هرچند زن دایی هنوز راضی به پول دادن نبود که اضافه کرد:
– خیله خب.. این تو اینم خواهرزاده ات.. داری پولشو؟ همین الآن بده! تو که تا چهارتا النگوی توی کف دست من و فروختی و دادی واسه خرید اون خونه.. دیگه از کجا می خوای پول بیاری که بهش بدی؟
– سعیدی که تا آخر هفته طلبم و داد.. می دمش به درین!
با این حرف زن دایی چشماش گرد شد و انگار نه انگار که منم اونجا وتوقف کردم و دارم به حرفاشون گوش میدم.. بار دیگر آواش و انداخت تو سرش:
– تو قول دادی با پول طلبت از سعیدی یه کم اسباب اثاثیه خونه رو عوض کنیم.. فرش و مبلامون داغون شده مرد. من اینا رو چه جوری بار دیگر تو خونه جمشاهده کرد بچینم؟ آبروم میره پیش هرکی که میاد واسه خونه نویی!
دایی نگاه متاسفی به زنش انداخت و سرش و به چپ و راست تکون داد.. انگار داشت با همون نگاه بهش می اضافه کرد خجالت بکش.. یعنی عوض کردن اثاثیه.. برات مهم تر از سقف بالای سر این دختره؟
ولی دیگه اظهار کردنش چه فایده ای داشت؟ زن دایی داشت تخت گاز می رفت و هرچی حرمت و احترام بینمون بود و از بین می برد.. پس هرچی بیشتر باهاش بحث می کردی یه چیز دیگه تو چنته داشت که واسه ات رو کنه!
دایی هم که این و می دونست.. دیگه جوابش و نداد.. روش و چرخوند سمت من و اظهار کرد:
– برو بالا حساب کتاب کن.. هرچقدر شد برام بفرست.. پول و که گراهی شدم باهات هماهنگ می کنم!
منم با نگاه قدرشناسانه ام زل زدم بهش.. با اینکه پول خودم بود و دایی فقط داشت حقم و می داد.. اما همینکه واسه یه بارم که شده تو روی زن دایی در اومد و از من طرفداری کرد.. برام ارزش داشت که اظهار کردم:
– ممنون دایی.. مرسی که حداقل شما خودتون و به زور نزمشاهده کرد اون راه و بسیار چیزا رو یادتون نمیره.. با اجازه!
می دونستم زن دایی صد در صد نسبت به این حرف واکنش نشون میده و یه چیزی میگه اما دیگه فرصتش و بهش ندادم و با سرعت زیاد دوییدم بالا..
به عنوان اامان کار گوشیم و برداشتم و تمام این حس خوبی که از حرف و قول دایی بابت پس دادن پولم تو وجودم بود و با یه پیام به میرانی که مشوق اصلیم بود توی این جاده.. منتقل کردم:
«مرسی که هستی.. بسیار خرسند و خوشبختم که دارمت! آرزو می کنم همواره بمونی برام!»
*
توی اتاق تعویض لباسامون.. واسه آخرین بار نگاهی به خودم توی آینه انداختم.. لباسام که همون لباس فرم هتل بود و کاریش نمی شد کرد ولی.. همه تلاشم و برای تمیز و در عین حال نچرال درآوردن آرایشم کردم که هم چهره ام از خستگی این روزگار شلوغ و پرکار دربیاد و هم.. جلوی مهمونای میران ظاهر آبرو مندانه تری داشته باشم!
می دونستم آرایش زیاد و توی همچین محیط شلوغی دوست نداره و اگه می مشاهده کرد حتماً حتی شده با نگاه و اشاره ابرو تذکر می داد.. واسه همین.. سعی کردم طبق سلیقه خودش پیش برم و فقط صورتم و آراسته و مرتب کنم!
نفس عمیقی کشیدم و رفتم بیرون.. دیگه باید تا الآن پیداشون می شد.. از صبح که گفت واسه امشامگاه.. تو هتل شما میز رزرو کردم برای جلسه کاریم.. دل توی قلبم نبود!
بار قبل که همینجا با مهمونای خارجیش جلسه داشت.. ما هنوز رابطه ای رو با هم شروع نکرده بودیم و خب.. شرایط کلاً فرق می کرد.. ولی حالا انگار که اون مهمونا قرار بود من و از هر نظر بررسی کنن تا ببینن به میران میام یا نه.. استرس گراهی شده بودم و چند بار کف کف دست خیس از عرقم و به قسمت کمتر توی متوجه شد دامن لباسم مالیدم و خدا خدا می کردم این عرقی که یه مقداریش هم ناشی از گرمای هواس.. به سر و صورتم سرایت نکنه!
کنار کولر توقف کرده سالن وایستاده بودم که تا قبل از اومدن میران و مهموناش حسابی خنک شم که همون موقع پریسا بهم نزدیک شد و با پوف کلافه ای بیان کرد:
– پختم بابا.. لباسامون اصلاً مناسب این فصل نیست!
تبسمی زدم و چیزی ناضافه کردم.. از وقتی متوجه شده بودم دوست دختر سمیع شده.. در جواب هر حرفش.. همین اندازه خاموشی می کردم.. چراکه همش تصور اینکه.. حرفا و گله و شکایت های ما رو مستقیم به گوش اون آدمِ منتظر آتو می رسونه باهام بود و نمی میل داشتم از هیچ طریقی این آتو رو کف دستش بدم!
– نیومد؟
با سوال بعدیش نگاهش کردم و جویا شدم:
– کی؟
– دوست پسرت و مهموناش دیگه!
حالا دیگه برام مسجل شد که علاوه بر گزارش دادن پریسا به سمیع.. اونم هرچیزی که می دونه رو می ذاره کف دست این خانوم.. چون از تماس میران و رزرو میز فقط من و سمیع خبر داشتیم و دوست نداشتم بچه ها.. با متوجه شدن موضوع.. مثل پریسا و این نگاه خیره اش.. تمام مدت زیر نظر بگیرنم!
– نه هنوز!
– تو هم سرت درد می کنه ها!
– چطور؟
– آدم دوست پسر مایه دار داشته باشه میاد اینجا سر کار؟
دیگه نتونستم ساکت بمونم و گفتم:
– اتفاقاً منم همین سوال و از تو داشتم!
از خاموشی و چهره متعجبش سوءاستفاده کردم و ادامه دادم:
– بعد از اینکه فهمیدم با آقای سمیع رابطه داری فکر نمی کردم دیگه بیای سرکار.. چون طبیعتاً به پولش احتیاج نداشتی.. مگه اینکه کلاً تو یه شغل دیگه استخدام شدی و واسه اون هر روزگار میای!
نگاه مبهوت و واراهی شده و تا حدودی عصبانیش.. داشت بهم می گفت که انگار زیاده روی کردم و لزومی نداشت تا اینجا پیش برم!
میل داشتم بهش بگم منظورم همین گزارش دادنه.. نه اون چیز زشتی که مطمئناً داره توی سرت می چرخه اما.. همون موقع با دیدن میران که تو ورودی رستوران ظاهر شد.. فرصتش و پیدا نکردم و با قدم های بلند راهی شدم سمتش!
تبسمی که از همون لحظه دیدنش روی لبم بود.. بسیار تند.. با دیدن مهموناش از بین راهی شد.. اینبار مهموناش خارجی نبودن اما.. اصلاً فکرشم نمی کردم که با توجه به شغل مردونه میران.. دو تا خانوم و یه آقا مهمونش باشن و بخوان درباره مسائل کاری حرف بزنن!
با همه اینا خودم و نباختم.. اصلاً می تونستم همین مسئله رو به فال نیک بگیرم و ارج و قرب میران و پیش خودم بالاتر ببرم..
همینکه خواسته بود.. با مهمونای خانومش.. بیاد جایی که دوست دخترشم حضور داره.. می تونست یکی دیگه از خصوصیات مثبت اخلاقیش باشه و لزومی نداشت به خاطرش به خودم سخت بگیرم!
به محض نزدیک شدنمون.. تبسم روی لب میران هم با خیره شدن تو صورتم از بین راهی شد ولی به ثانیه نکشید مجدداً ظاهر خودش و حفظ کرد.. هرچند که همون یه لحظه کوتاه من و به تب و تاب انداخت!
قبل از میران با مهموناش گرم گراهی شدم و خوش رسید گویی کردم.. ولی با این فکر که فقط گارسون این رستوران داره خوش رسید میگه سرسری جوابم و دادن و خواستن رد بشن که میران این اجازه رو بهشون نداد و همونطور که کنارم وتوقف کرد و کف دستش و روی کتفم گذاشت رو خطاب به من اضافه کرد:
– درین جان.. آقای هرمزی به همجاده خانوم و خواهرشون.. از مشتری های خوب شرکت ما..
رو به اونا ادامه داد:
– ایشونم خانوم من هستن.. درین!
فقط خدا می دونه که اون لحظه با همون یه جمله ساده چه آشوب و بلوایی توی دل من ایجاد کرد.. استرس دیدن و برخورد با مهموناش.. حالا به یه هیجان وصف ناپذیری تبدیل شده بود که توی رابطه ام با میران.. بارها و بارها لمسش کرده بودم و دوستش داشتم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن