کشیدم و قبل از اینکه برگردم سمتش دیدهام و محکم باز و بسته کردم. قرار نبود اینجا بهش آسیبی بزنم..
اما بعد از اون همه بلایی که سرش آوردم.. بعد از اینکه متوجه شد دلم از سنگه و هیچی قرار نیست روش تاثیر بذاره.. چرا بازم اینجوری با التماس آوام می زد؟
شاید.. شاید متوجه شده بود که نصف بیشتر راهی شدارام تظاهره و من فقط قلبم می خواد درین فکر کنه که با یه آدم سنگی و غیر قابل انعطاف طرفه.. در صورتی که اون.. هنوز ته دلش به رحم و مروت من امید داشت.
سرم و برگردونم سمتش که نالید:
– برگردیم!
– اینهمه مسیر اومدیم.. حالا برگردیم؟
– من.. من می ترسم!
– نترس.. من اینجام!
– بهت اعتماد ندارم..
تبسم تلخی رو لبم جای گرفت و دوباره زدم کانال بی رحمی که انگار دیگه فقط اون روش جواب می داد:
– می دونم! اما چاره ای هم نداری! تنها کسی که به جز خودت اینجاست منم.. واسه برگشتن از این خراب شده ای که سگ توش پر نمی زنه هم فقط به من احتیاج داری.. پس باید هرچی می گم گوش کنی تا بعدش منم به حرفت گوش کنم و ببرمت خونه ات!
– بچه گول می زنی؟ فکر می کنی نمی دونم من و آوردی تا تلافی کار صبحم و دربیاری؟ می خوای من و بکشی آره؟ دیگه بعدش چه اهمیتی برام داره که برم خونه یا نـــــه!
گفت و بلافاصله اشکاش از شدت درموندگی رو صورتش ریخت.. ولی من هنوز خودم و تو همون حالت خونسرد و بی تفاوت نگه داشته بودم:
– بر فرض که هدفم این باشه! برای تو چه فرقی می کنه؟ بده گناه خودکشی رو از رو دوشت برمی دارم؟ مگه اون قرص و برای همین کار نخریدی؟ خب فکر کن من می خوام از یه راه کم درد تر خلاصت کنم!
با صوتی کشیدهتری هق هق کرد و نالید:
– من که نکشتمـــــــت… من که پشیمون شدم آخرش! دیگه تلافی کردنت چیـــــــــــــه؟
پوزخندی زدم و اینبار با قدرت بیشتری کف دستش و کشیدم که دیگه چاره ای نداشته باشه جز اینکه دنبالم بیاد.
– شاید بهتر بود پشیمون نشی و تا آخر بری! جاده بیفت.
کل مسیر تا رسیدن به اون قسمتی که دیگه حتی اگه یکی از جاده هم رد می شد محال بود چشمش به این پایین بیفته.. با اشک و گریه دنبالم اومد و بعد دستش و ول کردم.
سریع تو خودش جمع شد و با نگاهای هراسون زل زد به دور و برش.. جلومون بازم دره بود با این تفاوت که دیگه راهی برای پایین رفتن نداشت و شیبش هم انقدری سریع بود که اگه کسی می افتاد محال بود تهش جون سالم به در ببره..
درین تا حد ممکن از اون دره فاصله گراهی شده بود.. به خیال اینکه می خوام بندازمش پایین.. اما من هدفم چیز دیگه ای بود که خودم تا نزدیکیش حرکت کردم و بعد اون قرص و از تو جیبم درآوردم و چرخیدم سمت درین.
وحشت زده و نابارو.. با نگاهای گخوشحال شده داشت به من و قرص توی کف دستم نگاه می کرد که بیان کردم:
– صادقانه می گم که مغزم انقدری زائل نشده که با میل خودم همچین آشغالی رو بخورم و منتظر رسیدن مرگم باشم.. چراکه متوجه شدم بهشدت مرگ مزخرف و دردناکیه.. دیگه نامردیه اگه فکر کنی همچین مرگی حقمه! حق هیچ کس نیست.. پس بیا از شرش خلاص شیم!
باز هیچ عکس العملی نشون نداد که البته منم منتظرش نبودم و برگشتم سمت دره.. کف دستم و عقب بردم و قرص و تا جایی که زور و توانم اجازه می داد پرت کردم که تو تاریکی شامگاه گم شد و اصلاً ندرک کردم کجا افتاد.
چرخیدم سمت درین که حالا گریه اش قطع شده بود و فقط با تعجب داشت به من نگاه می کرد و منتظر حرکت بعدیم بود.
چهره اش زیر نور ماه و چراغ های جاده که نورشون یه کم تا اینجا می رسید.. خیلی رنگ پریده تر به نظر می رسید.. انگار که هیچ خونی توش نیست..
یه قدم به جلو برداشتم که ترسید و تمایل داشت سریع برگرده تا از اون مسیری که پایین اومدیم بره بالا اما قبلش با صوتی قد بلند اضافه کردم:
– سوییچ اینجاست..
با این حرفم کنجکاو شد و وتوقف کرد سر جاش که دید سوییچ و از تو جیبم درآوردم و انداختم سمتش که درست افتاد جلوی پاش..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن