از تاکسی پیاده شدم و چون چتری هممسیرم نبود برای اینکه خیس نشم بدو بدو به سمت دیگه ی خیابون راهی شدم.
به پله هایی که سایه بونی رنگی مانع از خیس شدنشون شده بود نزدیک شدم و شونه های خیسم رو با کف دست تکوندم و بعد با مرتب کردن لباسم چند پله ی کم عرض رو بالا رفتم و وارد رستوران شدم.
برای مشاهده کردن سفورا که از قبل قرار گذاشته بودیم ناهارو امروزگار پیش هم بخوریم بسیار به زحمت نیفتادم.
یه گوشه تنها جای گرفته بود و بیرون رو نگاه میکرد.
با عجله به سمتش حرکت کردم و اون تا متوجه ام شد با قیافه ای شاکی و گله مند تماشام کرد و پرسید:
-خو چش سفید تو که قرار بود یه ساعت دیرتر بیای چرا من گفتی اون ساعت حتمی اینجا باشم؟هه؟
پشت میز قرار گرفتم و کیف و وسایل هممسیرمو روی صندلی کناری گذاشتم و نفس زنون جواب دادم:
-توی ترافیک موندم….نمیدونی چقدر شلوغ بود!
فکرشم نمیکردم یه مسیر ربع ساعته اینقدر طولانی بشه….
از این تاخیر کلافه کننده ام گذشت کرد و در عوض با خم کردن کمرش کمرش،نگاهی محتاطانه به چپ و راست انداخت و پچ پچ کنان جویا شد:
از این تاخیر کلافه کننده ام گذشت کرد و در عوض با خم کردن کمرش کمرش،نگاهی محتاطانه به چپ و راست انداخت و پچ پچ کنان جویا شد:
-اینجا کجاست گفتم من بیام آخه؟!
ریخت من به اینجور جاها میخوره؟!یا کیف پولم !؟
ریز خندیدم و اظهار کردم:
-ریختت که بسیار میخوره…کیفتم نخوره ،کیف من هست!
اصلا تو امروزگار مهمون منی.
دلواپس نباش و هرچی دوست داری سفارش بده.
گارسن منو به کف دست به سمتمون اومد.
بعد از سلام و خوشامد گویی منو کف دستمون داد تا انتخاب کنیم.
وقتی داشتیم لیست رو نگاه میکردم یه پیام برام اومد.
موبایلمو برداشتم و پیامی که از طرف میثاق بود رو باز کردم و با دیده خوندم:
“زنگ زدم مرتضی بیاد نمایشگاه گفت خونه نیستی!
این وقت روزگار کجایی اگه خونه نیستی !؟ با کی هستی؟!”
چقدر میثاق قلدر بود.
نه!
حتی از قلدر هم یه پله بالاتر بود.
دیکتاتور بود.
دیکتاتوری که همه رو بازتمایل داشت میکرد اما هیچکس حق نداشت باخودش اینکارو بکنه یا حتی بهش بگه بالای نگاهت ابروئه !
نفس عمیقی کشیدم و بدون جواب دادن به پیامش،موبایلمو کنار گذاشتم و بار دیگر مشغول زیرو رو کردن لیست منو شدن…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن