تا جمله ام رو متوجه شد دستشو از زیر پیرهنم بیرون کشید و یک قدم حرکت کرد عقب و بعد هم بهشدت بی مقدمه پرسید:
-پَ واسه چی بیان کردی اگه بهت پیشنهاد بدم میگی نه !؟
آب دهنم رو قورت دادم و با اینکه ازش میوحشت کردم و چشم دوختن بهش این ترس رو بدام چند برابر میکرد ولی جواب دادم:
-چ…چو…چراکه بد…بداخلاق و بددهن و بدی!
ریز خندید…
وقتی این حرفهارو متوجه شد بسیار خندید ولی بعد عین دیوونه ها خنده هاش پر کشیدن و جاشون رو به یه صورت عاری از حس داد.
درست مثل اینکه قبلش اصلا در حال ریز خندیدن نباشه آخه صورتش بی نهایت جدی شد و بعد هم پشت انگشتش رو محکم زد به پیشونیم و گفت:
-بی صاحاب شده!
سرم رو پایین انداختم.
من همچنان ساکت موندم ولی اون به طعنه و کنایه اضافه کرد:
-شما دخترا عادت کردین به شر و ور متوجه شدن…به دری وری گوش دادن…عادت کردین یه چند تا مزخرف مثل عزیزم و فدات بشم و گلم بشنوین …اینارو که بشنوین با کمال میل لنگهاتونو میدین هواااا.
حالا به من که رسید شدم بداخلاق !؟ بددهن ؟ بد !؟
عصبی شدم از کاراش.
از اذیت کردنهاش…آزارهای کلامی و جنسیش!
در واقع دیگه منو رسوند به مرحله ی خستگی.
مقنعه و تیشرت تنم رو با برآشفتهت از تن درآوردم و محکم انداختم رو زمین و بیان کردم:
-باشه! انجامش بده…فقط بعدش بزار برم.به اندازه پنج میلیونت همین حالا انجام بده!
همین حالا… و خلاصم کن…
منتظر بودم تا هر کاری قلبش میخواد باهام انجام بده.
هر کاری.
و من واقعا آمادگی انجام هرکاری از طرف اون رو داشتم.هر کاری که درنهایت از شرش خلاص بشم.
که تموم بشه ارتباطم باهاش ولی در کمال تعجبم هیچکدوم از چیزایی که انتظارشون رو داشتم انجام نداد.
سگش اومد پیشش…خم شد و بعد از اینکه اونو نوازش کرد مقنعه و تیشرت رو برداشت داد و کف دستم و اضافه کرد:
-بپوش بابا نفله…..بالیوود بازی هم درنیار
ازش گراهی شدمشون و پرسیدم:
-انجام نمیدی؟ تسویه نمیکنی ؟
با بی جواب گذاشتن سوالم،جاده افتاد سمت در و اضافه کرد:
-بجنب بیا تا هنگامه سر نرسیده!
سر چرخوندم سمتش و متعجب نگاهش کردم.
چرا قالل پیش بینی نبود !؟
واقعا چرا نبود ؟
چرا یهو راهی شدارایی از خودش نشون میداد که آدم نمیتونست حدس بزنه قراره رفتار بعدیش چی باشه !؟
به خودم اومدم و بهشدت تند تیشرت رو پوشیدم و مقنعه رو هم سر کردم.
کیف رو برداشتم و بدو بدو حرکت کردم اونجایی که کفشهام رو گذاشته بودم.
برداشتمشون و بعد هم از خونه زدم بیرون و خودمو به ماشینش رسوندم.
کنارش نشستم و کمربند رو بستم بدون اینکه بهش نگاه کنم.
از داخل راهی شدن سگش به لونه اش که مطمئن شد،ماشین رو عقب عقب برد و بعد هم با ریموت درو وا کرد و از خونه زد بیرون!
نمیدونستم ساعت چنده وقلبم میمیل داشت بدونم و از طرفی دوست نداشتم باهاش همکلام بشم.
واسه همین مچ دستش رو گراهی شدم و از روی پاش برداشتم و نگاهی به ساعت مچیش انداختم.
دیدهم که روی عقربه ها به گردش دراومد فوری کف دستش رو رها کردم و زیر لب زمزمه کنان اضافه کردم:
-وای خیلی دیر میشه تا من برم خونه و مانتو بردارم و..
نمیرسم. میدونم به هیچکدوم از کلاسهای امروز نمیرسم!
همینطور که باخودم حرف میزدم سرم رو چرخوندم سمت ماشین.
لذت قرار گرفتن تو همچین ماشین خفنی با این اوضاع و احوال و فکرها بر باد رفت…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن